All Chapters of วิวาห์กะเทาะรัก: Chapter 111 - Chapter 120

“ผมเข้าใจ ตอนนั้นคุณคงฝืนใจมากเรื่องที่ผู้ใหญ่บังคับให้แต่งงานกับผม” วิชิตเองยอมรับเลยว่าเขาก็เห็นแก่ตัวไม่ต่างกัน หากตอนนั้นเพียงแค่เขาเอ่ยปากปฏิเสธว่าไม่ต้องการแต่งงานกับขวัญเกล้า ผู้ใหญ่ทางเขาก็พร้อมจะล้มเลิกงานแต่ง แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้เพราะตกหลุมรักแม่ของลูกชายหมดทั้งหัวใจ “ผมใช้เวลาทำใจเรื่องนี้มาสามสิบกว่าปี สามสิบกว่าปีที่ผ่านมาผมทรมาน แต่ผมก็รู้ว่าคุณเองก็ไม่ได้ต่างกัน ทำทุกอย่างให้มันถูกต้องเถอะนะคุณขวัญ เราสองคนอายุปูนนี้แล้ว ไม่รู้ว่าจะอยู่กับลูกกับหลานได้นานแค่ไหน ผมจะอยู่ข้างๆ และคอยช่วยเหลือคุณ”“คุณวิชิต..” ขวัญเกล้าร้องไห้หนักกว่าเดิม นางทั้งรู้สึกผิดและซาบซึ้งในความดีของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าสามี “ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ ”ถึงเวลาแล้ว ถึงเวลาที่ต้องออกจากกะลาและก้มหน้ายอมรับความผิดที่ตัวเองเป็นคนก่อเสียทีอธิวรรธน์ช็อกกับเรื่องที่ตัวเองได้รับรู้ ที่แท้แม่ก็อยู่ไม่ไกล แม่อยู่ใกล้แค่เพียงเอื้อมมือ แล้วทำไม..“คุณมาบอกผมทำไมตอนนี้”“แม่ขอโทษ ที่ผ่านมาแม่ไม่กล้าบอกลูกว่าแม่คือแม่แท้ๆ ของลูก แม่กลัว กลัวหลายอย่าง กลัวว่าลูกจะไม่ยอมรับ กลัวว่าลูกจะโกรธจะเกลียดแม่เพราะแม่มันเห็

เรียวปากอิ่มคลี่ยิ้มสรวล “พี่ไม่เคยโกรธกวางเลยนะ พี่แค่เสียใจ แต่ตอนนี้พี่รู้แล้วว่าความจริงมันเป็นยังไง คุณหญิงขวัญเกล้าเล่าให้พี่ฟังหมดแล้ว” หลังจากที่ขวัญเกล้ามาสารภาพกับอธิวรรธน์ว่าเป็นแม่บังเกิดเกล้าที่บ้านเธอในวันนั้น นางก็แอบมาหาหลานอยู่เรื่อยๆ เพราะไม่กล้ามาตอนที่พ่อณาราอยู่ กลัวว่าชายหนุ่มจะโกรธเอาได้ เธอจึงได้พูดคุยอย่างเปิดใจกับคุณหญิง ขวัญเกล้ายอมเล่าทุกอย่างให้ฟังอย่างไม่พยายามปิดบังอีกต่อไป“ขอบคุณนะคะที่ให้อภัยน้องสาวคนนี้”ยอมรับเต็มปากว่าก่อนหน้าที่จะรู้ความจริงเธอนั้นโกรธรัชชานนท์และพรพระพายมาก แต่พอได้รับได้รู้เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับคนทั้งคู่ ความโกรธเกลียดแปรเปลี่ยนเป็นความเห็นใจและสงสารทันที“คลอดแล้วจะมาช่วยเลี้ยงหลานนะ”“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ ” พรพระพายน้ำตาร่วงแหมะ“ขี้แยจริงเชียวเด็กคนนี้นี่” หางตานีรนาราเหลือบไปเห็นใครบางคนเข้า เธอเอ่ยทักทายเขาอย่างไม่ต้องคิด “สวัสดีค่ะคุณหมอ ยินดีล่วงหน้าเรื่องที่จะได้เป็นคุณพ่อเลยแล้วกันนะคะ”“ขอบคุณครับ”เยื่อใยในสถานะคนรักไม่หลงเหลือแล้ว มีเพียงความเป็นเพื่อนที่ปรารถนาดีต่อกันเท่านั้น ทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างคนที่ไม่

