All Chapters of ลูกสาวมาเฟีย : Chapter 61 - Chapter 69

สองวันต่อมา... 'วันนี้มาทานข้าวกับยายนะลูก'อลิซถอนหายใจเบาๆ ด้วยความคิดไม่ตกกับคำพูดของยายที่คุยกันเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ มือที่ยกกอดอกเหวี่ยงลงข้างลำกายเล็กพร้อมกับย่นคิ้วเข้าหากันยุ่งหยุดชะงักเท้าที่กำลังเดินตรงออกมานอกตึกคณะทำมะนาวที่เดินมาด้วยกันต้องหันกลับมายังเพื่อนสาวด้วยความสงสัย"เป็นอะไร หงุดหงิดอะไร""เปล่าฉันไม่ได้หงุดหงิดแค่คิดว่าจะปฏิเสธยายยังไงดี""ทำไม แกไม่อยากไปกินข้าวที่บ้านกับท่านเหรอ""ไม่ใช่ไม่อยากไปกินข้าวด้วยแต่..." เพราะยังจำคำพูดของนักรบได้ไม่ลืมต่างหากว่าอย่าเพิ่งไปบ้านอรุณพิโรจน์ตอนนี้รอให้เรื่องมันคลี่คลายให้พ่อเธอจัดการกับคนพวกนั้นให้ได้ก่อนอลิซพ่นลมหายใจออกอีกครั้งยกมือกลับขึ้นกอดอกแหงนใบหน้าขึ้นกลอกกลิ้งดวงตาไปมาเบาๆ แล้วปิดเปลือกตาลง ช่วงนี้มีเรื่องอะไรหนักๆ เข้ามาหาไม่หยุดทำให้ต้องใช้สมองและอารมณ์มากจนเกินไปจนกลัวว่าตัวเองหวั่นจะเป็นโรคหลายอารมณ์ไป วันหนึ่งๆ มีเรื่องเข้ามาให้คิดตลอดเวลาทำให้ไม่ได้พักสมองเลยในขณะที่กำลังยืนคิดว่าจะทำยังไงต่อไปดีก็ได

ท่ามกลางความเงียบภายในรถคันหรูที่กำลังแล่นอยู่บนท้องถนนเพื่อกลับเพนท์เฮ้าส์ อลิซได้แต่เหลือบมองคนตัวโตหลังพวงมาลัยรถเป็นครั้งคราว มือบางประสานกันวางบนหน้าตักรู้สึกประหม่าใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ลำคอแห้งผากพยายามกลืนน้ำลายลงคอเพื่อช่วยชโลมความชุ่มชื้นให้แต่ก็ไม่ได้นานดังใจคิดไว้"อะแฮ่ม!"หญิงสาวกระแอมไอเบาๆ เกิดรู้สึกเหมือนเกรงใจคนด้านข้างขึ้นมาเสียได้ มันไม่เป็นตัวเองเลยอึดอัดแทบบ้า!อลิซก่นด่าต่อว่าตัวเองในใจ ยืดอกสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ใหม่เพื่อฮึดเอาตัวตนของตัวเองกลับมา หลับตาลงเบาๆ เอี้ยวตัวหันไปเผชิญหน้ากับคนด้านข้างเป็นจังหวะเดียวกันกับที่รถคันหรูมาหยุดติดไฟแดง"พี่อึก!"ยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยคำถามที่ค้างคาใจตั้งแต่อยู่บ้านยายก็เป็นอันต้องเบิกตาโพลงเพราะความตกใจ การจู่โจมแบบอุกอาจฟันคมที่กระแทกเข้ามาอย่างจังกับริมฝีปากนุ่มทำให้ได้กลิ่นคาวเลือดตีขึ้นจมูก หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งทั้งที่นี่ไม่ใช่จูบแรกของเธอและเขาแท้ๆ แต่มันกลับทำใจเธอโลดเต้นแรงได้อย่างน่าตกใจนักรบบดคลึงกลีบปากอวบอิ่มนุ่มนิ่มอย่างดูดดื่มโดยไม่ได้

"นักรบ!"ปึง!"อย่าปีนเกลียวอลิซ"อลิซอมยิ้มขำใบหน้าถมึงทึงของคนที่เปิดประตูเข้ามาตึงตังไม่พอใจกับชื่อที่เธอเอ่ยเรียกออกมาอย่างกวนๆ แต่อย่างนั้นก็ยังเดินเข้ามาอุ้มร่างเล็กบนโถชักโครกขึ้นมาแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำมาด้วยความเงียบไม่บ่นหรือพูดอะไรเหลือบมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของสาวเจ้าเล็กน้อยปล่อยร่างบางกลับลงบนเตียงกว้างใช้สองแขนกักขังหญิงสาวไว้ใต้อาณัติแต่มันกลับไม่ได้ทำให้คนใต้ร่างกลัวเลยสักนิด เธอยังคงอมยิ้มทำหน้าทะเล้นจ้องกลับเอียงคอเล็กน้อยราวกับลูกแมวน้อย"เหมือนมีเด็กแถวนี้จะไม่เข็ดนะ""ไหนเหรอ เด็กที่ไหนกันทำไมช่างกล้าแบบนี้""...เด็กแสบ!""อื้อ~"ไม่รอให้เด็กแสบได้กวนประสาทมากไปกว่านี้ก็จัดการโฉบลงมาปิดปากเล็กที่เอาแต่กวนประสาทบดจูบขบเม้มกลีบปากนุ่มอย่างหนักหน่วงทันที ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอกำลังกวนเขาอยู่ เห็นใจดีด้วยหน่อยเอาใหญ่เลยจำไม่ได้แล้วหรือไงว่าเมื่อคืนตัวเองโดนอะไรไปบ้าง สงสัยอาการเช้านี้ยังไม่พออยากจะเอาอีกสินะนักรบกดร่างบางลงบนที่นอนรวบสองมือตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว เคลื่อนมืออีกข้างมาถล

