สูตรรักนักการเมือง のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

“เป็นอะไรน่าน” หนิงถามหลานสาวที่นั่งนิ่งไป“เปล่าค่ะน้าหนิง พอดีน่านคิดเพลินๆค่ะ” ว่าที่คุณแม่ตอบน้าสาวเบาๆ“น่านหิวหรือเปล่า”“ยังไม่หิวค่ะ น้าหนิงไปกินข้าก่อนเถอะค่ะ” เมื่อคืนเธอกินอาหารเยอะและมื้อล่าสุดตื่นมากินโจ้กตอนตีสองซึ่งพ่อไปซื้อมาให้แล้วหลับต่อ ตอนนี้ก็กินอะไรไม่ได้เพราะคุณหมอมาตรวจและให้งดน้ำงดอาหารหกชั่วโมงถึงแปดชั่วโมงแล้วตอนแปดนาฬิกาเธอจะต้องเข้าไปในห้องเตรียมตัวผ่าคลอดถามว่ากลัวมั้ยมันก็ต้องกลัวอยู่แล้วแต่เพื่อลูกรักทั้งสองทำให้เธอเข้มแข็ง“งั้นน้าไปกินข้าวกันก่อนนะ” หนิงบอกหลานสาวแล้วเดินออกไปกินอาหารเช้าวีรินทร์นอนบนเตียงมองทุกคนแล้วยิ้มในใจของหญิงสาวรู้สึกผิดต่อพ่อแม่และปู่ย่าตายายแต่เธอไม่ได้เสียใจที่ท้องในเมื่อพระเจ้าประทานสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตมาให้เธอก็จะรักและเลี้ยงดูลูกสาวทั้งสองให้เป็นคนดีเป็นที่รักของทุกคนเวลา 09.00น. วีรินทร์ก็ถูกนำตัวไปเข้าไปในห้องผ่าตัดเจ้าหน้าที่พยาบาลก็ทำความสะอาดและฆ่าเชื้อผิวหนังหน้าท้องและโกนขนบริเวณที่ใกล้กับจุดที่ผ่าตัดและใส่สายสวนปัสสวะแล้ววิสัญณีแพทย์ก็ฉีดยาเข้าตรงไขสันหลังของคุณแม่แล้วจะมีอาการชาไม่รู้สึกเจ็บตั้งแต่ช่วงเอวลงไ

“น้ำน่านท้องและวันนี้เธอกำลังคลอดลูกครับ” นวพรรษพูดเสียงสั่นหัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บเขาทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งด่างพร้อยและยังทิ้งปัญหาให้เธอเผชิญหน้าคนเดียวและเขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอแล้วมั่นใจมากว่าเด็กน้อยเป็นลูกของเขาล้านเปอร์เซ็น“คลอดลูก..” สองคนสนิทพูดขึ้นพร้อมกันอย่างคาดไม่ถึงว่าวีรินทร์จะท้องครั้งสุดท้ายที่เจอวีรินทร์เจ้านายบอกว่าหญิงสาวไม่ได้ท้อง“ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เรื่องนี้มันไม่จบแค่นี้แน่” ชายหนุ่มพูดขึงขังเขาไม่ปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไปเหมือนครั้งแรกแน่นอน“คุณจุลจะทำยังไงต่อไปครับ” ชรินมองเจ้านายและคิดคำนวนช่วงที่นวพรรษมีความสัมพันธ์กับวีรินทร์เวลามันก็ประจวบเหมาะกันพอดีมันเป็นไปไม่ได้ที่หญิงสาวจะท้องกับคนอื่น“ถ้าเป็นพี่จะปล่อยลูกเมียไปมั้ยครับ”“ไม่/ไม่ครับ” สองคนสนิทตอบพร้อมกัน“ผมก็เหมือนกันครับ” ตอนนี้เขายังคิดอะไรไม่ออกว่าจะทำยังไงรู้แต่ว่าอยากเห็นหน้าลูกเมียมากที่สุดและอยากรู้เหตุผลว่าทำไมวีรินทร์ถึงไม่บอกเขาและตอนนี้เหมือนเขาถูกแกล้งเพราะรถขาเข้าเมืองติดยาวตรงข้ามทางรถไฟทำให้คนใจร้อนหงุดหงิด“คุณจุลใจเย็นๆก่อนนะครับ”นวพรรษพยักหน้าให้คนสนิทแล้วเงียบไปอย่างใช้ควา

“ลูกของน้ำน่านคนเดียวนี่ใจคอน้ำน่านจะไม่บอกให้ผมรู้ว่าตัวเองมีลูกใช่มั้ย ไม่ใจดำไปหน่อยเหรอถ้าผมไม่มางานวันเกิดคุณลุงพุดผมคงเป็นไอ้โง่อีกนานกว่าจะรู้ว่ามีลูกเด็กๆคงโตเป็นสาวแล้วละมั้ง” คุณพ่อมือใหม่ตัดพ้อแม่ของลูกยัยเด็กบ้านี่พูดมาได้ว่าเป็นลูกของตัวเองคนเดียวอยากรู้นักว่าทำลูกคนเดียวได้ยังไงหากเขาไม่ช่วยทำทั้งคืนจะออกมาพร้อมกันสองคนได้มั้ย จะว่าไปเขาก็มีฝีมือเหมือนกันนะชายหนุ่มอดยิ้มไม่ได้“คุณจุลจะทำให้เรื่องมันยุ่งยากทำไมคะ ตอนนี้หน้าที่การงานของคุณจุลกำลังไปได้ดีหากมีคนรู้ว่ามีลูกอาจจะทำให้เป็นข่าวใหญ่โตผู้คนก็จะขุดคุ้ยเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันไม่อยากให้มันกระทบมาถึงลูกปล่อยให้พวกเราอยู่กันตามประสาแม่ลูกเถอะแล้วคุณก็ใช้ชีวิตของคุณไปตามปกตินะคะ” วีรินทร์บอกพ่อของลูกเธอไม่ได้ใช้อารมณ์เรื่องที่เกิดขึ้นมันผิดพลาดและเธอยอมรับความจริงและรับผิดชอบชีวิตของตัวเองกับลูกได้และเอาเรื่องหน้าที่การงานของเขามาเป็นข้ออ้างเพื่อไม่ให้เขามายุ่งกับเธอและลูกสาวทั้งสอง“พูดง่ายนะ น้ำน่านจะให้ผมทิ้งลูกเมียให้ลำบากแล้วตัวเองอยู่สุขสบายมันก็ไม่ใช่คนแล้วล่ะ ที่ผ่านมาเพราะผมไม่รู้ว่าน้ำน่านท้อง ผมน่าจะให้นักสืบ

