All Chapters of คลั่งรักเมียในความลับ: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันนี้พลอยนัชชาดูแลภูตะวันทานข้าวทานยาเรียบร้อย แล้วก็เตรียมตัวจะออกไปทำงาน“น้าไม่แน่ใจเลยว่าวันนี้หมอจะให้ตะวันกลับบ้านหรือเปล่า” นลินีพูดกับหลานสาวที่ดูอิดโรยเพราะอดนอน“นัชชาว่าคงยังหรอกค่ะ เมื่อคืนตะวันยังมีไข้ต่ำ ๆ พยาบาลบอกว่าอาจจะต้องรับยาฆ่าเชื้อให้ครบก่อนจะกลับ แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะพรุ่งนี้ก็เสาร์อาทิตย์แล้วเดี๋ยวนัชชาจะมาช่วยดูแลเอง น้านีคงเหนื่อยมาก ๆ ใช่ไหมคะ”“ไม่เหนื่อยเลยจ้ะ นัชชานั่นแหละที่จะเหนื่อยกลางคืนจะต้องเฝ้าลูกกลางวันก็ยังต้องไปทำงานอีก”“นัชชาไม่เป็นไรหรอกค่ะ ตอนกลางคืนตะวันไม่ได้งอแงอะไรเลยจะตื่นก็ช่วงที่พยาบาลเข้ามาวัดไข้แค่นั้นเองค่ะ” พลอยนัชชาไม่ได้เหนื่อยอะไรเธอยินดีที่ได้ดูลูกชายเพียงคนเดียว“แม่ครับผมอยากกลับบ้าน เมื่อไหร่คุณหมอจะเอาสายน้ำเกลือออกสักทีครับแม่”“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันถ้าวันนี้คุณหมอมาตรวจตะวันลองถามคุณหมอดีไหมครับ”“คุณหมอจะไม่ว่าใช่ไหมครับ”“ไม่หรอกครับลูก เราไม่รู้อะไรเราก็ต้องถามแค่นั้นเองแม่ไปทำงานก่อนนะอย่าดื้อมากล่ะเดี๋ยวยายนีจะเหนื่อย”“ตะวันไม่ดื้อเลยครับแม่”“ดีมากจ้ะคนเก่งของแม่” พลอยนัชชาหอมแก้มลูกชายเหมือนกับทุกครั้งก่อนจะหั

“แม่ฟังแล้วคิดว่ายังไงบ้างครับ” ภูผาถามความคิดเห็นของมารดาที่นั่งฟังอย่างตั้งใจ“แม่ว่าเหตุผลมันไม่ค่อยเมคเซนต์เท่าไหร่เลยนะ แล้วจากนั้นภูผาทำยังไงต่อล่ะ ลูกตัดใจเลยหรือเปล่า” เพราะช่วงนั้นภูผาอยู่ที่คอนโดคุณภัทราเลยไม่รู้เรื่องของลูกชายเท่าไหร่“ผมตามดูเธออยู่เกือบสองอาทิตย์ แล้วก็เห็นว่าเธอกับผู้ชายคนนั้นสนิทสนมกันจริง ๆ ผมไปหาเธอที่บ้านก็เห็นเขาอยู่กับเธอที่บ้านมันรู้สึกเจ็บมากเลยครับ พื้นที่ที่เคยเป็นของผมมันกลายเป็นของผู้ชายคนนั้น น้านีที่เคยดีกับผมพอเห็นหน้าผมก็บึ้งตึงใส่แต่กลับเปิดประตูต้อนรับผู้ชายอีกคนด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม” เขาเล่าด้วยความเจ็บปวด“แล้วทีนี้ภูผาจะเอายังไงต่อล่ะ” เธอมองไม่ออกว่าเรื่องนี้จะจบยังไง“ถ้าผลดีเอ็นเอออกมาว่าตะวันลูกเป็นของผม ผมก็จะเข้าไปคุยกับเธอขอเป็นคนรับผิดชอบเรื่องลูกด้วย ขอให้ลูกมาอยู่กับผม”“เรื่องนี้แม่ไม่เห็นด้วยกับภูผานะ เด็กอยู่กับแม่มาตลอดแล้วลูกจะให้มาอยู่ด้วยแม่เด็กก็คงไม่ยอม”“แม่ครับถ้าเธอไม่ยอมผมจะฟ้อง”“ภูผา คิดดูดี ๆ ก่อนนะลูก เรื่องนี้มันจะกระทบกับจิตใจของเด็กมาก”“แล้วแม่จะให้ผมทำยังไง แม่จะให้ผมรับผู้หญิงคนนั้นกลับมาเป็นเมียเหรอไ

