All Chapters of วิวาห์กะเทาะรัก: Chapter 101 - Chapter 110

เรื่องนี้เป็นแผลในหัวใจที่ไร้ซึ่งยารักษา นีรนารามองพ่อของลูกแล้วรู้สึกสงสารจับใจ แม้อธิรรธน์ไม่เอ่ยปากว่าข้างในกำลังรู้สึกเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่แววตาหม่นเศร้าร้าวลึกบอกชัดว่าชายหนุ่มต้องทนทุกข์ทรมานจากการที่ติดอยู่กับคำถามที่ว่าแม่ทิ้งเขาไปทำไมตลอดระยะเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมามือน้อยวางบนมือของอธิวรรธน์ “เบลล์เป็นแม่ เบลล์รู้ดีว่าแม่ทุกคนรักลูก แต่แม่ของพี่จี๊ปอาจจะมีเหตุผลที่จำเป็นจริงๆ ถึงได้ตัดสินใจทำแบบนั้น”ริมฝีปากหยักโค้งขึ้นเล็กน้อย “พี่ก็ขอให้เป็นอย่างที่เบลล์พูด ขอให้แม่ทิ้งพี่ไปเพราะมีเหตุผลที่มันจำเป็นจริงๆ ไม่ใช่เพราะไม่ต้องการพี่”ความเจ็บปวดฉายชัดในดวงตาคู่คม มันร้าวรอนจนคนมองใจหายอธิวรรธน์ดำดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ ยามนึกถึงเรื่องในอดีต เด็กชายผู้ขาดแม่มีเพียงพ่อ แต่วันหนึ่งโชคชะตาก็มาพรากอ้อมกอดของอธิปจากเขาไปยังที่ไกลแสนไกลทิ้งให้เด็กชายอธิวรรธน์ต้องเผชิญโลกกว้างเพียงลำพัง มันทั้งเหงาและอ้างว้าง ทุกข์ทรมานทั้งกายและใจ“วันนี้พี่มีเบลล์ มีใบบัวเป็นครอบครัว แค่นี้พี่ก็ไม่ต้องการใครอีก แต่พี่แอบภาวนานะ พี่ขอให้แม่มีความสุข สุขภาพดี และสมหวังกับสิ่งที่ท่านปรารถนา” อธิวรรธน์มองไป

งานหลักคือกินเด็ก งานอดิเรกเป็นทาสเมีย..“พี่แบงค์นวดดีๆ สิคะ”“คร้าบ” รัชชานนท์เงยหน้ามองคนท้อง เจ้าหล่อนหลับตาพริ้มยิ้มแฉ่งอย่างสบายอุรา ชายหนุ่มไม่คิดไม่ฝันเลยว่าตัวเองจะเดินมาถึงจุดนี้ได้ เขายังจำความรู้สึกวันวิวาห์ได้ดี ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยอยู่ในสายตาและเขายืนยันหนักแน่นว่าไม่มีทางตกหลุมรักพรพระพายอย่างแน่นอนแต่ตอนนี้..รัชชานนท์คิดว่าการที่คนเราจะกลืนน้ำลายตัวเองบ้างมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก“พี่แบงค์คิดอะไรอยู่” เมื่อเห็นรัชชานนท์หยุดชะงักไป หญิงสาวจึงเอ่ยถาม“เปล่าซะหน่อย พี่นวดให้สบายมั้ย”“สบายมากเลยค่า ขอบคุณนะคะ”รัชชานนท์พยักหน้า เขาส่งยิ้มให้ภรรยาตัวน้อย “กวาง เดี๋ยวพี่มานะ” ชายหนุ่มลุกขึ้นก่อนจะวิ่งตรงไปยังห้องน้ำเมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังจะพุ่งออกมา“พี่แบงค์โอเคมั้ย” เพียงแค่เห็นหน้าก็รู้แล้วว่าสามีไม่โอเคเท่าไหร่ ตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่าตัวเองตั้งท้องจนถึงปัจจุบัน พรพระพายไม่มีอาการแพ้ท้องเลยสักนิดซึ่งผิดกับพ่อของเจ้าตัวเล็ก “ทิชชูค่ะ” เธอส่งทิชชูให้รัชชานนท์พลางใช้มือลูบหลัง“ขอบคุณครับ”“ไปนั่งพักก่อนค่ะ” เธอประคองคนตัวใหญ่พาเดินไปนั่งที่โซฟา “เดี๋ยวหนูไปเอาน้ำมาให้ พี

