สู่ขอคนชัง

“ไม่แต่งค่ะ ยังไงมัสก็ไม่แต่ง!”

“แต่ถ้าแกไม่แต่ง บริษัทพ่อก็ล้ม แล้วลูกน้องพ่อกับครอบครัวเขาอีกล่ะ พ่อจะรับผิดชอบยังไง”

พิมุกมองหน้าลูกสาวเหมือนขอความเห็นใจเพื่อช่วยกิจการของครอบครัว

“และความสุขของมัสล่ะคะ ใครจะรับผิดชอบ ทุกคนก็รู้ว่าหนูเคยทำอะไรไว้กับตัวเขาบ้าง ถ้าหนูแต่งงานไป พ่อกับแม่คิดว่าเขาจะปล่อยให้หนูใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเหรอคะ”

มัสสิกาพูดออกมาทั้งน้ำตา เพราะแค่วันนั้นที่เขาจงใจขับรถจะชนเธอก็น่าจะรู้แล้วว่าเขาเกลียดชังเธอจนอยากให้ตายแค่ไหน

“พ่อขอร้องได้ไหม ตั้งแต่เลี้ยงแกมาพ่อเคยขออะไรแกไปแกก็ไม่เคยทำอะไรให้พ่อสำเร็จเลยสักอย่าง คราวนี้ถือว่าพ่อขอร้อง”

พิมุกขยับร่างกายตัวเองจากบนโซฟาลงมาที่พื้นเหมือนจะคุกเข่าขอร้องคนเป็นลูกสาว มัสสิกาถึงกับตกใจทรุดตัวลงนั่งลงกับพื้น

“ทำไมพ่อทำแบบนี้ล่ะ ถ้าพ่อทำแบบนี้แล้วมันจะเหลือทางเลือกอะไรให้มัส”

มัสสิกาถึงกับปล่อยโฮออกมา วิภาเองที่ยืนร้องไห้อยู่ก็นั่งลงโอบกอดทั้งสามีและลูกไว้ แต่ที่สงสารกว่าก็คงหนีไม่พ้นคนเป็นลูกสาวคนโต ไม่มีทางเลือกไหนให้ได้ตัดสินใจได้เลยนอกเสียจากที่ต้องยอมแต่งงาน

สุดท้ายแล้วมัสสิกาก็ต้องยอมแต่งงานตามคำขอร้องของคนเป็นพ่อ โดยที่ท่านบอกว่าให้เธออดทนเพียงแค่สองปีเท่านั้น ฝั่งนั้นเขาก็จะยอมหย่าให้

เธอไม่รู้หรอก ว่าทำไมเขาถึงยอมแต่งงานกับเธอง่ายๆ หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเขาอยากจะแก้แค้นที่เธอทำคนรักเขาตายก็ได้

“ฉันมาหาคุณศรัณย์ เขาอยู่ไหมคะ”

ร่างเพรียวของมัสสิกาในชุดเดรสสีชมพูเปิดไหล่สวมรองเท้าส้นเตี้ย เอ่ยถามพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ของตึกสูงย่านใจกลางเมือง

“ไม่ทราบว่าคุณนัดไว้ไหมคะ คือว่าเลขาคุณศรัณย์สั่งไว้ค่ะ ถ้าไม่มีตารางนัดไว้ ก็ไม่สามารถเข้าพบได้”

“งั้นรบกวนคุณช่วยแจ้งเขาได้ไหมคะว่าฉันชื่อ มัสสิกา วรจินดา ต้องการที่จะพบเขา”

“ถ้างั้นรอสักครู่นะคะ ดิฉันจะแจ้งให้ แต่ไม่รู้ว่าจะได้เข้าพบไหมนะคะ”

สาวสวยที่ทำหน้าที่ประจำเคาน์เตอร์เอ่ยบอกเธอด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจสักเท่าไร เพราะก็แจ้งไปแล้วว่าเข้าพบไม่ได้หากไม่ได้นัด ก็ยังจะตื้ออยู่ได้

เธอคุยโทรศัพท์ได้ไม่นานก็หันกลับมายิ้มบางๆ ให้พร้อมกับบอกว่าให้เธอขึ้นไปพบรองประธานบริษัทนี้ได้ พร้อมกับแจ้งชั้นไป มัสสิกาพยักหน้าขอบคุณก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ไปที่ลิฟต์

พนักงานได้แต่แปลกใจเพราะโดยปกติแล้ว ไม่ใช่ว่าใครมาขอพบแล้วจะให้เข้าพบง่ายๆ

มัสสิกาเดินออกมาจากในลิฟต์ก็มาหยุดยืนอยู่หน้าห้องทำงานห้องหนึ่ง ซึ่งหน้าห้องมีเพียงโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่าไม่มีเลขาหน้าห้อง หญิงสาวสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ เรียวแขนยกขึ้นเคาะห้องสองสามครั้งก่อนจะได้ยินคนภายในห้องเอ่ยอนุญาตให้เธอเข้าไปได้

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

เปิดประตูเข้ามาได้เธอก็เอ่ยในสิ่งที่อยากจะพูดออกมา ศรัณย์เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารช้าๆ แล้วสบตากับหญิงสาว ใบหน้าคมเรียบตึง ดวงตามองจิกด้วยความเกลียดชัง

“ที่บ้านคุณเขาไม่มีใครสอนมารยาทให้หน่อยเหรอ”

เขาว่าพลางลุกขึ้นยืนพร้อมเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหา แต่มัสสิกาก็ไม่ได้สนใจที่ฟังเรื่องนั้น

