All Chapters of ลูกสาวมาเฟีย : Chapter 51 - Chapter 60

ก๊อก~ก๊อก"ขออนุญาตครับ"เสียงทุ้มของเพชรกล้ากรอกเสียงบอกคนด้านในห้องรับแขกก่อนจะเปิดประตูให้เจ้านายหนุ่มได้เดินเข้าไปแล้วก็ปิดประตูกลับตามเดิมทำให้ภายในห้องเหลือเพียงนักรบและหญิงสาวลูกค้าเพียงสองคนเท่านั้นลูกจันทร์หยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูงหมุนตัวหันกลับมายังคนด้านหลังที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างแต่นักรบกลับมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งเหมือนลูกค้าทั่วไปไม่มีความพิเศษเหนืออื่นกว่า เจ้าของดวงตากลมสวยหวานเช่นเดียวกับใบหน้าหวานของหญิงสาวจ้องมองเจ้าของเรือนร่างสูงที่เดินเข้ามานั่งลงยังโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้ามก่อนตัวเองจะนั่งลงตามโดยที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้าเหมือนเดิมแอบสำรวจใบหน้าคมคายที่มีแผลฟกช้ำแตกแล้วก็เกิดความแปลกใจแต่ก็ไม่ได้เอยถามอะไรออกไปทันทีทำเพียงยืดนั่งหลังตรงวางมือสองข้างบนหน้าตักเท่านั้น"จันทร์มารบกวนเวลางานนักรบหรือเปล่า""เปล่าครับ คุณมีอะไรเกี่ยวกับเรื่องงานหรือเปล่าถึงได้มาถึงที่นี่" ไม่รอให้ได้ซักถามหรือได้พูดอะไรมากกว่าจำเป็นนักรบก็ดึงตรงเข้าเรื่องงานเลย ดวงตาคมดึงขึ้นยังใบหน้าสวยแต้มเครื่องสำอางบางเบาโทนสีหวานด้วยแว

"นายครับ... ได้เวลาแล้วนะครับ"นักรบดันลิ้นเข้ากับกระพุ้งแก้มระบายความหงุดหงิดหลังได้ยินเสียงลูกน้องเดินเข้ามาเรียกเป็นครั้งที่สามได้ ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาแล้วพ่นลมหายใจแรงตาม"อลิซมาหรือยัง""เออ... ยังครับ แต่พี่เพชรกล้าบอกมาว่าเดี๋ยวจะไปสมทบกันที่งานเลย" "..."ความเงียบของเจ้านายหนุ่มทำให้บอดี้การ์ดร่างสูงต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ รับรู้ได้ถึงคลื่นพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวเตรียมซัดเข้าฝั่งวันนี้ตื่นมาอลิซก็ขอชายหนุ่มออกไปหาเพื่อนเลยตั้งแต่เช้า บอกไว้เพียงแค่ว่าจะไปเตรียมตัวเพื่อไปงานตอนเย็นเขาก็อุตส่าห์นั่งรอเพื่อที่จะได้ไปด้วยกันแต่อยู่ๆ เธอกลับบอกว่าให้เขาไปก่อนเลยแล้วเธอจะตามไปทีหลัง ด้วยความไม่วางใจรู้สึกตงิดใจกับความแปลกไปไหนยังจะรอยยิ้มร้ายเมื่อคืนนี้ด้วยเขาจึงส่งข้อความบอกว่าจะรอไปด้วยกันแต่เธอกลับไม่ตอบอะไรกลับมาเลยแถมยังไม่กดเข้ามาอ่านด้วย โทรไปก็ไม่ติดจึงรับรู้ได้ถึงความปวดหัวที่กำลังจะเกิดขึ้นข้างหน้านี้แน่ๆนักรบพ่นลมหายใจออกอีกครั้งดันตัวขึ้นจากโซฟารับแขกภายในชั้นล็อบบี้ของบริษัท กลัดกระดุมเสื้อสูทพร้อมกับเ

พรึ่บ!นักรบกระชากร่างบางเข้ามากระแทกอกแกร่งแรงๆ โดยไม่สนใจสายตาของผู้คนรอบบริเวณที่กำลังจ้องมองมาด้วยความสนใจ พ่นลมหายใจร้อนระอุรดบนใบหน้าสวยโดยที่สายตาก็ยังคงจ้องเขม็งคนตัวเล็กกว่านิ่งบอกให้รู้ว่าเขากำลังอยู่ในโหมดที่ไม่ควรยั่วอารมณ์"คุณจะรุนแรงเกินไปแล้วนะ ปล่อยมือคุณอลิซเดี๋ยวนี้""เสือก" เสียงเย็นลอดพ้นริมฝีปากหนาดวงตาคมกริบหันกลับไปจ้องคนนอกด้วยสายตาไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจน แต่เหมือนคนที่คิดว่าตัวเองกำลังจะได้กินเนื้อชิ้นพรีเมียมอย่างดีกลับยังไม่รู้สึกถึงภัยที่กำลังจะถึงตัวยังคงทำตัวเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวช่วยสาวงามแม้จะถูกจ้องกลับด้วยแววตาน่ากลัวก็ตาม"เป็นแค่บอดี้การ์ดมีสิทธิ์ถึงขนาดนี้เลยเหรอ เกินหน้าไปแล้ว""ถ้าไม่อยากตายก็ออกไปห่างๆ ซะ""ทำไมผมต้องฟังที่คุณพูดด้วย อ้อไม่สิ ต้องเรียกว่าขู่สิถึงจะถูก""..."นักรบไม่ต่อล้อต่อเถียงก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าวพร้อมจะมีเรื่องได้ทุกเมื่อแต่ก่อนที่อะไรๆ มันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้สส. ชัชชายก็เดินเข้ามาขัดเสียก่อน ทำให้คนที่กำลังอยู่ในหน้าที่จำต

