All Chapters of อนุขี้เมาแห่งจวนแม่ทัพหลี่: Chapter 51 - Chapter 60

1หย่าครานี้สำเร็จแล้วในเรือนที่เคยอบอวลด้วยบรรยากาศสงบเงียบ บัดนี้เต็มไปด้วยความวุ่นวาย บ่าวหลายคนรีบขนย้ายหีบเสื้อผ้าภายใต้คำสั่งของเจ้าของเรือนอย่างหมิงจู“เอ่อ...เราจะไปจริงๆ หรือเจ้าคะ?”เยว่ฮวาเอ่ยถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เพราะที่ผ่านมาเจ้านายของตนได้แต่ยอมนายท่านเสมอ มาตอนนี้นอกจากจะให้ลงนามหย่าแล้วยังมีท่าทีว่าจะออกไปจากจวนแห่งนี้จริงอีกด้วยหมิงจูปรายตามองบ่าวคนสนิทของตนพลางยิ้มอย่างเข้าใจ เจ้าของร่างเดิมนั้นยอมฮ่าวเทียนอย่างหน้ามืดตาบอด พอนางผู้เป็นวิญญาณสายลับจากยุคสองพันได้มาเข้าร่างนี้จัดการตัดขาดอย่างจริงจัง ไม่มีใครเชื่อก็ไม่แปลกอันใด“เยว่ฮวา ข้าหย่ากับสามีแล้ว เหตุใดจึงไม่ควรไปเล่า”เยว่ฮวาขมวดคิ้วแน่นเผยสีหน้าสงสัยเต็มเปี่ยม “เอ่อ แต่ฮูหยินรักนายท่านมากมาโดยตลอด...บ่าวก็ไม่คิดว่าเราจะจากไปจริงๆ นี่เจ้าคะ”รอยยิ้มของหมิงจูหายวับไปทันที แววตาของนางกลายเป็นเย็นชา“รักอะไรนั่นข้าจำไม่ได้ต่อไปแล้ว บัดนี้ข้าจะเปลี่ยนตัวเป็นคนใหม่สิ่งใดที่ข้าโง่งมทำไปในอดีตข้าจะไม่ทำอีกแน่นอน อาเยว่เจ้าเชื่อใจข้าคนใหม่นี้หรือไม่?”เยว่ฮวาเบิกตากว้างนิ่งมองเจ้านายตรงหน้าอย่างไม่รู

หมิงจูคนใหม่นี่ก็อยู่ในสิ่งที่นางคิดไว้เช่นเดียวกัน ของมีค่าพวกนี้หายไปอยู่กับสองแม่ลูกนานเกินไปย่อมต้องขอคืนไม่ง่ายอยู่แล้ว ทว่าหมิงจูก็เตรียมการเรื่องนี้ไว้แล้วเช่นเดียวกันหมิงจูหัวเราะเบาก่อนเอ่ยตอบ “พวกเจ้านี่ใช้ของอย่างไม่รู้คุณค่าเสียจริงนะ”คำพูดนี้ทำให้สองแม่ลูกมีสีหน้าฉงนทันที พวกนางมองตามหมิงจูที่หยิบเครื่องประดับหลายชิ้นขึ้นมาชูตรงหน้าพวกนาง“อย่างที่บอกว่าเครื่องประดับและเครื่องเรือนจากสินเดิมของข้านั้นได้มาไม่ครบซึ่งก็น่าจะเป็นเพราะพวกเจ้านำของพวกที่ไร้ตราประทับไปขายแลกเงินมาแล้ว ส่วนของที่มีตราประทับอันเป็นสัญลักษณ์ว่าเป็นของพระราชทานจากฮ่องเต้แก่ตระกูลไป๋นั้นพวกเจ้าคงเอาไปขายและพวกเขาไม่รับซื้อกระมัง จึงยังมีอยู่ในครอบครอง แค่นี้ก็น่าจะบอกได้แล้วว่าเป็นของใคร ยังมีอันใดจะแย้งได้อีกหรือ?!”“ระเรื่องนะ...”ตามจริงนอกจากเครื่องประดับที่มีตราสัญลักษณ์แล้วที่ก้นของหีบใต้แผ่นไม้อำพรางยังมีเครื่องประดับที่ไม่มีตราแต่เป็นของในรายการสินเดิมอีก แต่ถูกบังไว้ใต้แผ่นไว้ตามแผนการที่หมิงจูวางไว้ มิเช่นนั้นก็คงเอาออกจากจวนไปได้ยากเมื่อเจอคำปดหน้าด้านเมื่อครู่นั่นล่ะหมิงจูไม่สนว่านาง

