Semua Bab อนุขี้เมาแห่งจวนแม่ทัพหลี่: Bab 91 - Bab 100

ภายในสวนรับรองงดงามของจวนเฉิน ต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจีแผ่กิ่งก้านให้ร่มเงา ดอกไม้นานาพันธุ์ผลิบานส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วอาณาบริเวณ ศาลาไม้กลางสวนตั้งอยู่ท่ามกลางความงามเหล่านั้น เป็นที่พักรอสำหรับแขกของจวนแห่งหนึ่งหมิงจู นั่งอยู่เงียบๆ ท่าทางของนางสง่างามเช่นเคย แม้จะอยู่ในสภาพการรอคอยที่น่ารำคาญใจ นางไม่ได้แสดงอาการหงุดหงิด แต่ก็เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้อยากอยู่ตรงนี้นานนัก หากไม่ใช่เพราะคนนัดคือคุณชายอวี่ผู้มีงานรัดตัวนางก็คงไม่รออย่างเข้าใจเช่นนี้หรอก“คุณหนูไป๋โปรดรอสักครู่ บ่าวจะไปจัดน้ำชาและขนมมาให้เจ้าค่ะ” บ่าวที่นำทางมาก่อนหน้านี้ค้อมตัวแล้วกล่าวเสียงสุภาพก่อนเดินจากไปและความวงบก็อยู่ไม่นานนัก ครอบครัวตระกูลไป๋ซึ่งเข้ามาในจวนเฉินในเวลาไล่เลี่ยกัน ก็ถูกพามาที่ศาลากลางสวนแห่งนี้เช่นกันเจ้าตระกูลไป๋ เดินนำเข้ามาในศาลาด้วยท่าทีสำรวม แม้แววตาจะกวาดมองไปรอบๆ เพื่อประเมินขนาด แต่ก็ไม่วายชำเลืองมองบุตรสาวคนโตที่นั่งรออยู่ไม่ไกลอันนั่งอยู่คนละศาลา“ที่แท้เจ้าก็มารอที่นี่เช่นกันหรือ? ข้าคิดว่าเจ้าคงได้ไปนั่งรอข้างหลังจวนเสียอีกนะ”ฮูหยินรองและจวิ้นอี้เดินตามมาอย่างสำราญใจ เพราะความคิดที่ว่าเ

“ตามข้ามา แล้วเจ้าจะรู้เอง”หมิงจูมองเขานิ่ง มีความสงสัยในแววตาแฝงด้วยการอ่านสถานการณ์ตลอดเวลา แต่ในที่สุดนางก็ยอมเดินตามเขาไปอย่างไม่เอ่ยถามอะไรไปมากกว่านี้ทั้งสองยังเดินไปไม่ถึงสถานที่ที่เฉินอวี่ตั้งใจพาหมิงจูไป ก็พลันต้องหยุดฝีเท้า เมื่อพบกับคนตระกูลไป๋ซึ่งกำลังเดินสวนออกมาจากทางเดินอีกด้าน ดวงตาของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความสงสัยทันทีที่เห็นเจ้าสำนักเงาพยัคฆ์เดินนำหมิงจูผู้ซึ่งตามมาด้านหลัง“เหตุใดท่านเจ้าสำนักอวี่ถึงได้มาอยู่ที่จวนตระกูลเฉินได้กัน?!”จวิ้นอี้รีบเอ่ยถามทันควันด้วยน้ำเสียงฉงน แต่ยังไม่ทันได้คำตอบ เสียงฝีเท้าที่เร่งร้อนดังขึ้นตามมาติดๆ ฮูหยินเฉินปรากฏตัวพร้อมกับสีหน้าเปี่ยมด้วยอารมณ์ผสมระหว่างความยินดีและความขุ่นเคือง ราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ“อวี่! เจ้า…เจ้า! กลับมาเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อใดกัน?!”น้ำเสียงของนางดังกังวานจนทั้งบริเวณพลันเงียบสนิท ผู้คนที่อยู่รอบต่างชะงักงันด้วยความเกรงใจ “แม่เรียกตัวเจ้ากลับมากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เจ้ากลับไม่แม้แต่จะตอบ! แล้วคราวนี้กลับมาโดยไม่บอกกล่าว เจ้ามีเหตุผลสิ่งใดกันแน่?!”เฉินอวี่ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า แม้สีหน้าของเขา

“อาจู... เจ้าไม่เห็นบอกบิดาเลยเล่าว่าเจ้าสนิทกับคุณชายเฉินถึงเพียงนี้ ไว้จัดเวลาได้ก็พาคุณชายเฉินไปนั่งคุยที่จวนเราบ้างเถอะ...”การเปลี่ยนท่าทีของเจ้าตระกูลไป๋ชั่งน่าไม่อายเกินกว่าใครจะรับไหวเสียจริง หมิงจูหรี่ตามองตอบกลับอย่างเย็นชา นางไม่ได้ตอบรับคำชมของเจ้าตระกูลไป๋ นางเมินคำพูดของเขาแสดงออกถึงความห่างเหินชัดเจน“ข้าเกรงว่าท่านเจ้าตระกูลไป๋อาจเข้าใจผิดไปเล็กน้อย ข้าหาใช้คนตระกูลไป๋อีกต่อไปแล้ว และในอนาคตก็คงจะไม่ใช่อีกแน่นอน”หมิงจูวางตัวชัดเจนเพื่อตัดโอกาสการเข้ามากอบโกยผลประโยชน์จากนางและคนที่เกี่ยวข้องกับนางแบบเด็ดขาด ก่อนจะหันไปยิ้มบางๆ ยังทางฮูหยินเฉินพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าเมื่อครู่“ฮูหยินเฉินโปรดเรียกข้าว่าหมิงจูเถอะเจ้าค่ะ การเรียกข้าด้วยแซ่ไป๋นั้น คงไม่เหมาะสมเท่าไรนัก...”คำกล่าวนี้ทำให้เจ้าตระกูลไป๋ที่อยากคืนดีด้วยถึงกับหน้าซีดเผือด จวิ้นอี้กำมือแน่นไม่ต่างจากผู้เป็นมารดาฮูหยินเฉินนั้นมองเรื่องราวนี้แล้วกลับหัวเราะเบาๆ อย่างชอบใจ นางลอบยิ้มมองไปทางบุตรชายด้วยสายตาที่ต่างจากตอนแรก เป็นสายตาชื่นชมและยินดีที่ส่งไปหาเฉินอวี่เพราะเขาทำสิ่งที่นางถูกใจยิ่งนั่นเอง