6.09 นาฬิกา “อุแว้!”รัชชานนท์รีบวิ่งไปหาลูกชายพร้อมขวดนมในมือที่พรพระพายปั๊มแช่เย็นเอาไว้“ป๊ะป๋ามาแล้วครับ หม่ำๆ นมแล้วนอนเนอะ” คุณพ่ออุ้มลูกขึ้นมานอนบนตักแล้วป้อนนมให้เจ้าตัวเล็ก “อร่อยล่ะสิ” เขามองผลผลิตที่เกิดจากความรักของตนและพรพระพายแล้วอมยิ้ม “สมกับเป็นลูกชายยัยตัวแสบจริงๆ โวยวายเก่ง”“อะไร! พูดอะไรได้ยินนะ” คนพึ่งอาบน้ำเสร็จทิ้งตัวลงนั่งข้างสามี“เปล่าครับ พี่บอกว่าลูกชายเราน่ารักเหมือนกวางไง”อยู่เป็นอีกแล้ว!พรพระพายส่ายหัว ก็ได้ยินอยู่เต็มสองรูหูว่าสามีแอบนินทาเธอลับหลัง “แต่ที่หนูได้ยินมันไม่ใช่แบบนี้”“ฮ่าๆ แล้วได้ยินว่าอะไรล่ะ”“พี่บอกว่าลูกแสบเหมือนแม่” รัชชานนท์หันมองหน้าเธอแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่“แสบแต่ก็น่ารักไง แก้มหอมด้วย”พรพระพายเสมองไปทางอื่นแล้วแอบยิ้ม“อีตาบ้า!”“วันนี้คุณพ่อคุณแม่พี่จะมารับน้องลมไปนอนด้วย”ขวัญเกล้าโทรมาขออนุญาตเธอตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แม้จะไม่อยากห่างลูกแต่พรพระพายเข้าใจดีว่าคุณปู่คุณย่าเองก็อยากเลี้ยงหลานเหมือนกัน จึงยอมให้ท่านมารับเด็กชายเหมันต์ไปนอนค้างที่บ้านเดือนละครั้ง“คุณแม่บอกหนูแล้วล่ะค่ะ”“คิดถึงเจ้าหมูแย่เลย เราจัดอีกสักสามคนเนอะ จะไ

คนฟังน้ำตาแทบไหล รัชชานนท์ไม่เคยยึดเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ เขาพร้อมเปิดใจและรับฟังเธอเสมอ “หนูยังอยากแต่งตัวสวยๆ ไปทำงาน เจอเพื่อนเจอผู้คนอย่างที่พี่แบงค์ว่านั่นแหละ แต่หนูคิดว่าการที่ได้อยู่กับลูกและสามีมันมีความสุขมากกว่า ถ้าพี่แบงค์จะยอมให้หนูเกาะไปตลอดชีวิต หนูก็โอเคนะที่จะทำหน้าที่คุณแม่แบบ ฟูลไทม์”รัชชานนท์เข้าใจเธอ แล้วทำไมเธอจะไม่เปิดใจและรับฟังความคิดเห็นของชายหนุ่มล่ะ เราสองคนต่างมีหน้าที่และกำลังทำตามหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด“ขอบใจนะคุณแม่” เขายิ้มให้ภรรยาแล้วลูบศีรษะเธอ“ไม่เป็นไรค่ะ การอยู่บ้านเลี้ยงลูกไม่ใช่เรื่องที่แย่เลยสักนิด ดีซะอีก แต่พี่แบงค์คงเหนื่อยหน่อยนะเพราะหนูจะนั่งเป็นคุณนายแล้วชี้นิ้วสั่งอย่างเดียว”รัชชานนท์หัวเราะ เขาลืมไปแล้วว่าตอนนี้มีขวัญเกล้าและอัยการวิชิตนั่งฟังอยู่“กวางของพี่ตื่นตั้งแต่ตีสี่ขึ้นมาดูลูก ทำอาหาร เตรียมเสื้อผ้าให้สามีใส่ไปทำงาน พอว่างก็สรรหาของมาขายบนหน้าแฟนเพจเฟซบุ๊ก ถ้ากวางนั่งเฉยๆ แล้วชี้นิ้วสั่งเป็นคุณนาย พี่คงจะดีใจมาก” เมียเขาขยันกว่าใคร โชคดีเหลือเกินที่ได้พรพระพายเป็นศรีภรรยา“ถ้าตัวขี้เกียจของหนูเริ่มทำงานแล้วพี่จะหนาว” เธอข

บ้านสิริโชติวัฒนากุลแม้มาเยือนที่นี่นับครั้งไม่ถ้วน แต่ความใหญ่โตโอ่อ่าของบ้านประจำตระกูลรัชชานนท์ยังคงทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นได้ทุกครั้ง“พี่แบงค์ หนูถามอะไรหน่อยสิ” เวลานี้เธอเก็บงำความสงสัยไว้ไม่ได้อีกต่อไป“หือ? มีอะไรเหรอ”“อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะ ตกลงครอบครัวพี่แบงค์มีธุรกิจอะไรบ้าง แล้วเป็นเศรษฐีพันล้านอย่างที่เขาเม้าท์กันปะ” จากการประเมินด้วยตาเปล่าก็พอเดาได้ว่าตระกูลสิริโชติวัฒนากุลรวยเอาเรื่องอยู่“ก็มีโรงพยาบาล โรงแรม บริษัทผลิตอุปกรณ์การแพทย์ ธุรกิจด้านทองคำและเพชร” รัชชานนท์ครุ่นคิด เหมือนเขาลืมอะไรไปสักอย่าง “อ้อ! แม่พี่เป็นหนึ่งในคณะผู้บริหารสนามบินประจำประเทศไทย หลักๆ ก็ประมาณนี้แหละ”พรพระพายนับนิ้วตามแทบไม่ทันว่าปีหนึ่งครอบครัวรัชชานนท์มีรายได้หลั่งไหลเข้ามากี่บาท“รวยเว่อร์! หนูเคยได้ยินว่าครอบครัวคนจีนจะอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่แล้วมีกงสีใช่มั้ยคะ” เธอเคยเห็นญาติฝั่งสามีแค่ครั้งเดียวคือวันที่เราสองคนแต่งงานกัน หลังจากนั้นก็ไม่เคยเจออีกเลย“ใช่ แต่แม่พี่เป็นลูกสาวคนเดียวของอากงอาม่าเลยไม่ต้องแบ่งสมบัติกับใคร ส่วนพ่อพี่ก็มีพี่น้องหลายคนนะ แต่พ่อพี่เป็นลูกชายข้ารา