เริ่มชีวิตใหม่ไม่ง่ายอย่างที่คิดหลังจากออกมาไกลจากจวนซุนแล้ว หมิงจูถึงได้หยุดยืนมองถนนสายยาวที่ทอดตัวไปยังตลาดกลางเมือง ดวงตาของนางจับจ้องไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ร่างบางสูดลมหายใจลึก ก่อนหันไปสั่งเยว่ฮวาด้วยน้ำเสียงไร้ความหวั่นเกรงต่างจากบ่าวคนสนิทสิ้นเชิง“เยว่ฮวา เจ้านำเครื่องประดับและเครื่องเรือนที่ไม่มีตราสัญลักษณ์ของราชวงศ์ไปขายในตลาดเสีย แลกเป็นตั๋วเงินให้ได้มากที่สุด...” หมิงจูครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ “แล้วก็ใช้เงินส่วนหนึ่งไปจองโรงเตี๊ยมขนาดกลางแห่งนั้นไว้สำหรับเราพักอาศัยช่วงหนึ่ง ขอห้องริมสุดที่คนไม่พลุกพล่านจนเกินไป”“เจ้าค่ะ”หมิงจูนั้นไม่ได้ไปด้วยกันกับเยว่ฮวา นางมีจุดหมายหนึ่งที่คิดไว้แล้วก็ก่อนจะเริ่มทำอะไรต้องไปสืบความเป็นไปของเมืองตอนนี้ก่อน นางจึงเดินเข้าไปในย่านตลาดตัวคนเดียวอย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางผู้คนที่สัญจรไปมา ความวุ่นวายของตลาดกลับทำให้หัวใจของนางเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นเล็กๆ นางเคยเป็นสายลับในยุคสองพัน ซึ่งการสืบข่าวและเฝ้าสังเกตเป็นสิ่งที่หล่อหลอมอยู่ในตัว การออกมารับรู้ความเป็นไปของเมืองหลวงในยามนี้เป็นสิ่งจำเป็นต่อการวางแผนอนาคตของนางไม่นานนัก หมิงจู

“แต่ภารกิจนี้เขียนไว้ว่าต้องจ่ายห้าร้อยเหวินเท่านั้น!”ผู้ดูแลแค่นหัวเราะเสียงดัง “ห้าร้อยเหวินสำหรับบางคน ส่วนเจ้า...หากไม่มีเงินก็ไปเสีย อย่ามาเสียเวลาข้าทำงานเลย”คำพูดที่ได้รับนี้ทำให้หมิงจูชะงักเล็กน้อยกับสิ่งที่นางกำลังเผชิญ นางเงยหน้ามองป้ายที่ติดไว้เหนือหัวเยี้องไปข้างหลังผู้ดูแลผู้นี้ มันมีคำกลอนเขียนด้วยลายมือประณีตว่า“ เงาพยัคฆ์ยิ่งใหญ่ แจกจ่ายงานทั่วหล้า เพื่อช่วยผู้ยากไร้ มุ่งมั่นความเที่ยงธรรมสืบไป ”หมิงจูหัวเราะเบาๆ ในใจ นางแสร้งถามอะไรบางอย่างเพื่อตรวจสอบข้อมูลเล็กน้อยแล้วถอยออกมาอย่างคนมีแผนการไม่ใช่ถอยออกมาเพื่อยอมแพ้หมิงจูมองผู้ดูแลด้วยสายตาเย็นชา นางเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว การเก็บค่าธรรมเนียมเพิ่มขึ้นอย่างไร้เหตุผล การเลือกปฏิบัติ และคำพูดที่ขัดแย้งกับปณิธานของสำนัก ล้วนแสดงให้เห็นว่าการเอาเปรียบนี้เป็นเรื่องที่เจ้าสำนักไม่น่าจะรับรู้ หรือหากรู้สำนักที่นางชมเรื่องระบบการดูแลดีก็คงดีแต่เปลือกเสียแล้ว...นางแสร้งทำท่ายอมถอยเดินออกมาจากโต๊ะ ทว่าในใจกลับก่อตัวเป็นแผนการใหม่ นางตัดสินใจว่าจะไม่เพียงรับรู้ แต่จะเปิดโปงพฤติกรรมอันไร้ยุติธรรมนี้ต่อเจ้าสำนักให้ได้หมิง

“ข้ากำลังมองหาที่พัก ได้ยินว่าท่านเป็นนายหน้าที่ช่วยดูแลบ้านเช่าในตรอกนี้”ย่างจี๋ยิ้มกว้างทันที “มาได้ถูกที่แล้ว ข้าดูแลบ้านเช่าหลายแห่ง คุณหนูเข้ามาก่อนสิ”เขาเปิดประตูต้อนรับหมิงจูเข้าสู่บ้าน ภายในเรียบง่าย มีโต๊ะไม้ตัวใหญ่พร้อมเก้าอี้หลายตัววางอยู่กลางห้อง หลังจากพูดคุยเบื้องต้น ย่างจี๋ก็พานางเดินชมบ้านเช่าหลายแห่งในตรอกด้วยท่าทีกระตือรือร้นเป็นพิเศษ“บ้านหลังนี้สองห้องนอน มีห้องครัว ห้องเก็บของ และสวนเล็กๆ ด้านหลัง” ย่างจี๋เอ่ยพลางเปิดประตูบ้านให้หมิงจูชมด้านใน “เหมาะสำหรับคนที่ชอบความสงบ ราคาไม่สูงนัก ข้าคิดว่าคุณหนูน่าจะชอบ”หมิงจูสำรวจบ้านด้วยความสนใจ ห้องต่างๆ แม้จะเล็กแต่ก็ดูสะอาดและเป็นระเบียบ สวนหลังบ้านมีต้นไม้เล็กๆ ปลูกไว้สร้างความสดชื่น“ข้าสนใจหลังนี้” นางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “หากเป็นไปได้ ข้าขอทำสัญญาจองไว้ก่อนได้หรือไม่?”ย่างจี๋พยักหน้าอย่างยินดี “ได้สิ คุณหนูดูน่าเชื่อถือข้าจะไม่คิดเงินมัดจำก็แล้วกัน หากคุณหนูตกลง ข้ายินดีเป็นอย่างยิ่งขอรับ”เขาคงหาลูกค้าได้ยากพอเห็นนางสนใจก็เลยพยายามมีเงื่อนไขให้น้อยที่สุดเพื่อให้นางซื้อ นางดูจากความกระตือรือร้นของเขาที่มีตั้งแต่ต้นจนจ