บทส่งท้ายยามเช้าที่แสงตะวันสาดผ่านม่านเมฆอย่างอ่อนโยน ลานพิธีที่จวนตระกูลเฉินถูกตกแต่งอย่างงดงามด้วยผ้าสีแดงสด ประดับด้วยโคมไฟและดอกไม้หอมที่อบอวลในอากาศ เสียงขับร้องและดนตรีจีนดั้งเดิมขับขานด้วยความไพเราะเจ้าบ่าวเฉินอวี่ในชุดแต่งงานสีแดงหรูหราประดับลวดลายประดับดิ้นทอง เดินนำหน้าออกมาด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ข้างกายของเขาคือ หมิงจูในชุดเจ้าสาวสีแดงลายดอกโบตั๋นทองอันอ่อนช้อย สวมผ้าคลุมหน้าบางเบาร่างกายขยับเคียงกันอย่างเป็นธรรมชาติ เสียงประทัดดังสนั่นขึ้นในยามที่ทั้งสองคุกเข่าเบื้องหน้าฟ้าดิน“คารวะฟ้าดิน!”ผู้ทำพิธีเอ่ยเสียงดัง ขณะทั้งสองคนก้มลงคารวะฟ้าดินเป็นครั้งแรก เสียงผู้ร่วมงานส่งเสียงแสดงความยินดีดังกระหึ่ม“คารวะบิดามารดา!” หมิงจูและเฉินอวี่หันไปยัง ฮูหยินเฉินและเจ้าตระกูลเฉิน ซึ่งนั่งอยู่ในที่นั่งสำคัญ ฮูหยินเฉินนั้นมีน้ำตาคลอเบ้ากลับยิ้มอย่างปลื้มปีติ เจ้าตระกูลเฉินก็เอ่ยอย่างอารมณ์ดีไม่ต่างกัน“หมิงจู เจ้าได้บุตรชายข้าไปแล้ว ขอฝากให้เจ้าช่วยปรามเขาให้หน่อย”ฮูหยินเฉินกล่าวแทรกด้วยเสียงขำ “ใช่แล้ว หมิงจู เจ้าต้องเป็นสะใภ้ที่เด็ดขาดในแบบของเจ้าเองนั่นแหละ แล้วก็ขอให้มีลูกเต็มบ้านห

ผลของการกระทำในบ้านร้างนั้น...หมิงจูเดินสำรวจไปตามความมืด นางรู้สึกถึงเสียงฝีเท้าที่พยายามจะเงียบย่างเข้ามาจากด้านหลัง นางหยุดเดินแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบโดยไม่หันไปมอง“เจ้าจะออกมาจากที่ซ่อนหรือให้ข้าไปลากออกมาเอง?”เสียงฝีเท้าชะงักลง ก่อนจะมีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากมุมมืดที่มาของเสียงฝีเท้านั้น“เจ้านี่ฉลาดเกินไปจริงๆ น่าเสียดายที่ความฉลาดของเจ้าจะใช้ไม่ทันการณ์”บุรุษในชุดดำหลายคนเดินออกมาพร้อมท่อนไม้ในมือหมิงจูยิ้มมุมปาก ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความนิ่งสงบ “เจ้าคิดว่าข้าจะหลงกลแผนตื้นๆ เช่นนี้หรือ?”สีหน้าตระหนกเกิดขึ้นบนหน้ายับย่นของบุรุษชุดดำชั่วครู่ก่อนเปลี่ยนเป็นหยักยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างคนเหนือกว่า“เป็นสตรีอย่าได้ปากเก่งนักเลย แม้เจ้าจะสู้ไม้ในมือพวกข้าได้แต่จะสามารถสู้ธูปปลุกกำหนัดได้หรือไม่นั้นก็ต้องมาดูกัน! หึหึ”อา ใช่แล้ว กลิ่นแรกที่หมิงจูเข้ามานั้นคือกลิ่นหอมอ่อนจนพาลให้นึกถึงคราที่นางถูกพิษกำหนัดของฮ่าวเทียนขึ้นมา เพียงแต่คนละกลิ่นเท่านั้น!ดูท่าแล้วชาวเมืองหลวงยุคนี้เขาจะนิยมจัดการศัตรูด้วยการใช้พิษกำหนัดเสียจนน่ารำคาญสิ้นดีสินะที่เบื้องนอกบ้านร้าง... จวิ้นอี้ยืนรออย