All Chapters of ลูกสาวมาเฟีย : Chapter 31 - Chapter 40

ตึก ตึก"เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าให้อลิซไปไหนตามลำพัง"ทันทีที่เท้าหนักก้าวเข้ามาภายในห้องประชุมเล็กที่มีความเป็นส่วนตัวเป็นอย่างมากบนชั้นยี่สิบภายใต้ตึกบริษัทของนักรบเสียงเย็นของใครบางคนก็ดังขึ้นมาทันทีราวกับรออยู่ก่อนแล้ว"ผมขอโทษครับ" เสียงทุ้มเอ่ยยอมรับความผิดพลาดอย่างไม่มีข้อกังขา"ฉันไว้ใจแกมากนะนักรบ"ร่างสูงใหญ่ของโอลิเวอร์หมุนตัวกลับมายังคนอายุน้อยกว่าที่เขาเห็นเป็นน้องชายแท้ๆ คนหนึ่งของตัวเอง มองใบหน้าคมคายหล่อเหลาที่มีความคลับคล้ายคลับคลาเพื่อนรักอย่างโฬมด้วยแววตาเรียบนิ่งเท้าหนักก้าวเข้าหานักรบที่ยืนนิ่งช้าๆ จ้องใบหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกด้วยแววตาเริ่มแข็งกร้าว"ฉันได้ยินบางอย่างที่ไม่ค่อยน่าฟังเท่าไหร่เกี่ยวกับอลิซ.. กับแก""..." ดวงตาคมราบเรียบเงยขึ้นจ้องสบตาคมกริบนัยน์ตาสีน้ำข้าวของมาเฟียใหญ่นิ่ง กรามหนาขบเข้าหากันจนเกิดรอยสันนูนขึ้นเล็กน้อย"รู้ใช่ไหมว่าฉันรักอลิซมากแค่ไหน" ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาหยุดตรงหน้ามือหนากระชากคอเสื้อเชิ้ตสีดำของเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าเข้าหาตัวกัดฟันแน่นด้วยความโกรธจัดจนใบหน้าแดงก่ำ ก่อนหมัดหนักๆ จะถูกเหวี่ย

"ให้อลิซใส่ชุดนี้จริงเหรอ?"อลิซหมุนตัวกลับมายังนักรบที่นั่งอยู่ด้านหลังซึ่งเขาก็เงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอโทรศัพท์มองตามเรือนร่างเล็กในชุดเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่กับกางเกงขายาวคร่อมเท้า พลางพยักหน้าตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง"อืม ก็ดูดีนะ"สองแขนเรียวของหญิงสาวกางออกเล็กน้อยทำให้เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ยิ่งดูใหญ่มากกว่าเดิม หลุบตามองเรือนร่างตัวเองแล้วขมวดคิ้วยุ่งมากกว่าเดิม มันดูดีตรงไหนกัน ไม่มีสักที่ที่เธอจะมองว่าดูดีตามที่เขาบอกเลยสักนิด"แบบนี้มัน... เกินไปหรือเปล่า หน้าก็ไม่มีเครื่องสำอางแต่งตัวก็เหมือน... จับๆ เอามาใส่แล้วแบบนี้อลิซจะเอาหน้าที่ไหนเดินออกจากห้องไปเนี่ย" อลิซพ่นลมหายใจพรืดใหญ่เดินกลับมาทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างร่างสูงปั้นหน้าบึ้ง เขาไม่หาอะไรสำรองเอาไว้ให้เธอเลยแม้แต่ชุดชั้นในยังใส่ตัวเดิม เครื่องสำอางสักชิ้นเดียวก็ไม่มี เธอไม่เคยออกจากบ้านด้วยหน้าสดเลยสักครั้งนะ"..."มือหนาเอื้อมมาเกี่ยวผมสวยข้างแก้มนวลขึ้นทัดหลังหูโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยบอกสัญญาณล่วงหน้าทำคนหน้าบึ้งไม่ทันตั้งตัวสตั้นไป ค่อยๆ หันมามองด้วยใบหน้าแดงเรื่อทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ"แบบนี้ก็น่ารักดี ไม

