บทที่ 3

หยานอี้ซียังไม่ทันได้ปฏิเสธ เฮ่อเยี่ยนฉือก็จับมือเธอพาขึ้นรถเสียแล้ว

รถไปจอดหน้าคลับหรูแห่งหนึ่ง จากนั้นเขาก็ลงจากรถ แล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ

หยานอี้ซีมองเขาแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร แล้วลงจากรถเงียบ ๆ

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในคลับ สายตาเธอก็สะดุดกับร่างที่คุ้นตา

ซ่งเฟยเยว่

เธอสวมเดรสสีขาว ผมยาวสลวยปล่อยสบาย รอยยิ้มอ่อนหวาน ยืนอยู่กลางวงสนทนา พูดคุยหัวเราะกับเพื่อนอย่างสดใส

ซ่งเฟยเยว่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของเฮ่อเยี่ยนฉือ โตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก แต่ตลอดหลายปีที่หยานอี้ซีคบกับเขา ทั้งสองคนแทบไม่มีการคบหากันเลย

เธอจึงไม่เคยคิดมาก่อนว่า คนที่เฮ่อเยี่ยนฉือชอบจะเป็นซ่งเฟยเยว่

และเมื่อซ่งเฟยเยว่เห็นพวกเขาจูงมือเดินเข้ามา แววตาที่เหมือนยิ้มไม่ยิ้มของอีกฝ่าย ก็ราวกับบอกชัดว่า การแก้แค้น 99 ครั้งนั้น เธอก็รู้เห็นด้วย

หยานอี้ซีรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง

เฮ่อเยี่ยนฉือเองก็คงเห็นซ่งเฟยเยว่เช่นกัน นิ้วมือเขาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยมือเธอ

เขาเอียงตัวมากระซิบเบา ๆ “ฉันออกไปโทรศัพท์ก่อน เธอสนุกไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันกลับมา”

หยานอี้ซียืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังเขาที่เดินจากไป ความเย็นเยียบแผ่ซ่านในอก

ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ซ่งเฟยเยว่ก็สาวเท้าอย่างสง่างาม เดินตามเฮ่อเยี่ยนฉือออกไป

เงาทั้งสองหายลับไปตรงมุมทางเดินของคลับ

หยานอี้ซีไม่มีอารมณ์จะสนใจว่าพวกเขาออกไปทำอะไร เพราะไม่นาน เธอก็ถูกกลุ่มเพื่อนของเฮ่อเยี่ยนฉือล้อมเอาไว้

“พี่สะใภ้ มาดื่มหน่อยสิ!” พวกเขายื่นแก้วเหล้าให้พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

เธอส่ายหน้า “ฉันดื่มไม่ได้”

“อย่าทำเสียบรรยากาศเลย แก้วเดียวเอง ไม่เป็นไรหรอก” พวกเขายัดแก้วใส่มือเธอโดยไม่ฟังคำปฏิเสธ พลางดันตัวเธอไปข้างหน้า

หยานอี้ซีพยายามสะบัดตัวหนี แต่จู่ ๆ ก็มีคนหนึ่งผลักเธอแรง ๆ

“โอ๊ย ! ”

เธอร้องออกมา ก่อนที่ร่างจะเสียหลัก แล้วตกลงไปในสระว่ายน้ำข้าง ๆ ทันที

น้ำเย็นเฉียบโถมกลืนร่างเธอในพริบตา

เธอว่ายน้ำไม่เป็น แขนขาตีไปมาอย่างลนลาน แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งจมลึก

น้ำไหลเข้าปากเข้าจมูก สำลักจนแทบขาดใจ

สติของเธอเลือนราง ภาพตรงหน้ามืดสนิท และในที่สุดก็หมดสติไป

……

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง หยานอี้ซีพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องที่คุ้นเคย

ศีรษะหนักอึ้ง ร่างกายร้อนผ่าวราวถูกไฟเผา

เธอลืมตาอย่างยากลำบาก เห็นเฮ่อเยี่ยนฉือนั่งอยู่ข้างเตียง ในมือมีแก้วน้ำกับยาเม็ดไม่กี่เม็ด

“เธอมีไข้ กินยาก่อน” เสียงเขาทุ้มต่ำ แฝงความเป็นห่วง

หยานอี้ซีสะลึมสะลือ พลางรับยาแล้วกลืนลงไปกับน้ำ

เธอไม่มีแรงคิดอะไรทั้งนั้น คอแห้งผาก ร่างกายเหมือนถูกสูบพลังไปหมด

เธอหลับตาลงอีกครั้ง แต่ความร้อนในร่างกลับทวีขึ้น ราวกับมีบางอย่างกำลังเผาไหม้อยู่ข้างใน

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เธอฝืนลืมตาอีกครั้ง พบว่าเฮ่อเยี่ยนฉือไม่อยู่ในห้องแล้ว

เธอพยายามพยุงตัวลุก แล้วนำมือแตะหน้าผาก เธอตัวร้อนจนน่าตกใจ

เธอรู้ว่าปล่อยไว้ไม่ได้ ต้องไปโรงพยาบาล

หยานอี้ซีลากร่างที่หนักอึ้งไปถึงโรงพยาบาลอย่างยากลำบาก

หมอให้น้ำเกลือ ไข้จึงค่อย ๆ ลดลงบ้าง

หลังตรวจอาการเสร็จ หมอขมวดคิ้ว “โชคดีที่มาทัน ถ้าช้ากว่านี้ อาจลุกลามเป็นปอดอักเสบได้”

หยานอี้ซีเอนพิงหัวเตียงอย่างอ่อนแรง เสียงแหบพร่า “คุณหมอ…ฉันกินยาแล้ว ทำไมอาการถึงหนักขึ้นคะ”

หมอชะงัก “กินยาอะไรไปครับ”

เธอหยิบขวดยาเล็ก ๆ จากกระเป๋า ส่งให้หมอ “ยาฆ่าเชื้อค่ะ แฟนฉันให้มา”

หมอรับไปเปิดดู สีหน้าจริงจังขึ้นทันที “นี่ไม่ใช่ยาฆ่าเชื้อ ขวดเป็นของยาฆ่าเชื้อก็จริง แต่ข้างในเป็นแค่เม็ดลูกอม ไม่มีตัวยาอะไรเลย แบบนี้ไม่เพียงไม่รักษา ยังทำให้อาการแย่ลงด้วย”

หัวใจหยานอี้ซีร่วงวูบ ปลายนิ้วสั่นเทา

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอสั่นถี่ ๆ

เธอฝืนยกมือหยิบขึ้นมาดู หน้าจอปรากฏข้อความเด้งขึ้นรัว ๆ

เป็นกลุ่มแชตของเพื่อนเฮ่อเยี่ยนฉือ

"ฮ่า ๆ ครั้งที่ 97 สำเร็จ ! ”

"ใครคิดแผนนี้ โคตรอัจฉริยะ ตอนแรกแค่พลาดผลักเธอตกน้ำ พี่ฉือเลยเปลี่ยนยาให้ ตอนนี้เธอคงทรมานจะตายแล้วมั้ง"

ถัดมาไม่นาน มีอีกข้อความเด้งขึ้นมาอย่างร้อนรน "เฮ้ย ส่งผิดกลุ่ม ! กลุ่มนี้หยานอี้ซีก็อยู่ด้วย ! "