All Chapters of Mistaken Night with the Billionaire (R18): Chapter 61 - Chapter 70

SOLARA’S POV:Dahan-dahang bumaba ang halik niya mula sa labi ko pababa sa leeg ko. Marahan ngunit puno ng pangungulila, parang bawat dampi ay may dalang mga pananabik sa mga panahon na hindi kami magkasama. Napapikit ako, hindi lang dahil sa kiliti kundi dahil sa init na unti-unting kumakalat sa buong katawan ko dulot ng halik nito.“D-Draven…” halos pabulong kong saad, walang lakas para pigilan siya dahil gusto ko rin naman ito.Saka bumaba ang kamay niya sa baywang ko, matatag, mapang-angkin at ramdam ko ang init galing sa kamay nito. Hindi nagmamadali si Draven, parang sinasadya niyang iparamdam sa akin na narito siya, na totoo siya, na ligtas ako sa mga bisig niya kahit sandali lang.“I know you’ve been carrying too much these past months,” paos na bulong nito sa pagitan ng balat ko. “Let me take that away… even just tonight.”Napakapit ako sa balikat niya saka hinarap niya ako sa kanya. Sa paraan ng pagtingin niya ay parang ako lang ang nakikita niya na pinakamaganda sa buong mu

SOLARA’S POV:Tahimik akong nakasandal sa headboard ng kama habang hinihintay si Draven na matapos sa pagligo. Nakatingala ako sa kisame, pero ang isip ko ay kung saan-saan napapadpad. Mula sa mga nangyari nitong mga nakaraang araw buwan, sa mga responsibilidad bilang ina, at sa lalaking nasa loob ng banyo na kahit kailan ay hindi nawawala sa sistema ko.Hindi ko namalayan na nakatulala na pala ako nang marinig kong bumukas ang pinto ng banyo.Dahan-dahan akong napatingin dito. At doon ay tila sandaling tumigil ang mundo ko.Bumungad sa akin si Draven. Basa ang buhok, ang matikas na katawan ay kumikinang sa maliliit na patak ng tubig na unti-unting dumadaloy mula sa kanyang leeg pababa sa dibdib. Hanggang sa perpektong hubog ng kanyang six-pack abs. Isang puting tuwalya lang ang nakapulupot sa ibabang bahagi ng katawan niya.Dahilan para mapalunok ako.Hindi ko mapigilan ang sarili ko, parang kusang gumalaw ang imahinasyon ko, naglaro sa mga maruruming eksenang ako rin ang may kagaga

SOLARA'S POV:Habang tahimik kaming kumakain ng almusal nang umagang iyon ay hindi ko maiwasang mapatitig sa dalawang taong kaharap ko. Si Draven na kalmado pero laging may misteryong nakatago sa mga mata nito. At si Draexis, inosente, masigla, at walang kamalay-malay sa mga panganib na bumabalot sa buhay namin.Sa sandaling iyon, gusto kong maniwala na normal kami.Na kaya naming mamuhay nang tahimik. Na kaya kong maging simpleng ina lang.Pero sa mundo namin ay imposible ata na mangyari yon.Biglang tumunog ang cellphone ni Draven. Napahinto ang kamay ko sa ere saka tumingin sa kanya.“Sagutin mo na… baka importante ‘yan,” saad ko.Tumingin siya sa akin saglit pero sapat para makita ko ang bahagyang pag-igting ng panga niya nang makita kung sino ang tumatawag.“Alright,” saad niya. “I’ll take this call. I’ll be right back.” Yumuko siya at marahang hinalikan ang noo ko.Napapikit ako saglit. That small gesture really melts my heart.Pero habang papalayo siya, hindi mawala-wala sa is

THIRD PERSON’S POV:Kinuha ni Draven ang cellphone mula sa nanginginig na kamay ng driver. Walang emosyon ang mukha niya habang isa-isang sinusuri ang laman nito. Tulad ng mga mensahe, unknown numbernat ang malinaw na patunay ng bayad na ipinadala.Tahimik ang paligid, ngunit ang bawat segundo ay tila nagiging mas mabigat dahil ss tensyon na unti-unti nabubuo.“So… you’re not the mastermind after all,” malamig na saad niya habang dahan-dahang ibinababa ang telepono. Tumingin siya sa driver, ang klase ng titig nito ay parang kayang tumagos sa kaluluwa nito. “You were just used as bait.”Huminto siya sandali, saka bahagyang napailing. “Disappointing.”Bahagyang napaatras ang driver sa kinauupuan nito.“But don’t get it wrong,” dagdag ni Draven, bahagyang yumuko upang mapantayan ang paningin ng lalaki. “You’re not innocent either. “You were an accessory to the crime in exchange for money.”Muli siyang tumayo at nagsimulang maglakad habang iniikot ang cellphone sa kanyang daliri na paran

SOLARA’S POV:Nagising ako sa sunod-sunod na pagtunog ng telepono ko sa bedside table. Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko habang inabot ko iyon, halos nangangapa pa dahil sa antok. Hindi ko na tiningnan kung sino ang tumatawag at agad na sinagot ito.“Hello… who’s this?” paos kong sagot, halatang kakagising lang.“Sorry, did I wake you up?” pamilyar na boses ang sumagot mula sa kabilang linya.Bahagya akong napakunot-noo bago tuluyang bumangon. “No, it’s fine… Orion? Ikaw pala. Napatawag ka?” Umupo ako at isinandal ang likod ko sa headboard habang inaayos ang buhok ko.Napalingon ako sa kabilang side ng kama, ngunit wala na akong katabi.Wala na si Draven.Sanay na akong mauna siyang umaalis, pero may parte pa rin sa akin na hinahanap ang presensya niya sa tuwing gigising ako.Ewan ko ba pero gustong-gusto na makitang siya ang bubungad sa umaga ko. Lalo na ang mga mata niyang berde at kung tingnan ka ay parang ayaw ka nang bitawan pa.“How are you? I heard what happened. May gumugu