All Chapters of ลูกสาวมาเฟีย : Chapter 11 - Chapter 20

"อือ~"เสียงหวานแหบพร่าครางแผ่วในลำคอพลิกตัวนอนตะแคงหลบแสงสว่างจากด้านนอกที่เข้าปลุกรบกวนการพักผ่อน อลิซนิ่วคิ้วด้วยความหงุดหงิดไม่เพียงการนอนที่ไม่เต็มอิ่มแต่ยังรู้สึกมึนหัวผลพวงจากแอลกอฮอล์ที่เอาเข้าสู่ร่างกายเมื่อคืนด้วยที่ทำให้เธอเกิดความหงุดหงิดตั้งแต่เช้าแบบนี้ร่างบางดันตัวลุกขึ้นทั้งที่ตายังคงปิดแน่นมือเรียวยกขึ้นมาสะบัดผมสวยปรกหน้าออก ค่อยๆ ปรือตาขึ้นรับเช้าวันใหม่หันมองรอบห้องเล็กน้อยก่อนจะผ่อนลมหายใจออกเบาๆเมื่อคืนเธอไม่รู้ว่ากลับมาถึงคอนโดเวลากี่โมง อาจจะเที่ยงคืน ตีหนึ่งตีสองหรือกี่โมงไม่รู้เพราะกลับมาถึงเธอก็ตรงเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำก่อนเลยเป็นอันดับแรก แล้วตามด้วยการมาล้มตัวนอนบนเตียงทันทีเพราะเธอเผลอหลับตลอดการนั่งรถกลับมาแล้ว"น่าโมโหจริงๆ" นึกถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วก็อดจะโมโหขึ้นมาไม่ได้ เธอเกือบจะได้ครอบครองทั้งตัวของชายหนุ่มที่ชอบแล้วเชียวถ้าไม่ใช่เพราะงานที่ไม่รู้เวล่ำเวลาของเขาเข้ามาขัดได้อย่างพอดิบพอดีนะตอนนี้เธอคงได้นอนอยู่กับชายหนุ่มสักแห่งแล้วดวงตากลมหลุบมองยังเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ที่เอาขึ้นมากอดนอนเมื่อคืนแล้วเอื้อมมือหยิบขึ้นมาเสมอระดับใบหน้า กลิ่นหอมเฉพาะ

"หล่อจัง~"จุ๊บ!นักรบชะงักเท้าที่กำลังเดินทันทีหลังคนในอ้อมแขนเขย่งขึ้นมาจุ๊บริมฝีปากบางอย่างรวดเร็วจนเขาไม่ทันตั้งตัว ดวงตาคมเรียวหลุบลงยังใบหน้าสวยของเจ้าตัวนิ่งๆ ส่งความเย็นชาผ่านสายตาแทนคำพูดแต่สาวเจ้ากลับทำลอยหน้าลอยตาไม่สนใจแถมยังเอาแต่ยิ้มหน้าระรื่นจนสุดท้ายเป็นเขาเองที่ต้องเป็นคนยอมหันหลบร่างบางถูกวางลงบนม้านั่งโดยที่นักรบก็รีบนั่งทับส้นเท้าลงตาม มือหนายื่นจับเท้าเล็กขึ้นมาวางบนหน้าขาแกร่งมองสำรวจความเจ็บที่เธออุทานก่อนหน้าโดยไม่ถามเจ้าตัว ทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างดีเยี่ยมแม้จะไม่ได้เอ่ยปากถามคนเจ็บเลยก็ตาม"เม่นทะเลตำ กลับไปแช่น้ำอุ่นไม่กี่วันก็หาย""อลิซเดินไม่ได้ค่ะ เจ็บ""..."ดวงตาคมเงยกลับขึ้นมาจ้องใบหน้าสวยที่ยังคงมีรอยยิ้มกริ่มประดับอยู่ แม้ขอบตาจะแดงก่ำตัดกับผิวขาวๆ ของเจ้าตัวนัยน์ตาสีน้ำข้าวสั่นเล็กน้อยแต่เธอก็ยังไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็น อลิซยื่นแขนสองข้างขึ้นให้ในจังหวะที่ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง เขาเท้าเอวพ่นลมหายใจรำคาญออกเบาๆ แต่ก็ยอมอุ้มเธอขึ้นมาสู่อ้อมแขนอีกครั้ง"พี่นักรบไม่หนักเหรอคะ""...""แล้วงานเป็นไงบ้างคะ เรียบร้อยดีหรือเปล่า""ถ้าเธอ

