บททั้งหมดของ อนุขี้เมาแห่งจวนแม่ทัพหลี่: บทที่ 71 - บทที่ 80

“แมวที่ว่านั่นวิ่งเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร?”“ช่วงเช้าเจ้าค่ะ” อาเยว่ถอนหายใจ “แต่หากถามบ่าว บ่าวว่าคงเป็นข้ออ้างของคุณชายที่อยากเข้ามาทักทายคุณหนูมากกว่า”หมิงจูไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ตกลง ให้เขาเข้ามาได้ แต่ข้าจะไปจับตาดูเขาด้วยว่าเขาจะเจอแมวตัวนั้นไหม?”คราที่แล้วเขาบอกว่ามีสิ่งของตกเข้ามาในเขตของนางแต่นางไม่อนุญาตให้เข้ามา ครานี้เขาเลยใช้เหตุผลเป็นสิ่งมีชีวิตหากนางไม่อนุญาตอีกไม่รู้ว่าเขาจะใช้เหตุผลอื่นใดอีกแล้ว...หมิงจูเดินมาพบอวี่ที่หน้าจวน เขาก้าวเข้ามาในจวนพร้อมกับฉิงอี ลูกน้องคนสนิทที่ดูเก้ ๆ กัง ๆ ทุกครั้งที่ต้องมาที่นี่ต่างจากผู้เป็นนายที่เข้ามาหน้าตาเฉยทุกที“ขอบคุณที่อนุญาตให้ข้าเข้ามาหาเจ้าเฮยเอ๋อร์”คุณชายอวี่เอ่ยด้วยรอยยิ้มบางที่ชวนให้รู้สึกเหมือนเป็นการล้อเล่นมากกว่าคำขอบคุณหมิงจูเดินนำพวกเขาไปยังสวนหลังบ้านอันเป็นเขตแดนที่ติดกับกำแพงฝั่งจวนของคุณชายอวี่“แมวของท่านหน้าตาเป็นอย่างไรหรือเดี๋ยวข้าช่วยหา?”หากไม่มีตัวตนขึ้นมาดูซิว่าบุรุษหน้าด้านมากเล่ห์มากจุดประสงค์แอบแฝงผู้นี้จะทำหน้าอย่างไร?“ตัวเล็กหน่อย ขนสีขาวปลอด มีลายเทานิดหน่อยบนใบหู”อวี่ตอบน้ำเ

“ข้าล่ะสงสัยนัก สินค้าที่ทำให้สตรีงามยิ่งกว่าเคยจะเป็นอย่างไร?” บ่าวหญิงของคุณหนูคนหนึ่งกล่าว“นั่นสิ” อีกคนเสริม “คุณหนูของข้าถึงกับสั่งให้ข้ามาดูให้เห็นกับตา ถ้าดีจริงคงต้องซื้อไปให้คุณหนูลอง”ในขณะที่หมิงจูมองสำรวจฝูงชน สายตาของนางพลันหยุดอยู่ที่ชั้นสองของโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้าม มีสตรีอ่อนเยาว์หลายสิบนางนั่งจองโต๊ะเรียงราย พวกนางแต่งกายงดงาม ท่าทีสง่างาม และต่างจ้องมองมาทางร้านด้วยความสนใจ“คุณหนู” อาเยว่ที่สังเกตตามมองไปด้วย “พวกนั้น...ดูเหมือนจะเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงนะเจ้าคะ”หมิงจูหรี่ตาเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ “ข้าคาดว่าพวกนางจะส่งบ่าวมาแทนตัวเอง แต่กลับมาดูด้วยตนเองถึงเพียงนี้”อาเยว่กระซิบเบาๆ “หรือเพราะแผนของเราได้ผลเพียงนี้หรือเจ้าคะ?”หมิงจูยิ้มบางอย่างไม่รู้ถึงความจริงเช่นกัน ตอนนี้นางไม่มีเวลาได้วิเคราะห์เพิ่มเติม นางก็ต้องหันกลับมาใส่ใจกับพิธีเปิดร้านที่กำลังจะเริ่มเพราะเวลาดีมีชัยใกล้เข้ามาแล้วที่หน้าร้าน ลูกจ้างทุกคนต่างยืนเตรียมพร้อมในตำแหน่งของตน หมิงจูยืนเด่นอยู่หน้าประตูร้าน สวมรอยยิ้มที่สง่างาม แต่ในใจกลับเต้นระส่ำเล็กน้อย“คุณหนู...” อาเยว่เอ่ยเสียงแผ่ว

