“คุณจุลอย่ามานะ” วีรินทร์รีบห้ามพ่อของลูกที่ทำท่าจะลูกมาดูลูกใบหน้าแดงซ่านด้วยความเขิน“เอ่อ,ครับ” นวพรรษก็ลืมตัวเขาคิดว่าวีรินทร์เป็นเมียเป็นแม่ของลูกจึงอยากเห็นลูกกินนมใกล้ๆเขาไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่านั้นเลยจริงๆให้ตายสิพอเห็นหน้าแม่ของลูกเขาก็นั่งลงที่เดิมและวันนี้คงต้องปล่อยไปก่อนยังไงเขาก็ต้องได้เห็นหญิงสาวให้นมลูกจนกว่าจะโตนั่นแหละ อายได้อายไปอีกเดี๋ยวเขาจะทำให้เธอหายอายเองแต่จะทำยังไงนั้นขาคิดไว้แล้ว คุณพ่อมือใหม่คิดอย่างกระหยิ่มได้แต่มองลูกๆกินนมแม่อยู่ห่างตั้งสามสี่เมตรและมันเป็นภาพที่งดงามมากสำหรับเขา“ลูกกินนมครั้งนี้แล้วจะตื่นมากินนมอีกครั้งเมื่อไหร่ครับน่าน” นวพรรษพูดกับแม่ของลูกเรียกหญิงสาวว่าน่านอย่างสนิทสนม“ก็น่าจะหกโมงหรือไม่ก็เจ็ดโมงค่ะ” ตอนนี้ลูกสาวของเธอยังตื่นมากินนมไม่เป็นเวลาแล้วแต่พวกเค้าจะหิวและเวลาหิวก็ต้องพร้อมกันดังนั้นเธอต้องมีคนช่วยไม่งั้นให้นมลูกลำบากเพราะแผลยังไม่หายดี“แล้วลูกตื่นมาต้องทำยังไงบ้างครับ” ชายหนุ่มชวนแม่ของลูกคุยส่วนหนิงก็นั่งรอบนที่นอนของตัวเอง“ก็กินนมแล้วนอนทั้งวันค่ะ” วีรินก็เห็นลูกแฝดของเธอตื่นมาก็หิวพออิ่มก็หลับเป็นแบบนี้ทั้งวันทั้งคื
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