สองวันต่อมา..."เท้าแกเป็นไงบ้าง""ดีขึ้นแล้ว"อลิซก้มมองเท้าตัวเองขยับเล็กน้อยเพื่อเช็กความเจ็บพร้อมกับตอบเพื่อนสนิทไป ก่อนจะเลื่อนสายตากลับขึ้นมายังหน้าจอมือถือในมือตัวเองต่อ หลังจากกลับจากทะเลเธอก็เอาแต่อยู่ในห้อง ไม่ใช่ว่าไม่อยากออกไปไหนนะ แต่เพราะยังรู้สึกเจ็บเท้าอยู่เลยไม่อยากเดินเยอะเธอเลยเลือกที่จะอยู่แต่ในห้องดีกว่าแล้วค่อยออกจากห้องวันเปิดเรียนเลยทีเดียว ซึ่งก็มีคุยกับเพื่อนบ้างแต่เวลาส่วนใหญ่ใช้ไปกับโซเชียลเสียมากกว่า"นี่ๆ เห็นพี่เจสซี่ป่ะ วันนี้นางมากับหนุ่มหล่อด้วยนะ หล่อแบบหล่อมากอ่ะ""หนุ่มไหนกัน พี่เจสซี่ควงผู้เยอะออกแล้ววันนี้ควงคนไหนล่ะ""ก็คน.. นั่นไง มาโน่นแล้ว งุ้ย~ หล่อมากอ่ะ แต่รู้สึกเหมือนจะหน้าคุ้นๆ อ่ะเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลย"เสียงพูดคุยของกลุ่มนักศึกษาสาวที่กำลังจับกลุ่มหันมองไปยังเจ้าของชื่อที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับหนุ่มหล่อในบทสนทนาไม่ได้ดึงความสนใจของอลิซให้ละความสนใจออกจากหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือได้เลยสักนิด เธอจะสนใจเรื่องของผู้หญิงคนนั้นทำไมกัน ใช่ เจสซี่คือรุ่นพี่สาวที่เคยหาเรื่องเธอมาก่อน เธอก็เพิ่งจะม

"ไปต่อกันไหมครับ พี่จะดูแลน้องอย่างดีเลย" "อือ~" อลิซสะบัดมือใหญ่ที่เข้ามาโอบเอวบางเอาไว้ออกจากตัวพร้อมกับครางอืออาในลำคอด้วยความรำคาญ ถึงสติจะไม่เต็มร้อยแต่เธอก็ยังคงหวงเนื้อหวงตัวยามถูกสัมผัสจากคนอื่น แต่เหมือนความพยายามของเธอจะสูญเปล่าเมื่อมือปลาหมึกของคนแปลกหน้ายังคงตามติดหนึบร่างกายเอาไว้แนบชิด ก้มหน้าลงมาเป่าลมหายใจเจือกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งกับใบหน้าสวย เธอเมาแล้ว หนักมากด้วย ตอนนี้แทบจะยืนไม่นิ่งแล้วแม้แต่ภาพด้านหน้าก็ยังเบลอจนมองไม่ออกว่าใครเป็นใครแต่จิตใต้สำนึกก็ยังคำนึงถึงคนใจร้ายที่สาดคำพูดร้ายกาจทำร้ายเธออยู่ตลอดเวลา "อย่าเล่นตัวหน่อยเลยน่าโตๆ กันแล้วแค่มองตาก็รู้ไปถึงไหนต่อไหนแล้ว" "ปล่อย~" เสียงหวานยานยาวพยายามตะเบ็งเสียงให้ดังมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่กลับกลายเป็นเธอเพียงงึมงำกับตัวเองเท่านั้น มือเรียวพยายามสะบัดฝ่ามือร้อนบนเอวออก ฝืนกายออกจากอ้อมแขนน่าสะอิดสะเอียนแต่ก็ยังไม่เป็นผลสักที "เต้นยั่วอยู่ตั้งนานพอชวนไ

ครืน~ครืนเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือบนชั้นวางของข้างเตียงกว้างปลุกอลิซที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเวลาพลบค่ำของวัน สองมือยกขึ้นขยี้เปลือกตาบางอย่างหงุดหงิดรำคาญที่ถูกรบกวนเวลาพักผ่อน ดันตัวลุกขึ้นมานั่งหลับตานับหนึ่งถึงสิบในใจในขณะที่หัวคิ้วมนสวยขมวดเข้าหากันยุ่งครืน~ครืนให้มันได้อย่างนี้สิ! เธอยังรู้สึกว่าตัวเองยังนอนได้ไม่เต็มที่เลย แถมท้องก็ยังเอาแต่ร้องประท้วงหาอาหารอยู่นั่นจนรู้สึกหงุดหงิด ไหนยังจะความเจ็บปวดรวดร้าวตามร่างกายอีก เพียงแค่ขยับเล็กน้อยร่างกายก็แทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แล้ว"โอ๊ย! ได้ยินแล้วๆ โทรมาอะไรกันนักหนาเนี่ย"ร่างบางยืดกายขยับสะโพกมนเล็กน้อยเพื่อคว้ามือถือเครื่องหรูบนชั้นวางของ สงสัยคงเป็นเจ้าของห้องที่เอามาวางไว้เพราะเธอจำได้ว่าตัวเองไม่ได้ถืออะไรติดตัวเลยตั้งแต่เมื่อคืน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากระเป๋ารวมถึงของใช้ส่วนตัวอยู่ที่ใครกันแน่ดวงตากลมสวยนัยน์ตาสีน้ำข้าวหลุบลงยังหน้าจอสี่เหลี่ยมที่ปรากฏรายชื่อของเพื่อนสนิทอย่างมะนาวแล้วพ่นลมหายใจออกอีกครั้ง กดปลายนิ้วปัดรับสายกระแทกตัวกลับลงนอนโดยที่ก็กดเปิดสปีกเกอร์วางเค