“เบื้องหน้าท่านทั้งหลายคือ คุณชายอวี่ เจ้าสำนักเงาพยัคฆ์!”เสียงของฉิงอี้ทำให้ผู้คนรอบข้างเงียบกริบ ทุกสายตาหันไปมองอวี่ด้วยความตกตะลึง เพราะเจ้าของสำนักที่ว่านี้หาได้เคยเปิดเผยตัวตนไม่!“เจ้าสำนักเงาพยัคฆ์!?” เสียงหนึ่งในฝูงชนร้องออกมา ก่อนเสียงซุบซิบจะดังขึ้นราวกับคลื่นทะเลบนชั้นสองของโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้าม กลุ่มคุณหนูที่นั่งดูอยู่ถึงกับลุกขึ้นยืน บางคนถึงกับรีบลงมาข้างล่างเพื่อตามไปดูใกล้ๆ เพราะตามจริงที่พวกนางมาจับจองชั้นสองของโรงเตี๊ยมนี้เพราะมีข่าวลือว่าจะมีคุณชายจากตระกูลใหญ่มาที่นี่ ใครจะคิดเล่าว่าไม่ใช่คุณชายตระกูลขุนนางแต่เป็นถึงเจ้าของสำนักเงาพยัคฆ์ที่ยิ่งใหญ่และมากอำนาจไม่แพ้คุณชายบุตรของขุนนางในเมืองหลวงจวิ้นอี้ที่เดิมคิดจะหักหน้าหมิงจูกลับหน้าถอดสีเสียแล้ว นางมองผู้ที่ถูกขนานนามว่าเจ้าสำนักผู้เก่งกาจอย่างไม่เชื่อสายตา ยิ่งพอมีคนรอบข้างผู้หนึ่งสงสัยว่าใช่เจ้าสำนักจริงหรือไม่ทำให้จวิ้นอี้ฉุกคิดบางอย่างได้ขึ้นมา“ใครจะรู้ว่าคุณชายท่านนี้เป็นเจ้าสำนักเงาพยัคฆ์ตัวจริงหรือไม่!? ในเมื่อท่านเจ้าสำนักมิเคยเปิดตัวมาก่อน บางทีนี่อาจเป็นการหลอกลวง!”เสียงซุบซิบที่เต็มไปด้วยความสงสัย

“ข้าขอกล่าวคำขอบคุณอีกครั้ง หากครั้งหลังท่านมีเรื่องให้ข้าช่วยก็บอกได้”หมิงจูไม่ใช่คนที่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร คราวนี้หากไม่ได้คุณชายอวี่ก็คงต้องใช้เวลามากกว่านี้ในการทำให้ร้านผ้าเงาจันทร์เป็นที่รู้จักทั้งสองเดินเคียงกันไปยังหน้าประตูจวน หมิงจูปรายตามองเขา ในที่สุดหมิงจูก็ไม่อาจทนเก็บความข้องใจไว้ได้อีกแล้ว นางจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเขา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่คล้ายหยั่งเชิงแต่ก็ไม่จริงจังเชิงบังคับ“ข้ามีเรื่องสงสัย เจ้าสำนักอวี่ผู้ลึกลับเช่นท่านเหตุใดถึงให้ความช่วยเหลือสตรีเช่นข้าถึงขนาดยอมเปิดเผยตัวตนทั้งที่ท่านตั้งใจเก็บเป็นความลับมาแสนนานเช่นนี้?”อวี่ชะงักไปเล็กน้อย เขาหยุดเดินก่อนจะตอบโดยไม่ต้องคิดมาก “เรื่องตัวตนนี้ข้านั้นหาได้ปิดเป็นความลับแต่อย่างใด ข้าแค่ไม่ได้ป่าวประกาศก็เท่านั้น”คำตอบนั้นทำให้หมิงจูหรี่ตาลงเล็กน้อยนางก้าวขยับเข้าไปใกล้เขามากขึ้น รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าดูอ่อนหวานทว่าในดวงตากลับแฝงความเยือกเย็น นางก้าวเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จนอวี่รับรู้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวนาง“อา เป็นเช่นนั้นเองหรือ?...” หมิงจูเอ่ยเสียงเบา ริมฝีปากของนางค่อยๆ เคลื่อนใกล้เกือบแตะที่ใบหูของเขา

พิษกำหนัดร้ายแรง“ดื่มเถิด” ฮ่าวเทียนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ข้าคงไม่ใส่ยาพิษให้เจ้าหรอก หรือว่าเจ้าคิดว่าข้าจะทำหรือ?”หมิงจูชะงักเล็กน้อย ตามจริงนางเพียงแค่ป้องกันไว้ก่อนนั่นแหละเพียงแต่ตอนนี้ลำคอนางแห้งผากจนแทบทนไม่ไหวอย่างไรไม่รู้ หากไม่ดื่มน้ำในตอนนี้มันรู้สึกเหมือนจะอยากสำรอกและเหมือนจะหน้ามืดไปทันใด หมิงจูมองถ้วยชาตรงหน้าอย่างชั่งใจก่อนจะยกขึ้นมาดื่ม เมื่อดื่มพอคลายความกระหายน้ำเสร็จก็จะลุกเตรียมออกไปทันที“ข้าขอตัวกลับ” นางกล่าวเสียงเรียบฮ่าวเทียนยังคงยิ้มมุมปาก เขาไม่รั้งนางแต่ทำเพียงมองตามหลังนางที่เดินออกไป ดวงตาฉายแววซับซ้อนและรอคอย...ขณะหมิงจูหมุนตัวตั้งใจจะออกจากห้องไปนั้น ร่างกายของนางกลับทรยศต่อเจตจำนงที่แน่วแน่ ความร้อนในกายพุ่งพล่านเหมือนเปลวเพลิงแผดเผาจากภายใน ขาเรียวแทบหมดแรงจนต้องทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ นางกัดฟันแน่น ดวงตาเยือกเย็นมองไปยัง ฮ่าวเทียนที่ก้าวเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเปี่ยมความเหนือกว่า“อาจูของข้าดูไม่สบายเท่าไรนะ”ฮ่าวเทียนกล่าวพร้อมรอยยิ้มเยาะ เขาเดินมาหาหมิงจูพลางยื่นมือมาประคองนางอย่างจงใจแสดงความอารี“อย่ามาแตะต้องข้า!”หมิงจูสะบัดมือเขาออกสุดแรง ฮ่าวเทียน