All Chapters of ลูกสาวมาเฟีย : Chapter 41 - Chapter 50

"แหม~ ไม่คิดเลยนะว่าลูกสาวมาเฟียตกกระป๋องแบบเธอจะยังมีเพื่อนแท้แบบนี้อยู่อีก"เสียงกระแนะกระแหนทำให้อลิซที่ยังอยู่ในอารมณ์ร้อนรุ่มเหมือนถูกสุ่มด้วยกองเพลิงน้ำมันชั้นดี เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาหามากกว่าสองคู่ไม่ได้ทำให้เธอเกิดความกลัวหรือกังวลเลยสักนิดว่าจะถูกรุมแบบสามต่อหนึ่งหรือเปล่า อารมณ์เธอตอนนี้แม้มาเป็นสิบก็เอาเธอไม่อยู่แน่"แต่ก็ว่านะ สังคมหน้ากากอะเน้อตอนนี้อาจจะเป็นเพื่อนแท้แต่ไม่แน่อีกเดี๋ยวก็คงจะกลายเป็นเพื่อนทิ้งเองฮ่าๆ"เจสซี่ยกมือป้องปากหันไปหัวเราะอย่างจริตกับเพื่อนอีกสองคนที่เดินมาด้วยกัน พวกเธอเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่มาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาในลานนั่งคุยอะไรบางอย่างอยู่กับอลิซอยู่นานก่อนจะลุกเดินออกไปแล้วหลังจากนั้นสีหน้าของรุ่นน้องสาวก็ดูเปลี่ยนไป จึงอยากจะเดินเข้ามาเติมเชื้อเพลิงเข้าไปอีกหน่อยอย่างน้อยให้มันอกแตกตายไปเลยก็ยังดี"ว่างมากเหรอคะที่เข้ามาเสือกเรื่องคนอื่นเขาไม่เลิกแบบนี้เนี่ย""หุบปากแกไปเลย เป็นแค่ลูกสส. ที่ใกล้จะหมดยุคยังกล้ามาขึ้นเสียงสอดเข้ามาอีก อยากเจอดีหรือไง""หือ!~ นี่คิด.."พรึ่บ!กึก!"โอ๊ย! นังบ้าเจ็บนะ!"ยั

ปึก ปึก ปึก!เสียงเนื้อกระแทกเนื้อเสียงดังหยาบโลนผสานกับเสียงหอบหายใจหนักของสองร่างบนเตียงโดยที่ตอนนี้อลิซเป็นฝ่ายอยู่ด้านบน แต่เธอไม่ได้ควบคุมเกมนี้แต่กลับเป็นคนที่ถูกคุมต่างหาก"อ๊า อ๊า มะ.. ไม่ไหวแล้วจุก เจ็บ... ไปหมดแล้ว"ประโยคกระท่อนกระแท่นฟังไม่ได้ศัพท์ มือบางวางลงบนหน้าท้องแกร่งผลักดันเพื่อให้คนด้านล่างหยุดแรงกระแทกส่งขึ้นมา อยากจะลุกขึ้นออกจากกายหนุ่มแต่ก็ไร้เรี่ยวแรงแข้งขาอ่อนแรงไปหมด บทรักเร่าร้อนยาวนานมาเกือบสองชั่วโมงไม่แปลกที่อลิซจะอ่อนแรงมากแบบนี้แต่เหมือนคนด้านล่างจะยังคงไม่เป็นอะไรเลย ยังคงกระแทกเข้าใส่เธอได้ตลอดเวลาราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยบ้างเลยสักนิด"มะ.. ไม่ไหวแล้วหยุดก่อน""กลับด้วยกัน""อึก! มะ.. ไม่ อ๊าาา""งั้นก็รอสลบแล้วฉันจะพากลับเอง""อ๊า อ๊าาา คนบ้านี่ฟังภาษา.. อึก!" ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไงกัน เธอแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว จุกก็จุก แสบก็แสบไม่พอยังเมื่อยขาไปหมดแล้วเนี่ย นักรบจับเอวคอดเอาไว้แน่นพลิกตัวขึ้นมาด้านบนแล้วจัดท่าทางให้หญิงสาวอยู่ในท่าคลานเข่า ใบหน้าคมคายเรียบนิ่งขบกรามแน่นกับแรงตอดรัดภายในกายสาวที่ตอ