"ไฮเพื่อนรัก"เสียงหวานดังขึ้นจากทางด้านหลังก่อนร่างบางหุ่นสวยของอลิซจะเดินกรีดกรายเข้ามาหากลุ่มเพื่อนสนิทที่นั่งพร้อมหน้ากันยังโต๊ะวีไอพีคลับหรูของนักรบ วันนี้เธอนัดเพื่อนออกมานั่งดื่มด้วยกันหลังจากนอนซมเป็นคนพิการอยู่บนเตียงนานเกือบสามวันเต็ม แต่ในขณะที่อลิซกำลังกรีดยิ้มแพรวพราวให้กับกลุ่มเพื่อนสนิทอยู่นั้นก็ถูกมือหนาของคนที่เดินมาด้วยกันโอบเข้ามาบนเอวคอดกิ่วพร้อมกับน้ำเสียงเย็นที่ทำเอาขนลุกซู่ไปครึ่งกายข้างที่ใบหน้าคมคายก้มลงมากระซิบ "ถ้ารู้ว่าเกเรเจอหนักแน่""...อลิซไม่ได้เกเรสักหน่อย เอาอะไรมาพูดเนี่ย" "..."นักรบไม่ตอบกลับหญิงสาวแต่อ้าปากงับใบหูเล็กเป็นการเตือนแทน ก่อนจะเดินผ่านโซนวีไอพีขึ้นไปยังชั้นสามห้องทำงานของตัวเอง วันนี้เขามีนัดคุยกับลูกค้าที่คลับของตัวเองพอคนตัวเล็กรู้เข้าจึงคะยั้นคะยอให้พามาด้วย ยกสารพัดข้ออ้างเหตุผลร้อยแปดขึ้นมาพอเขาเงียบเธอก็ทำงอนจนสุดท้ายจำใจต้องพามาด้วยจนได้ลับหลังร่างสูงใหญ่ของบอดี้การ์ดรับจ้างไปแล้วอลิซก็หันกลับไปย่นจมูกตามหลังอย่างนึกหมั่นไส้ พร้อมกับกระแทกเท้าเดินเข้ามากระชากเ

ตึก ตึกเสียงส้นรองเท้าหนังราคาแพงแบรนด์ดังกระทบกับพื้นกระเบื้องเย็นเยียบเข้ามาใกล้ห้องทำงานภายในคฤหาสน์หลังใหญ่โตของมาเฟียรุ่นใหญ่ ร่างสูงใหญ่ของชายต่างชาติหยุดยืนหน้าห้องประตูบานใหญ่สีดำด้านสอดมือเข้าในกระเป๋ากางเกงราวกับเป็นคนที่ใจเย็นเอามากๆ ดวงตาคมเฉี่ยวจ้องมองบานประตูนิ่งในระหว่างที่หูฟังสีดำในหูข้างขวากำลังทำงานทำหน้าที่ดักฟังเสียงจากเครื่องดักฟังที่ได้ติดตั้งไว้'ไม่มีเอกสารอะไรที่คุณพูดมาทั้งนั้น มีแต่เอกสารข้อมูลบริษัททั่วไป''ฉันก็หาจนทั่วแล้วคุณจะให้หายังไงอีก... ไม่มีทาง เอกสารที่สำคัญๆ คุณโอลิเวอร์เก็บในห้องทำงานนี้ทั้งนั้นไม่มีทางอยู่ที่อื่นแน่'เสียงที่ดังเล็ดลอดออกมาบ่งบอกได้ถึงความหงุดหงิดงุ่นง่านอย่างเห็นได้ชัด ปกติห้องทำงานของมาเฟียหนุ่มใหญ่ไม่มีใครสามารถเข้ามาได้หากว่าไม่ได้รับอนุญาตโดยตรงจากเขาเพราะฉะนั้นเอกสารหรือข้อมูลอะไรที่มันสำคัญมากๆ เขาต้องเก็บไว้ในห้องนี้อยู่แล้ว ขนาดพิมพ์ดาวที่ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งเมียมาเฟียราวเกือบห้าหกเดือนได้ยังไม่เคยย่างกรายเข้ามาในห้องนี้เลยแล้วมันจะเป็นไปได้ได้อย่างไรว่าเอกสารที่คนในสายกล่าวถึงจะไม่อยู่ใ