All Chapters of ลูกสาวมาเฟีย : Chapter 21 - Chapter 30

ตกดึก... นักรบกลับเข้ามาในห้องหลังจากออกไปสูบบุหรี่หน้าระเบียงครุ่นคิดเกี่ยวกับอาการแปลกๆ ของตัวเองแล้ว เขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องหงุดหงิดที่เห็นอลิซทำตัวสนิทสนมกับหมอเจ้าของไข้เธอด้วย ยิ่งตอนที่หมออายุน้อยกว่าวางมือบนศีรษะทุยโยกไปมาเบาๆ มันยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดไม่พอใจ เขาไม่ได้ชอบเด็กนั่นแน่เขามั่นใจ หรือจะแค่หวงเหรอ แต่จะหวงเพื่ออะไรกัน ดวงตาคมรียวเหลือบมองยังใบหน้าสวยของคนบนเตียงคนไข้ เดินเข้ามาหยุดยืนข้างเตียงดึงผ้าห่มผืนบางกลางกายบางให้ขึ้นมาคลุมถึงลำคอระหง มองดูใบหน้าสวยที่กำลังหลับลึกพ่นลมหายใจเข้าออกมาสม่ำเสมอด้วยแววตาเรียบนิ่งไม่กี่วินาทีต่อมาก็เดินกลับมาทิ้งตัวลงบนโซฟารับแขกมุมห้องตามเดิม  ร่างสูงเอนหลังลงนอนเหยียดขาเต็มความยาวของมันยกแขนขึ้นวางก่ายหน้าผากจ้องมองเพดานขาวด้านบนที่มีแสงสลัวจากไฟด้านนอกเข้ามาเงียบๆ คิดอะไรในหัวไปเรื่อยเปื่อยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจ้องมองเพดานอยู่นานแค่ไหน แล้วเผลอหลับไปตอนไหน มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่กลิ่นหอมกรุ่นคุ้นเคยโชยเตะจมูกใกล้ๆ พร้อมกับบางสิ่งบางอย่างที่กำลังบดเบียดเข้ามาแนบตัวมากขึ้น นักรบลืมตาพรึ่

"โอ๊ย! จะลากไปไหนเนี่ย"อลิซโวยวายสะบัดข้อมือตัวเองหลุดออกจากกอบกุมของฝ่ามือใหญ่ร้อนระอุ ยกขึ้นบีบนวดข้อมือเล็กเบาๆ พลางเหลือบขึ้นมองใบหน้าคมคายของนักรบไปด้วยเขาลากเธอออกมาจากข้างในคลับแถมยังบีบข้อมือเล็กแน่นจนเกือบหักไม่พอยังกระชากลากถูทำเธอเกือบล้มไปตั้งหลายครั้ง แล้วยังจะมาทำหน้าเย็นชาส่งสายตาคมกริบน่ากลัวแบบนั้นมาให้อีก บอกไว้เลยว่าเธอไม่กลัวหรอกตอนแรกก็แค่ตกใจเลยเผลอแสดงความกลัวออกมานิดหน่อยเท่านั้นเอง"ไหนว่าพี่ไปทำงานไงคะ แล้วไงถึงโผล่ออกมาได้คงไม่ใช่รีบกลับมาเพราะกลัวอลิซจะไปกับดีเจหนุ่มหน้าใสคนนั้นหรอกใช่ไหม""เมื่อไหร่จะโตสักที""ก็โตแล้ว มีผัวแล้วด้วยหรือจะบอกว่าไม่จริง พี่ไม่ได้เป็นคนแทงทะลุเยื่อพรหมจรรย์อลิซเหรอ""...""ก็ไม่ปฏิเสธนี่คะว่าไม่ใช่"มุมปากเหยียดยิ้มเล็กน้อยด้วยความเหนือกว่า เดินผ่านหน้าร่างสูงของนักรบไปยังรถสปอร์ตของตัวเองด้วยความอารมณ์ดีที่ได้ยั่วอารมณ์ใครบางคน มือเรียวสอดเข้าไปในกระเป๋าคว้ากุญแจรถออกมาแต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรมากกว่านั้นกุญแจในมือก็ถูกกระชากออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับข้อมือเล็กที่ถูกกร

อลิซเดินกลับเข้าไปหยิบกระเป๋าออกมาจากห้องนอนหลังจากใช้เวลาไปกับการทานอาหารราวยี่สิบนาทีได้ เธอเผลอชะงักไปเล็กน้อยตอนที่ดวงตาคมกริบของนักรบเหลือบมองมา สองเท้าเล็กหยุดนิ่งหน้าประตูห้องกลืนน้ำลายคออย่างรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ กับสายตาคู่นั้น"ท้าทาย?""ห๊ะ? อะไรอลิซยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ""..." ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นจากโซฟาเดินตรงเข้ามาหาเจ้าของห้องกระชากข้อมือเล็กเข้าหาตัวพร้อมกับดุนลิ้นเข้ากับกระพุ้งแก้มไปด้วย"อลิซไปทำอะไรให้พี่งั้นเหรอ ไม่ว่าจะนั่งคิดยืนคิดหรือแม้กระทั่งเดินคิดก็ยังไม่เห็นว่าตัวเองไปทำอะไรให้พี่ตอนไหนเลยนะ""..." ดวงตาคมกริบหลุบลงยังเรือนร่างสวยแทนคำตอบ ก่อนจะเลื่อนกลับขึ้นมายังใบหน้าสวยของอลิซอีกครั้ง"ที่เป็นแบบนี้เพราะหวงอลิซเหรอ บอกไว้ก่อนถึงพี่จะหวงอลิซก็ไม่มีทางเปลี่ยนตัวเองเพราะเหตุผลแค่นั้นหรอก""...""ไปเรียนนะคะเดี๋ยวสาย"หญิงสาวสลัดข้อมือออกจากฝ่ามือร้อนเดินออกมาท่ามกลางห้องเงียบที่มีเสียงกระแทกลมหายใจตามหลัง มุมปากสวยเหยียดยกยิ้มด้วยความสะใจ แค่บอกว่าหวงยังพูดไม่ได้เลยแล้วมีสิทธิ์อะไรมาท

