All Chapters of อนุขี้เมาแห่งจวนแม่ทัพหลี่: Chapter 41 - Chapter 50

27เจ้าหวงข้าหรือ?ภายในเรือนหลักของแม่ทัพหลี่ บรรยากาศช่วงกลางวันยังอบอวลไปด้วยความอบอุ่น ฟางหลินนั่งเคียงข้างหลี่หยวนระหว่างมื้ออาหาร คีบอาหารใส่ถ้วยของเขาอย่างใส่ใจ"ท่านแม่ทัพเจ้าคะ~" ฟางหลินเอ่ยเสียงหวาน ออดอ้อนอย่างมีเลศนัย ดวงตากลมสุกใสช้อนมองเขาอย่างรู้ทันจุดอ่อนของเขา"หลายวันมานี้ข้าต้องอยู่ในจวนเย็บชุดทั้งวัน น่าเบื่อยิ่งนัก ท่านให้ข้าไปค่ายทหารด้วยเถอะเจ้าค่ะ ข้าอยากเห็นท่านฝึกทหารบ้างคลายเบื่อ"หลังจากหลี่หยวนประกาศว่าจะแต่งนางเป็นฮูหยินเอกความวุ่นวายมากมายก็พุ่งเข้าหาฟางหลินอย่างไม่ทันตั้งตัว ไหนจะฮูหยินใหญ่และจื่อเหยาที่จ้างคนจากในวังมาช่วยสอนมารยาทนาง ไหนจะเหล่าบ่าวในจวนที่แวะเวียนมาหาทางให้นางเห็นหน้า นี่ล้วนเป็นสิ่งที่ฟางหลินไม่คุ้นชินยิ่งนัก แม้หลายวันนี้นางจะได้ออกไปเดินเล่นข้างนอกจวนบ่อยคราแต่ส่วนใหญ่ก็จะถูกฮูหยินใหญ่รั้งไว้อย่างง่ายดายทุกที เพราะความสำคัญน้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัดหลี่หยวนเหลือบตามองนางพลางเอื้อมมือไปรับถ้วยซุปที่นางคีบให้ ใจหนึ่งก็อยากให้นางตามเขาไปที่ค่ายทหารด้วยเพราะจะได้เห็นหน้านางตลอดเวลา ทว่าเขานั้นไม่อยากให้ใครเห็นว่าที่ฮูหยินของตนเดินปะปนอยู

28แผนการร้ายฟางหลินเดินทอดน่องไปตามทางเดินลาดหินที่นำไปสู่หน้าจวนพักตากอากาศสำหรับตระกูลหลี่ นางขอตัวแยกออกมาขณะที่หลี่หยวนกำลังคุยอย่างติดลมกับแม่ทัพไป๋อากาศบนเขาเย็นสบาย แม้จะเป็นกลางวันแต่ลมที่พัดผ่านยังให้ความรู้สึกสดชื่น จะสมบูรณ์แบบมากกว่านี้หากสายตาของนางไม่เห็นร่างสูงที่กำลังยืนอยู่หน้าจวนที่อยู่ถัดไปองค์ชายรองไห่เฉิง…นางหยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย ก่อนจะรีบตั้งท่าเฉยเมยทำเป็นไม่เห็นเขา และก้าวเดินต่อไปโดยไม่ให้สายตาตนเองไปสบกับเขา ทว่าก่อนที่นางจะพ้นระยะอันตรายกลับได้ยินเสียงทุ้มของเขาเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉยราวมิได้ตั้งใจคุยกับนาง"ขอให้ดื่มด่ำกับชีวิตตอนนี้ให้เต็มที่นะ..."ฟางหลินชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสบตากับบุรุษสูงศักดิ์ผู้นี้ สายตาขององค์ชายรองไม่ได้มีแววเจ้าชู้หรือหยอกเย้าดั่งเคย หากแต่กลับแฝงไว้ด้วยความซับซ้อน นางอ่านไม่ออกว่าเขาคิดสิ่งใดอยู่ในใจทว่ามีสิ่งที่แปลกกว่า ครั้งนี้เขากลับไม่เข้าหานางเหมือนทุกครา เพียงแค่กล่าวทักทายก่อนจะเดินเข้าจวนของตนไปอย่างไม่รีบร้อน ฟางหลินขมวดคิ้วมองแผ่นหลังของเขาจนลับหายไป นางรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติแต่ยังระบุไม่ได้ว่าคืออะไรตกดึก