“แล้วตอนนี้แกพร้อมจะแต่งงานด้วยมั้ยล่ะ” คนเป็นพ่อถามลูกชายเพราะปล่อยเรื่องนี้ไว้ไม่ได้เดี๋ยวประชาชนจะหากว่าโกหกอีกสู้เปิดเผยเองดีกว่าและเขายอมรับวีรินทร์เป็นลูกสะใภ้อย่างเต็มใจและไม่ปล่อยให้หลานแฝดตัวจ้อยกำพร้าพ่อแม่แน่นอน“ผมพร้อมจะแต่งงานกับน้ำน่านทุกเวลาครับคุณพ่อ” เขาพร้อมยิ่งกว่าพร้อมเพราะอยากดูแลเมียและลูกอย่างใกล้ชิดยังไงวีรินทร์ก็หนีเขาไม่พ้นหรอกหากถามว่าเขารักแม่ของลูกมั้ย ตอนนี้ยังตอบไม่ได้แต่ต่อไปไม่แน่ในเมื่อเขาไม่มีใครในใจแต่ตอนนี้หัวใจของเขามอบให้สองสาวตัวจ้อยไปเรียบร้อยแล้วส่วนแม่ของลูกก็ต้องใช้เวลาซึ่งเขาคิดว่าไม่ยากเลยที่จะรักแม่ของลูก“ดี,พ่อจะได้จัดการให้เรียบร้อย”“จะให้นายจุลแต่งงานช่วงนี้ไม่ดีมั้งทัช นายจุลเพิ่งเปิดศึกไปเดี๋ยวฝ่ายค้านก็เอาเรื่องนี้มาโจมตีเอาน่ะสิ ฉันว่ารอสักพักดีมั้ย” พุฒิพงษ์เป็นห่วงทั้งหลานสาวหลานชายหากมีข่าวของนวพรรษกับวีรินทร์ในช่วงนี้ฝ่ายค้านเล่นงานแน่“จริงด้วยฉันลืมคิดไปหรือว่าให้ตาจุลก็จดทะเบียนสมรสกันก่อนก็ได้หลานสาวของฉันจะได้ใช้นามสกุลพ่อที่แท้จริง” เตชทัชพูดขึ้นอย่างงน้อยนวพรรษก็ไม่ได้ปกปิดและค่อยเปิดตัวทีหลังหากเป็นข่าวก็บอกว่าทั้งสอ

“อาหารอร่อยมากค่ะท่าน” สิริยากรชมอาหารพื้นเมืองและอาหารฝรั่งที่จัดไว้อย่างน่ากินและรสชาติอร่อยเหมือนร้านอาหารชื่อดังในกรุงเทพ“ขอบคุณครับคุณหวายเรื่องอาหารต้องยกให้ลูกชายของผมครับ นายบูมเป็นคนชอบทานอาหารก็หาพ่อครัวแม่ครัวและเชฟมีฝีมือมาประจำที่ร้านและที่โรงแรมรีสอร์ทลูกสาวลูกชายของผมเขาบริหารกันเอง” เขาไม่ได้ชมลูกสาวลูกชายแต่พิมลภัสกับพุฒิชัยบริหารกันเองเขาเป็นแค่ที่ปรึกษาเท่านั้นและลูกๆของเขาโชคดีได้คนดีมีฝีมือมาช่วยงานในโรงแรมรีสอร์ทและร้านอาหาร“ไม่น่าเชื่อนะคะ คุณบูลกับคุณบูมเก่งมากเลยนะคะอายุยังน้อยแต่รับผิดชอบงานใหญ่ได้หวายนี่ไม่รู้เรื่องเลยค่ะ” สิริยากรมองพิมลภัสแล้วยิ้มให้แต่ไม่ถึงดวงตาเพราะลูกสาวนายพุฒิพงษ์นั่งใกล้กับนวพรรษส่วนเธอนั่งข้างพุฒิชัยแต่เก็บอารมณของตัวเองไว้“ก็เห็นพ่อแม่ทำมาตั้งแต่เด็กน่ะค่ะ พอไปเรียนต่อก็คิดว่าอยากเก่งเหมือนพ่อแม่ก็เลยพอทำได้ค่ะ” พิมลภัสมองลูกสาวท่านนายกยิ้มให้อย่างรู้ทัน“หวายก็จบตรีด้านบริหารที่ลอนด้อนกะว่าจะต่อโทคุณพ่อคุณแม่ท่านเรียกตัวกับมาก่อนค่ะ" ลูกสาวนายกพูดเป็นเชิงยกตัวเองเหนือกว่าพิมลภัสไฮโซบ้านนอกยิ้มๆวางมาดผู้ดีใส่เต็มที่“บูลจบโทที่I