'แกกำลังจะบอกฉันว่าเราเข้าใจผิดงั้นเหรอ'"ก็ไม่เชิง เรื่องที่มันไม่ได้จ้างคนพวกนั้นอาจจะใช่แต่เรื่องที่มันอยากได้พี่นักรบจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉันว่านะแกน่าจะเตือนอาแกหน่อยก็ดีผู้หญิงคนนี้ตอแหลสุดๆ ไม่มีใครเกินเลย" เสียงหวานกรอกเสียงตอบกลับเพื่อนสนิทพลางหย่อนสะโพกลงบนโซฟารับแขกกลางห้องทำงานกว้างของนักรบไปด้วย มือเรียวคว้าแก้วน้ำส้มคั้นสดขึ้นดื่มพลางยกขาขึ้นนั่งไขว่ห้าง'อลิซมันอาจจะไม่เป็นแบบนั้นก็ได้ เหมือนที่ฉันเดาเรื่องคนที่ดักทำร้ายแกไงบางทีอาจันทร์อาจไม่ได้คิดแบบนั้น'"เฮอะ! แกคิดน้อยไปน่ะสิ แต่ช่างเถอะเดี๋ยวธาตุแท้มันก็เผยออกมาเองถึงตอนนั้นอย่าหาว่าไม่เคยเตือนก็แล้วกัน"เธอไม่เคยสนใจอยู่แล้วว่าใครจะเป็นยังไง แต่ที่เตือนเพราะว่าเป็นเพื่อนสนิทที่เธอรักมากคนหนึ่ง ไม่อยากให้เพื่อนต้องมาหนักใจเรื่องของคนใกล้ตัวแต่เหมือนความตอแหลเสแสร้งเป็นคนเรียบร้อยอ่อนโยนของผู้หญิงคนนั้นจะยังคงครอบงำทุกคนอยู่เพราะฉะนั้นก็คงทำได้แค่รอเวลาให้ทุกคนได้รู้เห็นด้วยตัวเองเท่านั้นอลิซเปลี่ยนหัวข้อการสนทนาไปเรื่องอื่นเพราะไม่อยากอารมณ์เสียเพราะผู้หญิงคนนั้นอีก เธอกับมะนาว

หมับ!ทันทีที่สองคนกลับมาถึงห้องพักส่วนตัวแล้วนักรบก็คว้าเอวคอดของหญิงสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนทันที อลิซแหงนหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายที่ก้มลงมาหา ลมหายใจอุ่นที่พ่นเป่าลงมาบนใบหน้าสวยแผ่วเบาบวกกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของคนตัวสูงทำให้หญิงสาวเผลอกลืนน้ำลายลงคอน้ำมึนเมาที่อัดเข้าสู่ร่างกายส่งผลให้ดวงตากลมสวยหยาดเยิ้ม สองแขนยกขึ้นคล้องลำคอแกร่งเขย่งปลายเท้าเปล่าในรองเท้าสลิปเปอร์สีเทาอ่อนของนักรบยกยิ้มน้อยๆ "รู้ตัวใช่ไหมว่าทำให้อารมณ์เสีย""อลิซทำอะไร~" เสียงยานยาวถามกลับผละใบหน้าห่างเล็กน้อยเอียงคอรอคอยคำตอบ จ้องริมฝีปากบางเฉียบในระยะกระชั้นชิดกะพริบตาปริบเบาๆ"ทำไมไม่รอฉันก่อน บอกแล้วใช่ไหมว่าอยากไปไหนก็รอฉันทำงานเสร็จก่อนทำไมชอบท้าทายขัดคำสั่งห๊ะ""หึ! อลิซนั่งรอพี่มาสองสามชั่วโมงอย่างใจเย็นทั้งที่ไม่เคยต้องมานั่งรอใครเลย แล้วพอแบบนี้ยังมาหาว่าอลิซผิดอีกงั้นเหรอ พี่น่ะใจร้ายไม่เคยแคร์ความรู้สึกอลิซเลยด้วยซ้ำ""..."อลิซปั้นหน้างอน้ำตาคลอคลายมือออกจากลำคอแกร่งเดินออกจากอ้อมแขนหนามายังโซฟารับแขกทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตัวใหญ่ ร่างบางขย

อลิซเดินออกมาจากห้องแต่งตัวพร้อมกับชุดธรรมดาเสื้อยืดกางเกงขาสั้น แอบแปลกใจที่ไม่เห็นคนที่บอกว่าจะตามเข้ามาทีหลังในห้องนอนด้วย ก่อนสองเท้าเล็กจะก้าวเดินออกมาด้านนอกให้หลังจากทานมื้อเช้าด้วยกันเสร็จเธอก็เดินกลับเข้าไปจัดการตัวเองต่อในห้องนอนส่วนนักรบก็รับหน้าที่จัดการเก็บกวาดครัวพร้อมกับบอกว่าจะเข้ามาหาหลังเสร็จจากตรงนี้แล้ว แต่ก็ยังเห็นเงียบทั้งที่เธอใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวเกือบสี่สิบนาทีได้โดยประมาณเลยด้วยซ้ำดวงตากลมโตกวาดมองรอบห้องแต่ก็ยังคงพบแต่ความว่างเปล่าพลันทำให้สองคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน แต่ก่อนจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้นเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือด้านในห้องนอนก็ดังเรียกความสนใจเธอเสียก่อน อลิซจึงจำต้องเดินกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้งตรงเข้ามายังชั้นวางของข้างหัวเตียงมือเรียวคว้าเครื่องสี่เหลี่ยมที่ยังคงถูกเสียบชาร์จอยู่กับสายสีขาว จัดการดึงสายออกแล้วยกขึ้นมาดูรายชื่อของคนที่โทรเข้ามาก่อนจะขมวดคิ้วยุ่งอีกครั้ง"มีอะไร" คนที่โทรเข้ามาคือเพชรกล้า ทั้งที่อยู่แค่ด้านนอกแต่ถึงกับต้องโทรมาเลยเหรอ หรือจะออกไปข้างนอกแล้ว?'คุณอลิซช่วยลงม