หลี่หยวนสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนของไป๋ซูฮวาอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซถลา เขามองนางด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำอย่างเร่งรีบ"ข้ามองเจ้าเป็นน้องสาวมาตลอด ที่ผ่านมาข้าเกรงใจท่านแม่ทัพไป๋จึงไม่เคยผลักไสเจ้า แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อย่าได้คิดมายุ่งเกี่ยวกับข้าอีก!"ไป๋ซูฮวาชะงักค้าง มองหลี่หยวนด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ"และหากฟางหลินเป็นอะไรไป ข้าจะไม่ไว้ชีวิตเจ้า!"จากนั้น หลี่หยวนก็หันหลังแล้วรีบพุ่งตัวออกจากบ้านพักโดยไม่เสียเวลาฟังคำแก้ตัวของนางอีกเลยพอวิ่งมาถึงหน้าจวนพักตากอากาศของเขาเอง หลี่หยวนก็ได้พบกับร่างของฟางหลินที่เดินโซเซออกมาในสภาพราวกับคนที่ถูกทำร้ายที่ขาดวงตาของเขาเบิกกว้าง นางแทบจะเดินไม่ไหว ร่างกายสั่นเทา ผิวขาวซีดราวกระดาษ เสื้อผ้าของนางยับย่นและมีรอยเปื้อนเลือดที่ไหลลงมาตามเรียวขาภาพนี้ทำให้จิตใจที่แข็งดั่งหินผาของหลี่หยวนแทบแตกสลาย!"หลินเอ๋อร์!!"เขารีบพุ่งเข้าไปรับร่างของนางไว้ ฟางหลินเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของนางพร่ามัวและแดงก่ำจากความเจ็บปวด ก่อนที่ริมฝีปากสีจางจะพึมพำออกมาเบาๆ"ข้า... ถูกพิษ..."เมื่อได้ยินดังนั้น ความโกรธและความเป็นห่วงก็ถาโถมเข้าใส่หัวใจของห

ห้าปีผ่านไปบุตรชายคนแรกของหลี่หยวนและฟางหลินเติบโตขึ้นเป็นเด็กชายที่ร่าเริงและซุกซนเต็มที่ ทุกเช้าตรู่เขาจะตามบิดาไปที่ลานฝึก เพื่อเรียนรู้การจับดาบ ฝึกท่ารบ และวิ่งเล่นจนเนื้อตัวเต็มไปด้วยดินทรายวันนี้ก็เช่นกัน เด็กชายหลี่เพิ่งกลับจากลานฝึกมาด้วยเนื้อตัวเปื้อนเหงื่อเต็มไปหมด เขาวิ่งมาเห็นมารดาอุ้มน้องสาวตัวน้อยที่เพิ่งคลอดได้ไม่นานอยู่บนเก้าอี้ไม้ แววตาเขาก็สว่างวาบทันที"ท่านแม่ ข้าฝึกเสร็จแล้ว!"เด็กชายพุ่งตรงเข้าไปหามารดาหวังจะยลหน้าน้องสาวที่น่ารักหน่อย แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ก็ถูกผู้เป็นมารดากั้นมือไว้พร้อมสายตาตำหนิ"เจ้าตัวเลอะเทอะไปหมด หากเข้ามาใกล้น้อง น้องเจ้าจะป่วยเอา เจ้าต้องการจะให้เกิดเรื่องนี้หรือ?"เด็กชายหลี่ชะงัก มองแขนขาตัวเองที่เต็มไปด้วยดินทราย ก่อนจะส่ายหัวรัวๆ"ข้าไม่อยากให้น้องป่วยขอรับ!""เช่นนั้นก็ไปอาบน้ำให้สะอาดเสียก่อนแล้วค่อยมาเล่นกับน้องเจ้า""ข้าเข้าใจแล้วขอรับ!"เด็กชายหลี่รีบวิ่งออกจากเรือนเพื่อไปทำตามคำสั่งทันที ทิ้งให้ฟางหลินได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอ็นดู พร้อมกันนั้นเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลังของนาง...เป็นจื่อเหยานั่นเอง"พี่สะใภ้เลี้ยงเจ้าห

“อาจู เจ้าอย่าเรื่องมากเลย นั่งตรงไหนก็เหมือนกันทั้งนั้น”คำพูดนั้นราวค้อนที่ทุบใส่ศักดิ์ศรีของหมิงจูทันใด นางเงียบไปชั่วครู่แล้วก็ยิ้มมุมปากบางเบา แววตาของนางเปลี่ยนไปเป็นเย็นชาพลันเอ่ยด้วยเสียงดังชัดกังวาน“ท่านพี่ฮ่าว การที่ท่านอนุญาตให้น้องสามนั่งแทนข้าในตอนนี้ท่ามกลางสหายของท่านทั้งหลาย นับเป็นการไม่ให้เกียรติข้าผู้เป็นฮูหยินของท่านยิ่งนัก”คำพูดนั้นดึงดูดความสนใจจากทุกคนในวงสนทนา ฮ่าวเทียนเลิกคิ้ว สีหน้าฉายแววหงุดหงิดออกมาทันใด“เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”หมิงจูยิ้มเย็น ก่อนตอบเสียงเรียบ “น้องสาม เจ้ายังมิได้เป็นภรรยาหรือแม้แต่อนุ การที่เจ้าทำเช่นนี้ไม่เพียงแต่ดูหมิ่นข้าผู้เป็นฮูหยินเอกเท่านั้น ยังเป็นการทำลายหน้าตระกูลไป๋ซึ่งเป็นที่เคารพในเมืองนี้อีกด้วย เจ้าไม่คิดถึงจุดนี้บ้างเลยหรือ?”บรรยากาศเงียบงันลงในชั่วพริบตา ก่อนที่เสียงหัวเราะของฮ่าวเทียนจะดังขึ้นเป็นการตอบโต้“อาจู ช่างพูดนัก! เรื่องเพียงเท่านี้จะถึงกับเสียหน้าได้อย่างไร? เจ้าคงคิดมากเกินไปแล้ว หากไม่มีเรื่องอันใดสำคัญจะพูดก็ไม่ต้องพูดให้เสียบรรยากาศหรอก เจ้ากลับไปจัดการงานในจวนต่อเถอะ”สหายในวงต่างเฮฮาทัน