จุ๊บ~"อือ~"อลิซเบี่ยงหน้าหลบสิ่งรบกวนเวลาพักผ่อนย่นจมูกหงุดหงิดซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นจากผ้าห่มที่คลุมกายอยู่ ถึงจะใช้เวลาเดินทางมายังมัลดีฟส์เพียงห้าชั่วโมงแต่เพราะช่วงเวลาที่เดินทางมาเป็นช่วงเวลาเย็นจึงทำให้ร่างกายเกิดการง่วงซึมต้องการการพักผ่อนอย่างอัตโนมัติ อีกข้อคือกิจกรรมสูบพลังที่ทำก่อนจะเดินทางมาต่างหากที่ทำเอาร่างกายอ่อนเพลียแบบนี้"หิวหรือเปล่า"เสียงทุ้มกระซิบชิดริมกกหูเล็กลมหายใจอุ่นร้อนพ่นกระทบซีกแก้มนวลเบาๆ ในขณะที่มือแกร่งเลื้อยลงมาบีบเคล้นหน้าอกใหญ่ปลุกคนขี้เซา นักรบหลุบมองปลายจมูกโด่งเชิดที่ขยับฟุดฟิดรำคาญแต่ก็ยอมพลิกตัวหมุนกลับมายกแขนขึ้นคล้องลำคอหนาซุกหน้าเข้าหาซอกคอแกร่งแทนงึมงำเสียงเบาอย่างน่าเอ็นดู"อยู่ไหนแล้ว~""โรงแรม ถึงสักพักแล้ว"ด้วยเพราะการเดินทางที่ใช้เป็นเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวเวลาการขึ้นลงจึงไม่มีเสียงคนนอกดังรบกวนหญิงสาวถึงได้ไม่รู้สึกตัวตอนที่ถูกอ้อมแขนแกร่งช้อนขึ้นจากที่นอนบนเครื่องบินมายังโรงแรมที่ได้จองไว้จึงไม่แปลกที่เธอจะเอ่ยถามนักรบก้มลงกดจูบบนขมับบางหนักๆ หนึ่งทีหยัดกายลุกขึ้นนั่งโดยที่

"อึก! แหวะ!"เสียงโก่งคออาเจียนแต่เช้าของอลิซปลุกนักรบให้ตื่นขึ้นมารับวันใหม่ด้วยความตื่นตระหนกตกใจ ร่างแกร่งแทบลุกจากเตียงทันทีที่ได้ยินเสียงเท้าเล็กวิ่งเข้าไปในห้องน้ำแต่ก็ไม่ทันคนตัวเล็กที่ปิดประตูใส่หน้าไปเสียก่อนเธอมีอาการแบบนี้มาได้เกือบสองเดือนแล้วแต่จะเป็นหนักเอาช่วงหลังๆ มานี้เอง ตื่นเช้ามาอาเจียนตลอดแต่ยังคงทานอาหารได้ปกติตอนแรกก็คิดว่าเป็นอาการของคนท้องแต่พอตรวจก็ยังไม่เจอหญิงสาวจึงคิดว่าน่าจะเป็นเพราะพักผ่อนน้อยเพราะหลังจากลับจากมัลดีฟส์เธอก็โหมเรียนหนักมาตลอดเพราะใกล้ช่วงสอบปลายภาคด้วยซึ่งตัวเขาเองก็คิดว่าเหตุผลนั้นอาจจะเป็นไปได้"อลิซเป็นยังไงบ้างเปิดประตูให้พี่หน่อย""..." ภายในห้องน้ำยังคงเงียบจนน่าใจหาย มันเงียบแบบนี้มาสักพักแล้วไม่มีเสียงโอกอากของหญิงสาวแถมยังไม่มีเสียงตอบรับกลับมาอีกด้วย"อลิซได้ยินพี่ไหม เป็นอะไรหรือเปล่าเปิดประตูให้พี่หน่อย""..."ยิ่งมีเพียงความเงียบที่ตอบกลับมาความกระวนกระวายใจก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น นักรบหมุนเท้าเดินกลับมายังตู้วางของข้างหัวเตียงเปิดลิ้นชักหากุญแจสำรองสำหรับทุกห้องภายในเพนท์เฮ้าส์ด