บทที่ 2

เสียงของแม่ดังขึ้นมาทันทีด้วยความดีใจ “ดีเลยซีซี งั้นพ่อกับแม่จะไปจัดการเรื่องเอกสารนะ พอทำเสร็จแล้วจะกลับคำไม่ได้นะลูก”

เธอกำโทรศัพท์แน่น ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย แต่ก็ยังตอบอย่างหนักแน่น “หนูไม่เปลี่ยนใจค่ะ”

แม่กำลังจะวางสาย แต่เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงถามอย่างลองเชิง “อ้อ แล้วแฟนของลูกล่ะ? ไม่ใช่ว่าลูกตามจีบเขาตั้งนาน ชอบเขามากไม่ใช่เหรอ”

คำว่า “แฟน” เหมือนหนามแหลมที่แทงทะลุหัวใจเธอ

ภาพในห้องผู้ป่วยผุดขึ้นมาในหัวทันที เสียงหัวเราะบาดหู เฮ่อเยี่ยนฉือที่เอนพิงเตียงเล่นมือถืออย่างสบายใจ กลุ่มคนที่หัวเราะเยาะอย่างไร้ความปรานี และความโหดร้ายที่เขายอมเสียเวลาสามปีเพื่อแก้แค้นแทนซ่งเฟยเยว่

หัวใจเธอบีบรัดรุนแรง ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกำแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

“ไม่ชอบแล้วค่ะ” เธอได้ยินเสียงตัวเอง แหบพร่าแต่เรียบสงบ “จะไม่ชอบอีกแล้ว”

หลังวางสาย หยานอี้ซียืนอยู่ริมถนน ปล่อยให้ลมหนาวพัดผมจนยุ่งเหยิง เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าสีหม่น สูดหายใจลึก แล้วหันหลังเดินกลับไปยัง “บ้าน”

ทันทีที่เปิดประตู กลิ่นอายคุ้นเคยก็โอบล้อม

หยานอี้ซียืนอยู่หน้าประตู มองการตกแต่งในห้องนั่งเล่นที่คุ้นตา ใจกลับว่างเปล่า

ที่นี่คือบ้านของเฮ่อเยี่ยนฉือ เป็นกุญแจที่เขายื่นให้หลังตอบรับคำสารภาพรักของเธอ

วันนั้น เขาพิงประตู พลางพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ย้ายมาอยู่ด้วยกันไหม”

ตอนนั้นเธอทั้งเขินทั้งดีใจ คิดว่านี่คือจุดเริ่มต้นของความรัก

เธอเคยแอบจินตนาการด้วยซ้ำ ว่าสักวันหนึ่งพวกเขาจะแต่งงาน มีลูก และใช้ชีวิตยืนยาวในบ้านหลังนี้

แต่ตอนนี้ มีแต่ความน่าขัน

อยู่ด้วยกันอย่างนั้นเหรอ ก็คงเพื่อแก้แค้นเธอได้สะดวกขึ้นเท่านั้น

เธอไม่รู้ว่าเขารักซ่งเฟยเยว่มากแค่ไหน ถึงยอมเสียเวลาสามปีอยู่กับเธอ ยอมอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน

แม้กระทั่งนอนกับเธอ…นับครั้งไม่ถ้วน

ทั้งหมดก็เพื่อทำให้เธอเชื่อว่าเขารักเธอจริง ๆ

ตลอดสามวันถัดมา หยานอี้ซีไม่ไปโรงพยาบาล ไม่แม้แต่ครั้งเดียว

เธอขังตัวเองอยู่ในบ้าน เริ่มเก็บข้าวของทุกอย่างที่เกี่ยวกับเฮ่อเยี่ยนฉือ

เธอหยิบสมุดไดอารี่สมัยแอบรักเขาออกมา เล่มหนาเตอะ ทุกหน้าบันทึกความในใจของเธอ

“วันนี้เจอเขาที่ห้องสมุดอีกแล้ว เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว หล่อมาก”

“วันนี้เขาพูดกับฉันแล้ว ถึงจะแค่ขอให้ช่วยส่งของ แต่ฉันก็ดีใจทั้งวัน”

