บททั้งหมดของ อนุขี้เมาแห่งจวนแม่ทัพหลี่: บทที่ 61 - บทที่ 70

หลังจากหายไปครึ่งชั่วยาม หมิงจูกลับมาถึงภัตตาคารที่นัดหมายไว้ อาเยว่นั่งรออยู่ที่โต๊ะซึ่งเต็มไปด้วยอาหารที่จัดวางอย่างประณีต เมื่อเห็นหมิงจูมาถึง นางยิ้มกว้างทันที“คุณหนู ข้าสั่งอาหารไว้ตามที่ท่านชอบเจ้าค่ะ มีทั้งเป็ดย่าง หมูสามชั้นตุ๋น และซุปไก่กับสมุนไพร ท่านต้องชอบแน่”สายตาไล่กวาดมองอาหารแล้วหมิงจูพยักหน้าพอใจเพราะล้วนเป็นอาหารที่นางชอบจริงนั่นแหละ“เจ้าช่างรู้ใจข้าเสียจริง อาเยว่น้อยของข้า” นางนั่งลงที่โต๊ะ ก่อนเริ่มลิ้มรสอาหารอย่างสบายใจ“ธุระเรียบร้อยดีใช่ไหมเจ้าคะ?” อาเยว่เอ่ยถามหมิงจูหยิบตะเกียบขึ้นคีบเป็ดย่างคำหนึ่ง พลางตอบเรียบ ๆ“ข้าไปจ้างเด็กขอทานให้เฝ้าติดตามหลงจู๊หลี่และภรรยาของเขาตลอดเวลา เด็กเหล่านั้นจะมารายงานข้าอย่างที่คิดไว้แน่แล้วเรามาดูกันว่าสิ่งที่เราเห็นวันนี้ใช่เรื่องจริงหรือไม่”“คุณหนูช่างรอบคอบนัก”อาเยว่ชม นางมองเจ้านายของตนด้วยความศรัทธา สองนายบ่าวลงมือจัดการอาหารที่เน้นเนื้อสัตว์ตรงหน้าอย่างอิ่มเอมใจ ทว่าบรรยากาศอันสงบสุขกลับถูกทำลายด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ แต่แฝงความเย้ยหยันจากผู้มาใหม่ที่เดินเข้ามา“ข้ายังคิดอยู่ว่าใครกันที่มานั่งสบายใจอยู่ที่นี่ กลับกลา

ไล่ออก“นี่คือมุมผ้าไหมคุณภาพดีที่เราเพิ่งจัดใหม่เจ้าค่ะ” ฮูหยินเจียงกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “แต่กว่าจะดูแลร้านมาได้ดีเช่นนี้ ข้าน้อยต้องขอชื่นชมฮูหยินอู๋ผู้เป็นเบื้องหลังความสำเร็จทั้งหมด หากมิได้นาง ร้านนี้คงไม่มีวันนี้แน่เจ้าค่ะ”หลงจู๊หลี่เสริม “ฮูหยินอู๋นั้นทุ่มเทและเสียสละมาตลอด นางลำบากอย่างมากเพื่อให้ร้านนี้ยังคงอยู่ได้น่ะขอรับ”อาเยว่ที่เดินตามหลังอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว สีหน้าของนางแสดงความไม่พอใจชัดเจน แต่หมิงจูกลับยังคงนิ่ง ฟังคำพูดของทั้งสองอย่างเงียบๆ ซึ่งทำให้สองสามีภรรยาที่เลือกฝ่ายชัดเจนแล้วได้ใจและยิ่งกล่าวชมฝ่ายของตนเข้าไปใหญ่“คุณหนูไป๋ช่างโชคดีนักที่มีฮูหยินอู๋ช่วยดูแลสินเดิมของท่าน ตอนนี้คุณหนูเพียงนั่งรอความเจริญอันเกิดมาจากความมุ่งมั่นของฮูหยินอู๋ก็พอแล้วเจ้าค่ะ พวกเราเรียนรู้หลายสิ่งจนสามารถดูแลร้านนี้ได้เองแล้ว”ฮูหยินเจียงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงนัยยะ พวกนางหวังให้การมาเยี่ยมเยียนครานี้ของไป๋หมิงจูคือคราสุดท้าย ที่เหลือเพียงรอการรายงานอยู่ไกล ๆ ก็พอ นี่คือสิ่งที่พวกนางรับคำสั่งมาจากอู๋เจานั่นเอง“ข้าจะพิจารณาในสิ่งที่เจ้าพูดให้ดีเชียวล่ะ” หมิงจูตอบสั้นๆ พลางเดินไปท

