บททั้งหมดของ อนุขี้เมาแห่งจวนแม่ทัพหลี่: บทที่ 81 - บทที่ 90

บุรุษจากหอนางโลมอวี่ที่ได้ยินคำบรรยายที่เกินที่เขาอยากรู้นั้นก็ไม่สามารถอดทนฟังได้อีกต่อไปแล้ว ความรู้สึกของเขาตอนนี้รู้สึกเหมือนมีใครเอาเข็มทิ่มแทงในอก เขาข่มอารมณ์พลุ่งพล่านไว้ในใจ แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะเดินพรวดพราดเข้าไปในจวนอย่างรวดเร็วอย่างไม่คิดอันใดให้มากความแล้ว...ไม่ว่านางจะเรียกบุรุษจากหอนางโลมผู้นั้นมาด้วยเหตุอันใดเขาก็ไม่เห็นด้วยทั้งนั้น แม้ว่าคุณชายอวี่เช่นเขาจะไม่มีอำนาจใดไปห้ามนางก็ตามแต่อย่างน้อยก็ขอให้เขาได้ขัดขวางหน่อยก็แล้วกันเมื่ออวี่เดินมาถึงหน้าห้องนอนของหมิงจู เขาก็เห็นอาเย่วยืนเดินไปก็วนไปมาด้วยสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัดอยู่เพียงผู้เดียว“หมิงจูอยู่ไหน?”อวี่ถามเสียงเข้ม ครานี้เขาเอ่ยนามของนางอย่างไม่เคยเอ่ยเรียกมาก่อนอาเยว่ที่เพิ่งรู้ว่าคนที่นางตามหาเพื่อจะไปขอความช่วยเหลือก่อนหน้านี้มาอยู่ตรงหน้านั้นก็สะดุ้งเฮือกทันใด บ่าวตัวน้อยหันมามองเขาอย่างตกใจก่อนจะพูดอ้ำอึ้งอย่างคนทำอันใดไม่ถูก“เอ่อ คุณหนู...อยู่ข้างในเจ้าค่ะ”“กับใคร?”อาเยว่กัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าสบตาเขาแต่เพราะรังสีแผดเผาที่นางได้รับทำให้ต้องเอ่ยบอกทั้งที่ก้มหน้าอย่างนั้น“เอ่อ...กับบุรุษที่

บ่าวคนใหม่แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในร้านผ้างามดั่งจันทรา หมิงจูที่ลุกขึ้นมาจากเตียงหลังจากอวี่จากไปไม่ถึงชั่วยาม นางได้รับการตรวจอาการจากท่านหมอและการอาบน้ำอุ่นคลายอาการอ่อนเพลียแล้วนั้น ก็มาที่ร้านทันทีด้วยสีหน้าเรียบเฉยและมุ่งมั่นแบบไม่คิดจะหยุดพักเลย นางตั้งใจทำงานเหมือนเช่นทุกวันทำเหมือนว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้หาได้แปลกอันใดไม่ตรงกันข้ามกับเยว่ฮวา บ่าวคนสนิทตัวน้อยดูครุ่นคิดและมีสีหน้าหนักอึ้งกว่าทุกวัน นางมองหมิงจูด้วยความกังวล พยายามเก็บคำถามไว้ในใจ แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยนั้นยากจะซ่อนจนพาลให้คนไม่คิดอะไรอย่างหมิงจูตัดสินใจว่านางต้องจัดการความคิดของบ่าวตัวน้อยเสียก่อน“เยว่ฮวา”หมิงจูเอ่ยเตือนเสียงเรียบขณะก้มลงตรวจสอบผืนผ้าฝ้ายที่หลงจู๊นำมาให้เสร็จแล้ว “เจ้าทำงานแบบนี้จิตใจวอกแวกแล้วจะสำเร็จได้อย่างไร ตั้งใจหน่อยเถิด เรื่องไหนผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไป...”เยว่ฮวาสะดุ้งเล็กน้อยแม้อยากจะเอ่ยแย้งแต่สุดท้ายก็รีบพยักหน้ารับคำ “เจ้าค่ะ คุณหนู ข้าจะไม่คิดฟุ้งซ่านอีกแล้ว”หมิงจูถอนหายใจเบาๆ นางรู้ดีว่าความคิดฟุ้งซ่านของ เยว่ฮวานั้นเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืน แต่น