"จิบน้ำอุ่นแล้วก็กินยา"อลิซเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของคำพูดด้วยใบหน้าไม่สู้ดีมากนัก เห็นเขาออกจากห้องไปนานก็คิดว่าเขาคงจะกลับไปแล้วเสียอีก แต่เขากลับกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับยาและกระเป๋าน้ำร้อนในมือ แถมยังมีอาหารเช้าง่ายๆ แบบโจ๊กติดมาด้วยจากที่คิดว่าเขาคงจะกลับไปแล้วเลยเกิดชื้นใจขึ้นมาหนอ่ยมือเรียวเอื้อมคว้าแก้วน้ำอุ่นมาถือไว้เบ้หน้าเล็กน้อยยามขยับลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ยังไม่ทันตั้งตัวก็ต้องชะงักไปกับกระเป๋าน้ำร้อนที่ถูกวางลงมาบนหน้าท้องแบนราบอย่างเบามือ"พนักงานร้านสะดวกซื้อบอกว่าทำแบบนี้แล้วจะดีขึ้น""...""กินโจ๊กรองท้องก่อนแล้วค่อยกินยา""..."อยากจะกรีดร้องดังๆ ด้วยความดีใจ น้ำเสียงที่ดูอ่อนลงกว่าปกติมากกับการกระทำที่ทำเอาใจเต้นแรงนั้นมันเป็นสิ่งที่เธอปรารถนามาโดยตลอด นักรบตักโจ๊กในชามเป่าจนคลายร้อนยื่นมาจ่อริมฝีปากสวยด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง รอจนเรียวปากสวยเปิดอ้ารับจึงเลื่อนมือออกมา"รสชาติเป็นยังไง""ถามแบบนี้พี่ยังไม่กินเหรอ""ยัง""รสชาติก็ดี ลองชิมดูสิ"นักรบเหลือบตาขึ้นมองเจ้าของคำพูดด้วยแววตายากจะคาดเดาทำอลิซที่แกล้งแหย่เล่นชะงัก

"มีอะไรหรือเปล่า"อลิซหันไปเอ่ยถามคนขับรถหน้านิ่งหลังพวงมาลัยรถหลังสังเกตได้ถึงความผิดปกติมาได้สักพักหนึ่งแล้ว ดวงตากลมเอียงจ้องใบหน้าคมคายราบเรียบที่เหลือบขึ้นมองกระจกมองหลังอยู่เป็นระยะก่อนจะเอี้ยวตัวมองไปด้านหลังความสว่างจากแสงตะวันเริ่มถูกแทนที่ด้วยความมืด เหลือเพียงแสงจากไฟหน้ารถของรถราบนท้องถนนและแสงไฟตามข้างทางที่คอยให้ความสว่างอยู่เท่านั้น เสียงล้อรถบดเข้ากับพื้นหยาบเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดแทรกเข้ามาให้ได้ยินเป็นระยะยิ่งเห็นรถคันหลังที่พยายามขับเบี่ยงแซงขึ้นมามันยิ่งทำให้เธอมั่นใจว่าต้องเกิดอะไรขึ้นแน่"มีคนสะกดรอยตามเรา""ตั้งแต่เมื่อไหร่" ถามพลางเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ดวงตากลมสวยสั่นระริกภาพเหตุการณ์ในวันวานเริ่มกลับเข้ามาในหัวเหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นกับเธอและผู้ให้กำเนิดเมื่อครั้งเกือบหกปีที่แล้วได้ และนั่นคือเหตุการณ์ที่ทำให้ชีวิตเธอเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมืออย่างสิ้นเชิงคืนหนึ่งในฤดูฝนที่กำลังถูกหยดน้ำจากฟากฟ้าสาดใส่เข้าหาอย่างหนักหน่วงรถหรูสองคันที่ขับเบียดแซงกันมาตั้งแต่นอกเมืองซึ่งมีอลิซและมาลิกาแม่ผู้ให้กำเนิดนั่งอยู่ในรถพร้อมกับบอ

อลิซลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าอีกวันในเวลาหกโมงเช้า คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันยุ่งเมื่อรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังทาบทับอยู่บนเอวคอดรัดเธอเอาไว้แน่นยิ่งกว่างูเหลือมตัวใหญ่ทำอึดอัดและรำคาญไปในเวลาเดียวกัน ร่างบางขยับดิ้นมือเรียวสะบัดท่อนแข็งออกแต่มันกลับยิ่งเข้ามารัดเธอแน่นจนต้องพ่นลมหายใจแรงส่งเสียงอึมฮำในลำคออย่างขัดใจ"หยุดดิ้น"เสียงแหบขยับเข้ามาใกล้กกหูทำเปลือกตาต้องเปิดพรึ่บ นับว่าเป็นครั้งแรกเลยที่เธอตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงเดียวกันกับคนด้านหลังโดยที่ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ได้ทำเรื่องแบบนั้นกันจนเหนื่อยแล้วก็หลับกันไปแบบทุกครั้ง แถมเขายังกอดเธอเอาไว้แน่นแบบนี้อีกรอยยิ้มน้อยๆ ปรากฏบนใบหน้าสวยแทนความหงุดหงิดรำคาญก่อนหน้า อลิซพลิกตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับนักรบที่กำลังหลับตาอยู่ เงยหน้าขึ้นจ้องใบหน้าคมคายหล่อเหลาในระประชิดแล้วอมยิ้มอยู่คนเดียวนิ้วเรียวยื่นแตะกับสันจมูกโด่งคมสันเรื่อยลงมายังริมฝีปากบางเฉียบได้รูปพลางขบเม้มริมฝีปากตัวเองเบาๆ อยากจะเลื่อนนิ้วเรียวลงมายังลำคอแกร่งแต่ก็ถูกดึงรั้งให้เข้ามาซุกในอกกว้างเสียก่อนเธอจึงเปลี่ยนจากไล้นิ้วเรียวยั