ในห้องประชุมขนาดใหญ่ในจวนใหม่ของหมิงจู กลิ่นหอมของชาจากถ้วยกระเบื้องเคลือบลอยอวลอยู่ในอากาศ หมิงจูนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักตำแหน่งหัวโต๊ะ ท่วงท่าของนางสง่างามประดุจเจ้านายแห่งคฤหาสน์ใหญ่เบื้องหลัง ด้านข้างของนางคือเยว่ฮวาที่คอยยืนรอรับใช้เงียบ ๆอามี่และอาเหมย สตรีสองคนผู้มีหน้าที่ต้อนรับลูกค้าในร้านมาก่อน นั่งตัวตรงอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะ ในขณะที่หลงจู๊หลี หนุ่มบัณฑิตผู้ได้รับตำแหน่งหลงจู๊ใหม่ กำลังนั่งจดบันทึกสิ่งที่หมิงจูพูดอย่างตั้งใจ"วันนี้ข้าเรียกทุกคนมา เพราะข้าต้องการฟังความคิดเห็นเรื่องการเปิดร้านใหม่ของเรา"หมิงจูเริ่มด้วยน้ำเสียงมั่นคง แววตานางเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นหลังจากที่ร้านปิดปรุงชั่วคราว นางต้องวางแผนอย่างรัดกุมและรอบคอบมากขึ้น การเปิดร้านใหม่ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการฟื้นฟูกิจการ แต่เป็นการประกาศให้รู้ว่าร้านผ้าของนางจะยิ่งใหญ่และยั่งยืนกว่าเดิม"ข้าอยากให้ทุกคนร่วมคิดแผนเพื่อเปิดร้านใหม่ครานี้ต้องตื่นตาและยิ่งใหญ่ด้วยกัน" นางเสริม “ข้าไม่อยากให้ทุกคนมาเพียงทำงานเพื่อหาเงินไปวัน ๆอย่างเดียว แต่เราคือครอบครัวเดียวกัน และร้านนี้เป็นของเราทุกคน ข้าอยากให้คิดเช่นนี้ไว้เส

สตรีวัยกลางคนในชุดสูงศักดิ์หันมาสบตาบ่าวของนาง ในที่สุดก็พยักหน้าเบา ๆ อนุญาตฮูหยินวัยกลางคนและบ่าวของนางขึ้นมาบนรถม้าของหมิงจู อาเยว่นั่งเบียดอยู่มุมหนึ่งโดยไม่วางใจนัก ส่วนเจ้าของรถม้าอย่างหมิงจูเองก็นั่งนิ่งหันมองวิวภายนอกด้วยแววตาครุ่นคิดนางรู้ดีว่าการเจอรถม้าที่ล้อหักกลางทางเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ คนพวกนี้เป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้กัน?เมื่อรถม้ากลับมาเคลื่อนตัวอีกครั้ง เสียงล้อไม้บดกับถนนดินเงียบสงบ แต่บรรยากาศภายในกลับตึงเครียดราวกับบีบอากาศให้หนักอึ้งเพราะความไม่ไว้ใจซึ่งกันและกันของสองฝ่ายอย่างไม่ปิดบังอาเยว่ขยับตัวด้วยความไม่สบายใจอยู่บ่อยครา สายตาของนางเหลือบมองสองสตรีผู้โดยสารที่ดูเย่อหยิ่งมาตลอดทาง สุดท้ายก็เปิดปากเอ่ยสิ่งที่คิดอย่างอดไม่ได้"คุณหนูเจ้าคะ คนพวกนี้ไม่แม้แต่จะเอ่ยขอบคุณเลยสักคำ..."เยว่ฮวาพึมพำเบา ๆ แต่ก็พอให้ทั้งหมิงจูและบ่าววัยกลางคนอีกฝ่ายได้ยินชัดเจนอย่างตั้งใจหมิงจูเข้าใจในความรู้สึกของอาเยว่ดีนางไม่พูดกล่าวโทษในทันที นางยกมือแตะข้างแก้มราวกับครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายแต่แฝงด้วยความหนักแน่น เป็นบทสนทนาแรกที่นางค

เพื่อนบ้านสุดประหลาดราตรีคืนหนึ่งในจวนตระกูลซุนที่เคยรุ่งเรืองกลับเงียบงัน แสงตะเกียงส่องรำไรตามทางเดิน ฝีเท้าหนักของฮ่าวเทียนลากไปบนพื้นหินเย็นเยียบ เขาสะบัดมือไล่บ่าวที่พยายามเข้ามาช่วยประคอง ด้วยกลิ่นเหล้าที่อบอวลทุกอณูของร่าง“ข้าเดินเองได้!”ในใจเขาหนักอึ้งด้วยปัญหาที่รุมเร้าทุกด้าน ตั้งแต่มารดาที่พร่ำบ่นเรื่องค่าใช้จ่ายในจวนไม่ขาดสาย น้องสาวที่เอาแต่ขอเงินเพิ่มเพื่อซื้อนู่นนี่ ทั้งหมดล้วนเป็นภาระที่เขาไม่อาจจัดการได้อย่างง่ายดายเหมือนเคยที่ผ่านมา นางจัดการทุกสิ่งได้อย่างไร? ฮ่าวเทียนครุ่นคิดอย่างไม่เข้าใจก็คราวนี้ ความเสียใจผสมกับความโกรธแค้นทำให้เขากระดกเหล้าจนหมดไหดวงตาของเขาเริ่มพร่ามัว ในความเมามายนั้นเขาเหมือนเห็นภาพหมิงจูในชุดเรียบง่ายกำลังยกชามยาเข้ามาวางบนโต๊ะข้างเตียงพรางหันมาส่งยิ้มหวานให้เขา นางเอ่ยเบา ๆ ด้วยเสียงนุ่มนวลที่เขาจำได้ดี“ท่านพี่ดื่มมากเกินไปอีกแล้ว ข้าต้มยาสร่างเมาให้ ดื่มเสียก่อนจะนอนนะเจ้าคะ”“เจ้ากลับมาแล้วจริงหรือ? อาจู...”ฮ่าวเทียนพึมพำเสียงเบาแต่ก็ดังพอให้คนที่ถือชามบรรจุยาสร้างเมาเข้ามาที่แท้จริงอย่างไป๋จวิ้นอี้ได้ยิน“เป็นข้าเอง จวิ้นอี้ ท่าน