“เขาตกลงคบกับฉันแล้ว นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม”

หยานอี้ซีเปิดอ่านทีละหน้า น้ำตาไหลเงียบ ๆ

แล้วเธอก็โยนสมุดลงถุงขยะ เหมือนค่อย ๆ ลอกความรักที่เคยมีออกจากหัวใจตัวเอง

ต่อมาเป็นของขวัญที่เธอให้เขา

สร้อยคอหนึ่งเส้น นาฬิกาหนึ่งเรือน เสื้อโค้ตหนึ่งตัว ทุกชิ้นล้วนเต็มไปด้วยความหวังและความสุขในวันวาน

สุดท้ายคือรูปถ่ายทั้งหมดที่เธอแอบถ่ายเขาไว้

ในรูป เฮ่อเยี่ยนฉือบ้างก็ยืนพูดบนเวที บ้างก็เล่นบาส บ้างก็พิงระเบียงคุยกับคนอื่น ทุกภาพเคยทำให้หัวใจเธอเต้นแรง

เธอทิ้งทุกอย่างลงถังขยะ ราวกับกำลังบอกลาอดีตของตัวเอง

เย็นวันที่สาม หยานอี้ซีจัดการของชิ้นสุดท้ายเสร็จ

เธอยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น มองบ้านที่โล่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ในใจกลับรู้สึกโล่งอย่างประหลาด เหมือนได้ปลดปล่อย

ในจังหวะนั้นเอง ประตูถูกผลักเปิด

เฮ่อเยี่ยนฉือเดินเข้ามา

สายตาเขากวาดมองบ้านที่ดูว่างลง คิ้วขมวดเล็กน้อย “ทิ้งอะไรไป?”

หยานอี้ซีเงยหน้าขึ้น แววตานิ่งสงบ “ไม่มีอะไร ของที่ไม่จำเป็นน่ะ”

เขาเดินเข้ามาใกล้อีกสองก้าว น้ำเสียงเจือความไม่พอใจ “ฉันเจ็บหนักขนาดนั้น ทำไมเธอไม่ไปเยี่ยม”

เธอยกมุมปากเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชา “นายออกจากโรงพยาบาลแล้วไม่ใช่เหรอ เจ็บหนักแต่กลับมาได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ”

เฮ่อเยี่ยนฉือชะงัก ก่อนอธิบาย “ได้ยินว่าเธอให้เลือดฉันไปเยอะ เลยเป็นห่วง ถึงรีบกลับมาดู”

พูดจบ สายตาเขาหยุดที่แขนเธอ น้ำเสียงอ่อนลงอย่างหาได้ยาก “เจ็บไหม”

หยานอี้ซีชักแขนกลับ ตอบเรียบ ๆ “ไม่เจ็บ”

เขาสังเกตความห่างเหินในท่าทีเธอ คิ้วขมวดแน่น “ช่วงนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมแค่ฉันเข้าโรงพยาบาลครั้งเดียวเธอถึงเปลี่ยนไปล่ะ”

หยานอี้ซียิ้มบาง ๆ “เปลี่ยนตรงไหน”

เฮ่อเยี่ยนฉือไม่ตอบ แต่ทั้งคู่ต่างก็รู้ดี

เมื่อก่อน แววตาของหยานอี้ซีที่มองเขาเต็มไปด้วยความรัก แค่เขาเป็นหวัด เธอยังตื่นตระหนกราวฟ้าถล่ม อยากเฝ้าเขาทุกนาที

แต่ครั้งนี้ เขานอนโรงพยาบาลสามวัน เธอไม่แม้แต่จะโทรหา

สายตาเฮ่อเยี่ยนฉือหยุดอยู่บนใบหน้าเธอ เหมือนพยายามอ่านบางอย่างจากสีหน้า

แล้วเขาก็เอ่ยขึ้น เสียงทุ้มอ่อนโยน “ช่วงนี้เหนื่อยหรือเปล่า พวกเขาจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ฉัน เดี๋ยวฉันพาเธอไปด้วย ดีไหม”