พรึ่บ!ร่างบางถูกวางลงบนโซฟาโดยที่มือหนาก็จัดการปัดข้าวของถุงแบรนด์เนมต่างๆ ลงไปบนพื้นพรมสีเทาอ่อนอย่างไม่สนใจไยดี ริมฝีปากร้อนตามประกบจูบกลีบปากนุ่มทุกที่ที่หันหนี"อื้อ!"จนกระทั่งความหงุดหงิดที่ไม่ได้ดั่งใจทำให้อลิซได้แต่ดีดดิ้นราวเด็กน้อยขัดใจใต้ร่างใหญ่เท่านั้น ไม่รู้เธอรู้สึกมากไปเองหรือเปล่าแต่เธอได้ยินเสียงขำของเขาในลำคอเป็นเวลาเดียวกันกับที่ลิ้นร้อนตวัดเลียฟันคมไปด้วยมือหนาเลื่อนมาปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกอย่างชำนาญยกเรียวขาสวยขึ้นข้างหนึ่งถลกกระโปรงทรงเอตัวสั้นขึ้นมาเหนือเอวคอดกิ่วลูบไล้กลีบกุหลาบสวยผ่านเนื้อผ้าสองชั้นไปมาเบาๆ โดยที่ไม่ยอมละริมฝีปากออกจากจูบหอมหวานเลยสักนิดลมหายใจอุ่นเริ่มติดขัดเมื่ออารมณ์กระสันได้ถูกปลุกขึ้นมา อลิซยกแขนขึ้นคล้องลำคอหนาบดเบียดหน้าอกสองเต้าใหญ่กับแผงอกกว้างที่มีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่สีดำสวมไว้เพียงตัวเดียว ลูบลำคอแกร่งกลืนน้ำลายลงคอจูบตอบกลับอย่างเร่าร้อนดูดดื่มไม่แพ้กัน"ไม่มีอารมณ์..?""..."พูดมากจริง! หญิงสาวจัดการดึงคนด้านบนลงมาประกบปากจูบดูดดื่มอีกครั้ง เขาตั้งใจกวนประสาทเธอ ตั้งใจทวนคำพูดเธอที่บอกว่า

แกร็ก~อลิซเปิดประตูเข้ามาในห้องคอนโดก่อนดวงตากลมโตจะชะงักไปเมื่อเห็นร่างใหญ่ของนักรบกำลังนั่งรออยู่บนโซฟา เขานั่งรอเธอจริงๆ นะเพราะทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาใบหน้าคมคายเรียบนิ่งนั้นก็หันมองมาทันทีเหมือนกำลังนั่งลุ้นเวลารออยู่ มือหนาถือโทรศัพท์มือถือเอาไว้ในมือแล้วก็มองเธอนิ่งๆหญิงสาวหันความสนใจออกจากใบหน้าหล่อเหลา ขบเม้มริมฝีปากเบาๆ เมื่อเสียงหัวใจมันชักจะเต้นแรงมากเกินไปแล้ว แค่ความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ของเขาแต่กลับทำใจเธอสั่นเต้นแรงไปหมด"...พี่รออลิซเหรอ" นานนับนาทีกว่าเสียงหวานจะเอ่ยออกมา เท้าเล็กพาร่างบางเข้ามาหย่อนตัวลงบนโซฟาตรงข้ามโดยที่ยังคงมีดวงตาคมกริบของคนตัวโตจ้องมองมาตลอดเวลา"ไปไหนมา ทำไมตอนเช้าไม่ปลุกฉัน""อลิซแค่ไปเอาของบ้านยายไม่ได้ไปไหนเสียหน่อย""จะไปไหนก็ควรจะบอกไม่ว่าจะบ้านยายหรือบ้านเพื่อน""ทำไมต้องดุด้วยเนี่ย เมื่อก่อนไม่เห็นสนใจเลยว่าอลิซจะไปไหน"ริมฝีปากสวยบ่นพึมพำเบือนหน้ามองออกไปด้านข้างราวกับไม่สนใจ เอนตัวพิงพนักพิงหลังแล้ววางแขนลงไปกับพนักวางมือนักรบดุนลิ้นกับกระพุ้งแก้มเมื่อเห็นท่าทีไม่สนใจคำพูดเขาของคนตัวเล