“หืมม,น่านของผมหวานมากครับ” ร่างสูงปลดเรียวขาลงจากไหล่แล้วทิ้งตัวโอกอดร่างเล็กไว้จนตัวสั่นสะท้านด้วยความปรารถนาที่เขาอดกลั้นไว้รอเวลาที่สุกงอมเขาจะได้กลืนกินแม่ของลูกทั้งตัว“คุณจุล..” วีรินทร์เรียกพ่อของลูกเสียงแหบพร่าหญิงสาวกอดร่างใหญ่ที่เกร็งตัวสั่นสะท้านและรู้ว่าเขาต้องการเธอและเขาไม่คิดจะหักหาญน้ำใจเธอไปมากกว่านี้แต่จะว่าเขาไม่ได้เพราะเธอเองก็ไม่ขัดขืนจริงจัง“ผมขอกอดน่านแป๊บนะครับที่รัก” นวพรรษกอดร่างเล็กไว้แน่นซบหน้าลงซอกคอหอมกรุ่นกลิ่นสาวและกลิ่นแป้งเด็กของลูกได้แค่นี้เขาก็มีความสุขมากทั้งสองนอนกอดกันเงียบๆถ่ายทอดไออุ่นให้กันอย่างมีความสุขและเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกันซึ่งมีแต่พวกเขาทั้งสองคนเท่านั้นที่รู้และลูกสาวทั้งสองก็เป็นใจให้พ่อแม่สวีทกัน“ผมรักน่านครับ” นวพรรษจูบขมับแม่ของลูกเบาๆวีรินทร์ยิ้มกับแผงอกแกร่งของผู้ชายที่เธอยอมรับเป็นพ่อของลูกและสามีคนเดียวและจะดูแลครอบครัวของเธอให้มีความสุขตลอดไปก่อนจะหลับตาลงในอ้อมกอดแสนอบอุ่นที่จะปกป้องเธอกับลูกๆตลอดไปนวพรรษคลายอ้อมแขนออกเล็กน้อยเมื่อร่างกายของเขามันสงบลงแค่นี้เขาก็รู้แล้วว่าแม่ของลูกมีใจให้เขาไม่งั้นคงไม่ยินยอมให
Read more