เริ่มต้นทำงานในสัปดาห์ใหม่ซึ่งเป็นช่วงใกล้สิ้นเดือนพอดีทำให้งานในแผนกบัญชีค่อนข้างจะยุ่ง พลอยนัชชาและเพื่อนร่วมงานทั้งสองคนทำงานกันอย่างขะมักเขม้นก่อนจะสรุปตัวเลขเงินเดือนครั้งสุดท้ายเสร็จในเวลาบ่ายสาม“นัชชาช่วยเอาแฟ้มไปให้ท่านประธานเซ็นด้วยนะ”“ได้ค่ะพี่มล” หญิงสาวหยิบแฟ้มบนโต๊ะทำงานของหัวหน้าจากนั้นก็เดินขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนสุด“สวัสดีค่ะคุณพรทิพย์ท่านประธานอยู่มั้ยคะ”“อยู่จ้ะ นัชชาเคาะประตูแล้วเปิดเข้าไปเลยนะ ท่านประธานน่าจะกำลังรออยู่”หญิงสาวเคาะประตูเป็นสัญญาณและยืนรอจนได้ยินเสียงอนุญาตก็เปิดประตูเข้าไป“สวัสดีค่ะท่านประธาน”“เอาแฟ้มเงินเดือนมาให้เซ็นใช่ไหม”“ใช่ค่ะ”“เป็นยังไงบ้างได้กลับมาทำงานแผนกเดิมแล้วโอเคไหม”“โอเคค่ะ นัชชาต้องขอบคุณท่านประธานมาก ๆ ที่ให้กลับมาทำงานในแผนกเดิม”“ก็เธอสมัครมาทำงานบัญชีนี้ก็ต้องได้ทำงานแผนกบัญชี แต่ตอนนั้นไม่รู้ว่าลูกชายฉันเขาคิดอะไรถึงได้โยกย้ายพนักงานตามอำเภอใจแบบนั้น ว่าแต่หลังจากย้ายแผนกแล้วเขาไม่ได้ไปหาเรื่องหรือแกล้งเธออีกไหม”“ไม่ค่ะท่านประธาน”“ถ้าครั้งต่อไปถูกโยกย้ายงานหรือสั่งทำงานที่มันไม่เหมาะสมก็บอกฉันได้ทุกเรื่องนะ” คุณภัทราเห

คำพูดของบิดามันยิ่งตอกย้ำให้เขารู้สึกเจ็บปวดกับความทรงจำวันเก่า ๆ ที่มีกับพลอยนัชชา“พ่อว่าเรื่องนี้มันก็ผ่านมานานแล้วลืมมันไปเถอะ พ่ออยากให้ลูกมองคนใหม่ หนูณีญาก็ไม่มีอะไรเสียหายเลย เธอเรียนจบจากต่างประเทศอีกทั้งยังตั้งใจที่จะมาช่วยงานลูกด้วยนะ อนาคตบริษัทนี้ก็จะเป็นของภูผาแล้วได้หนูณีญาซึ่งเป็นเหมือนคนในครอบครัวมาช่วยดูแลอีกพ่อว่ามันเป็นเรื่องที่ดีมาก” เขาพยายามบอกข้อดีให้กับภูผาเพื่อหวังว่าชายหนุ่มจะใจอ่อน“พ่อครับถึงผมจะตัดใจจากนัชชาได้แต่ผู้หญิงที่ผมจะแต่งงานด้วยก็ไม่ใช่ณีญา”“ทำไมล่ะ”“ก็เธอไม่ใช่ผู้หญิงในแบบที่ผมชอบ เรื่องนี้ผมขอจัดการเองนะครับพ่อ”“ภูผาลองให้โอกาสน้องอีกสักนิดได้ไหม ถ้าได้ทำงานใกล้ชิดกันบ่อย ๆ พ่อเชื่อว่าภูผาจะชอบเธอได้ไม่ยากนะ”“ก็ได้ครับพ่อ ผมจะให้โอกาสเธอก็ได้แต่แค่สามเดือนนะครับ ที่ผมยอมเพราะผมเห็นว่าเธอเป็นหลานสาวน้าอารีนะครับ”“ได้ สามเดือนก็สามเดือน” คุณไพศาลรับปากและหวังว่าราณีญาจะทำให้ลูกชายลืมคนรักเก่าออกจากห้องของบิดามาภูผาก็แทบไม่มีสมาธิทำงานเลยเขาคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ในอดีตแล้วมันก็เป็นจริงอย่างที่บิดาเขาบอกเพราะพลอยนัชชาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วภ

ความรู้สึกแบบนี้หญิงสาวจำได้ดีว่าภูผาเคยมอบให้เธอเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นมันเต็มไปด้วยความรักที่มีให้แก่กันอย่างท่วมท้นแต่วันนี้เธอรู้ว่าทุกอย่างเกิดจากอารมณ์เปลี่ยวเหงาพลอยนัชชาสัญญากับตัวเองไว้ว่าชีวิตนี้เธอจะไม่นอนกับผู้ชายคนไหนหรือคบกับใครอีกเพราะไม่อยากให้ลูกชายมีปัญหาแต่ในเมื่อเขาคือภูผา หญิงสาวจึงปล่อยกายไปกับเขาอย่างเต็มที่ร่างกายของเธอมันตอบสนองทุกอย่างไปตามอารมณ์ความรู้สึกและสัญชาตญาณที่ไม่อาจหักห้ามได้เลย“อ่า....สวยมากนัชชาของพี่สวยไม่เปลี่ยนเลย”เสียบแหบพร่าพูดออกมาจากความรู้สึก เขาไล้ปลายนิ้วโป้งไปบนกลีบกุหลาบที่ปิดสนิท ความรู้สึกไม่ต่างจากครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อน ความเป็นหญิงของพลอยนัชชาสวยงามอย่างไม่มีที่ติแม้เธอจะมีลูกแล้วแต่ภาพที่เห็นกลับทำให้อารมณ์ของเขาลุกโชนอย่างง่ายดายภูผาทำให้พลอยนัชชาสั่นท้านไปทั้งตัว ปลายลิ้นกดนวดเป็นวงกลมบนเกสรเสียว ปลุกเร้าจนหญิงสาวต้องแอ่นสะโพกเข้าหาอย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งเขาลากลิ้นแทรกกลางกลีบกุหลาบเธอก็ยกสะโพกสูง เพื่อให้เขาดูดกินน้ำหวานได้อย่างเต็มที่“อื้ม....อ๊ะ!....”“หวานเหมือนเดิมเลยนัชชา”“พี่ภูอื้อ....”เสียงหวานครางเรียกชื่อคนรักไม