เยี่ยมเยียนบุตรีในยามเช้าตรู่ ในเวลาที่ร้านผ้างามดั่งจันทราเปิดให้บริการแล้ว รถม้าคันหรูคันหนึ่งหยุดลงกลางหน้าร้าน เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวลงจากรถ ท่วงท่าการเดินดูสูงส่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเหล่าบุรุษและสตรีที่มาใหม่นี้มาจากตระกูลขุนนางเป็นเจ้าตระกูลไป๋ จวิ้นอี้และฮูหยินรองพากันก้าวเข้ามาในร้าน บรรยากาศภายในเปลี่ยนไปทันที ท่าทางเคร่งขรึมแต่หยิ่งทะนงของเจ้าตระกูลไป๋สร้างความกดดันให้อามี่และอาเหมยที่อยู่ใกล้ๆ รีบหลบไปด้านหลังหลงจู๊หลีอย่างกลัวเกรงฮูหยินรองไป๋กวาดตามองรอบร้านสำรวจคล้ายว่าตนเป็นเจ้าของหาใช่ลูกค้าอย่างคนทั่วไป นางเดินช้าลงก่อนจะหันมาพูดกับบุตรีด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“ร้านใหญ่เพียงนี้คงทำเงินได้ดีแน่!” ใบหน้าของคนพูดฉายรอยยิ้มแห่งความโลภทันใด “ทำเลก็ดี สินค้าก็ดูหรูหราและหลากหลาย ถ้าเราได้มาคงมีเงินใช้จ่ายไปอีกหลายปีไม่หมด”จวิ้นอี้หัวเราะเยาะเบาๆ พลางหยักหน้ากลับไป “ใช่แล้วเจ้าค่ะ เราจะต้องดึงทุกอย่างมาอยู่ในเงื้อมมือของเรา ขนาดตำแหน่งฮูหยินผู้ดูแลจวนสุดท้ายก็ยังเป็นของท่านแม่แล้วเลย”มารดาของจวิ้นอี้นั้นแม้ไม่ถูกแต่งตั้งเป็นฮูหยินเอกแทนที่มารดาของหมิงจูที่ตายไปแล้ว แต่อำนา

ความลับของอวี่เป็นเสียงของเยว่ฮวาเอ่ยขึ้นอย่างยินดี เพราะนางมองว่าอวี่คือบุรุษที่จะมาช่วยคุณหนูของนางจากความอึดอัดนี้ได้บุรุษในอาภรณ์หรูหราแต่เรียบง่าย ก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่วงท่าสง่างาม ดวงตาคมกริบมองตรงมายังกลุ่มของเจ้าตระกูลไป๋และสองแม่ลูก สายตาที่เขามองมานั้นเป็นปรปักษ์ตั้งแต่แรกพบจวิ้นอี้ที่เห็นคุณชายอวี่ก็เบิกตากว้างก่อนหยักยิ้มอย่างคนมีแผน นางหลบหลังมารดาอย่างกลัวว่าตนจะถูกโยนออกไปอีกแล้วหันไปพูดทางเจ้าตระกูลไป๋อยู่เสียงดัง“นั่นอย่างไรเจ้าคะท่านพ่อ คนรักใหม่ของพี่ใหญ่!”หมิงจูหันไปมองน้องสาวด้วยสายตาเยือกเย็นทันที เรื่องคนรักใหม่ใช่หรือไม่นั้นหาใช่เรื่องที่สตรีจุ้นจ้านเช่นจวิ้นอี้จะเป็นผู้กำหนด! “จวิ้นอี้ หากเจ้าจะพูดเพื่อสร้างความอับอายให้ข้าแล้วดึงใครเข้ามา คิดให้ดีก่อนค่อยเอ่ยปากจะดีกว่านะ”ทว่าคำเตือนนี้หาได้เข้าหูจวิ้นอี้ไม่“หึ เขาเป็นเจ้าสำนักเงาพยัคฆ์แล้วอย่างไร เขากล้าที่จะมาต่อกรกับตระกูลไป๋ที่ฝ่าบาทให้ความเชื่อใจหรือ? เดี๋ยววันนี้หลังจากที่พบท่านแล้วพวกเราก็จะเดินทางไปพบฝ่าบาทต่อแล้ว”เจ้าตระกูลไป๋ที่เพิ่งรับรู้ว่าบุรุษที่หมิงจูมีสัมพันธ์ด้วยคือเจ้าของสำนักเงาพย

สารถีลงจากที่นั่งเพื่อเปิดประตูรถม้าให้กับผู้โดยสารภายในหมิงจูก้าวลงมาด้วยท่วงท่าสง่างาม นางสวมชุดผ้าเนื้อดีสีงาช้างที่ประดับลวดลายดอกเหมยสีแดงระเรื่อ เข้ากับผมที่รวบเรียบตึงปักด้วยปิ่นเงินวาววับเมื่อทั้งสองลงจากรถม้าเรียบร้อยแล้ว เยว่ฮวาก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น“คุณหนู… เหตุใดคุณชายอวี่จึงส่งพวกเรามาที่นี่เล่า?” น้ำเสียงของเยว่ฮวาเจือความสงสัยและประหม่า “นี่มันจวนตระกูลเฉิน... ตระกูลขุนนางขั้นสูงที่มีอำนาจอันดับต้นๆ ในเมืองหลวงเชียวนะเจ้าคะ!”หมิงจูไม่ได้ตอบในทันที นางทอดสายตามองป้ายตระกูลที่แขวนไว้อย่างสง่างามหน้าประตูจวนตัวใหญ่ หัวใจของนางเริ่มคล้อยไปกับความคิดมากมาย ทว่าดวงตาคมกริบของนางยังคงเคร่งขรึมไม่แตกตื่นเช่นบ่าวตัวน้อย“สารถี เจ้าพาพวกเรามาผิดที่หรือไม่?” เยว่ฮวาหันไปถามด้วยน้ำเสียงสงสัยสารถียกมือขึ้นคารวะก่อนจะตอบกลับด้วยความหนักแน่น“มิได้ผิดแน่แท้ขอรับ บ่าวทำตามคำสั่งของคุณชายอวี่ทุกประการ”คำตอบของสารถีไม่ได้ช่วยคลายความสงสัยให้เยว่ฮวาเลยแม้แต่น้อย“คุณหนู ท่านว่า… หรือคุณชายอวี่ตั้งใจพาท่านมาพบใครกันแน่?”หมิงจูมองไปยังจวนใหญ่ตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ข