น้ำตาของคนเป็นแม่ไหลออกมาอาบสองแก้มเมื่อถูกลูกชายหัวแก้วหัวแหวนพูดจาตะคอกใส่ สมศรีรู้ตัวดีว่าที่การุณเป็นแบบนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะตนให้ท้ายจนเคยตัว เลี้ยงลูกมาแบบผิดๆ“ทำไมพูดกับแม่แบบนี้ล่ะตากั้ง แม่เขาหวังดีกับลูกนะ” สุชาติโอบบ่าภรรยาไว้ “เงินพ่อกับแม่ไม่เหลือแล้ว จะให้ไปเอาที่ไหนมาให้ อยากได้เงินก็ต้องทำงาน ดูน้องสิ ขนาดเรียนมันยังส่งตัวเอง แล้วแกล่ะ ได้สักครึ่งของยัยกวางมันมั้ย”การุณโกรธจัด แต่ไหนแต่ไรมาทั้งพ่อและแม่ไม่เคยเห็นพรพระพายอยู่ในสายตา ไม่ว่าตนชั่วช้าแค่ไหนพ่อแม่ก็เห็นว่าดีไปหมด แล้วทำไมเวลานี้ถึงได้เอาเขาไปเปรียบเทียบกับน้องสาวแล้วยังเห็นว่ายัยนั่นดีกว่า“พอมันได้ผัวรวยเข้าหน่อย พ่อกับแม่ก็เห็นยัยกวางดีขึ้นมาเลยนะ ได้! ไม่ให้เงินกั้งก็ไม่เป็นไร น้องกั้งมีผัวรวย กั้งไปขอกับยัยกวางก็ได้” ทันทีที่พูดจบการุณก็หันหลังเดินออกจากบ้านทันทีโดยไม่เหลียวหลังมองพ่อแม่ที่ตะโกนร้องเรียกจนสุดเสียงสมศรีหันมองสุชาติทั้งน้ำตา สองผัวเมียกอดกันร้องไห้ด้วยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้ลูกชายสำนึกได้และกลับตัวกลับใจเป็นคนดี“โทรบอกคุณหมอก่อนแม่ศรี ฉันกลัวว่าตากั้งจะไปทำให้ยัยกวางเดือดร้อน” คนเป็นพ่อ

ตอนนี้เรื่องราวทุกอย่างที่ขวัญเกล้าพยายามซ่อนเอาไว้ให้ลึกที่สุดถูกเปิดเผยออกมา รัชชานนท์ตัวชาดิก ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บไปทั้งหัวใจ ทั้งที่รู้ความจริงมาสักพักใหญ่ แต่ทำไมตอนนี้พอได้ยินอีกครั้งกับหูมันถึงได้เจ็บปวดทรมานเช่นนี้การุณแสยะยิ้มเมื่อเห็นสีหน้ารัชชานนท์ เขาสะใจเป็นที่สุด“หยุดนะกั้ง” สมศรีรู้ว่าตัวเองมาช้าไป “กลับบ้านกับแม่เดี๋ยวนี้”“กั้งยังพูดไม่จบ ให้กั้งพูดจบก่อนสิแม่” แม่เป็นอีกคนที่ไม่ยอมช่วยเขา ในเมื่อมันจะพังแล้วก็ให้พังกันหมดนี่แหละ “มึงรู้มั้ยกวาง มึงกับหมอน่ะโดนหลอกทั้งคู่ ที่พวกมึงได้กันที่บ้านหมอเบลล์มันเป็นเพราะความตั้งใจของผู้ใหญ่ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรืออุบัติเหตุ พวกเขาตั้งใจให้มึงกับหมอแบงค์แต่งงานกันเพื่อกีดกันหมอแบงค์ออกจากหมอเบลล์ เพื่อให้ลูกชายคนเล็กของคุณหญิงขวัญเกล้าสมหวังกับหมอเบลล์”หัวใจแหลกสลายเมื่อได้รับรู้ความจริงจากปากพี่ชาย พรพระพายพร่ำโทษตัวเองมาตลอดว่าเป็นคนเลวคนชั่ว แย่งผัวผู้มีพระคุณ“แม่กับพ่อไม่ได้ทำอย่างที่พี่กั้งพูดใช่มั้ย” ความหวังสุดท้ายคือคำปฏิเสธจาก ปากพ่อแม่ แต่เมื่อเห็นสมศรีและสุชาติหลบตา เธอก็รู้แล้วว่าเรื่องที่ออกจากปากการุณมันเป็

ขวัญเกล้านั่งมองรูปรัชชานนท์ตอนที่ยังเป็นทารก ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในหัวใจ ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ในวันนั้น นางพยายามโทรหารัชชานนท์แต่ลูกชายปิดเครื่อง ไปหาที่บ้านก็ไม่มีใครอยู่“เป็นอะไรคุณ” อัยการวิชิตนั่งลงข้างภรรยา แม้ขวัญเกล้าจะเย็นชากับตนมาตลอดชีวิต แต่หลายวันที่ผ่านมาวิชิตสังเกตว่าภรรยานั้นเงียบผิดปกติ “มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า บอกผมได้นะ”“ฉันเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องใช่มั้ยคุณวิชิต” นางพูดกับคู่ชีวิตราวกับละเมอ“คุณทำดีที่สุดแล้วคุณขวัญ”“แต่ฉันไม่เคยเลี้ยงตาแบงค์เหมือนที่แม่คนหนึ่งควรจะทำเลยนะ” ตั้งแต่เด็กจนโต รัชชานนท์โตมากับป้าแสงซึ่งเป็นแม่นมที่ขวัญเกล้าจ้างให้มาดูแลลูกชายแทนตนเองอัยการวิชิตนึกย้อนกลับไปหนหลัง ขวัญเกล้าไม่ได้เต็มใจแต่งงานกับตน แต่ที่ยอมแต่งเพราะความเหมาะสมและต้องยอมจำนนเพราะขัดคำสั่งพ่อแม่ไม่ได้ ชีวิตคู่ของเราจึงอยู่กันแบบหวานอมขมกลืน ไร้ซึ่งความสุข อยู่เพราะหน้าที่หาใช่ความรัก“เราทุกคนต่างมีเหตุผลเป็นของตัวเอง เรามีเหตุผลในการทำดีและกระทำความผิด”“ถ้าฉันย้อนอดีตกลับไปได้ ฉันจะไม่ทำอะไรตามใจตัวเอง ฉันจะคิดก่อนทำ”“เราย้อนกลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้หรอกนะขวั