“คุณมีเหตุผลอะไรถึงต้องมาอยากแต่งงานกับฉัน คุณมีแผนอะไรกันแน่ ฉันรู้ว่าคุณเกลียดฉันยิ่งกว่าอะไรเสียอีก ทำไมต้องบีบบังคับกับพ่อฉันขนาดนั้น”

หญิงสาวจ้องใบหน้าหล่อแบบไม่หลบตาเลยสักนิด

“เพราะอะไรนะเหรอ เพราะฉันอยากทรมานเธอให้ตายทั้งเป็นไง กฎหมายก็เอาผิดเธอได้น้อย เธอยังออกมาลอยหน้าลอยตาใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างสบายใจ แล้วดูฉันสิต้องเสียอะไรไปบ้าง เสียผู้หญิงที่รัก แถมผู้หญิงคนนั้นอนาคตยังเป็นแม่พิมพ์ที่ดีของประเทศ แต่ดูตัวเธอสิกลับมายืนในสังคมได้อย่างหน้าชื่นตาบาน”

“คุณคิดว่าฉันมีความสุขเหรอ ที่เป็นแบบนี้ ฉันก็เหมือนตายทั้งเป็น ที่ทำลายอนาคตของคนอื่น”

แม้จะเหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างมาจุกอยู่ที่คอแต่เธอก็อยากจะอธิบายออกไปให้เขาได้รับรู้

“แล้วยังไง มันทดแทนกันได้เหรอ ไม่ต้องห่วงเรื่องแต่งงานนะ พ่อเธอบอกไหมว่าเราจะแต่งงานกันแค่สองปี ระหว่างนี้ฉันจะทรมานเธอทั้งจิตใจและร่างกายให้สาสมเลย”

เขากรีดนิ้วมือไปที่ลำคอขาว มุมปากกระตุกยิ้มด้วยความสะใจมัสสิกาได้แต่ยกมือขึ้นปัดมือหนานั้นออก ดวงตากลมสั่นระริกรู้สึกกลัวกับคำที่เขาพูด

“ฉันจะไม่แต่งงานกับคุณ”

“ก็แล้วแต่นะ ถ้าอยากเห็นบริษัทเล็กๆ ของพ่อคุณล่มจมเพราะตัวคุณ อ้อ พ่อคุณโทรมาบอกผมแล้วนะว่าคุณยอมแต่ง”

หญิงสาวถึงกับกัดฟัน ส่วนศรัณย์ก็มองเธอด้วยสายตาที่เกลียดชัง หากไม่เห็นแก่หุ้นบริษัทเขาคงไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด แค่เห็นหน้าก็รู้สึกขยะแขยงเต็มทน

“คุณนี่มัน ใจร้ายจริงๆ ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเขารักคุณไปได้ยังไง”

เหมือนประโยคทิ่มแทงใจ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ลำคอ เขาออกแรงบีบ จนหญิงสาวรู้สึกหายใจไม่ออก

“มันก็ไม่เท่าเธอหรอก มัสสิกา อย่าคิดว่าการที่ฉันยอมแต่งงานกับเธอเพราะฉันพิศวาสในตัวเธอนะ ถ้าปู่ไม่บังคับฉันก็คงไม่แต่ง และอีกอย่างอย่าด้อยค่าความรักของฉันกับน้ำมนต์เพราะผู้หญิงแบบเธอไม่มีวันจะเข้าใจ”

“ปะ ปล่อย ฉันหายใจไม่ออก”

ศรัณย์สะบัดแขนอย่างแรงจนร่างเล็กเซถลาล้มลงบนโซฟาที่ตั้งอยู่ไม่ไกล เธอได้แต่อ้าปากรับเอาอากาศเข้าไป แล้วเงยหน้ามองผู้ชายใจร้ายด้วยสายตาแดงก่ำ นี่เธอต้องแต่งงานกับคนที่เกลียดเธอจริงๆ เหรอ

“ตายแล้ว ยัยมัสแกไปทำอะไรมา ทำไมคอแดงแบบนี้”

เมื่อเปิดประตูห้องออกมาเจอว่าเพื่อนรักยืนอยู่ กรรณวิกาถึงกับตกใจ แล้วรีบพาเพื่อนเข้ามาในห้อง

“แกเป็นอะไร”

“วิกา ฉัน เหนื่อยจังเลยว่ะ”

หญิงสาวพูดพร้อมกับปล่อยให้ทำนบน้ำตาไหลอาบสองแก้ม เพราะเธอรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ทำไมชีวิตเธอช่วงนี้ถึงมีเคราะห์ซ้ำกรรมซัดได้ขนาดนี้

เรื่องราวที่เธอถูกบังคับให้แต่งงานถูกถ่ายทอดให้กรรณวิกาฟัง หญิงสาวเองก็ถึงกับตกใจ แต่ที่ตกใจยิ่งกว่าก็คือว่าที่เจ้าบ่าวเป็นศรัณย์นี่สิ

มัสสิกาอาศัยอยู่ที่คอนโดของเพื่อนรักอยู่หลายวัน เพราะยังไม่อยากจะกลับบ้าน เธอไม่อยากไปรับรู้อะไรมากนัก

แม้จะมีสายโทรศัพท์โทรเข้าจากคนเป็นมารดาอยู่หลายครั้งเธอก็เลือกที่จะตัดสายทิ้งแล้วก็ปิดเครื่องแต่เธอก็ไม่สามารถอยู่กับเพื่อนรักได้ตลอด เพราะก็บางครั้งที่กรรณวิกาพาแฟนมานอนที่ห้อง หญิงสาวรู้สึกเกรงใจจึงตัดสินใจที่จะกลับบ้านเพื่อเผชิญหน้าความจริง

รถแท็กซี่เคลื่อนตัวมาจอดที่หน้าบ้าน มัสสิกาลงจากรถก็เห็นว่ามีรถตู้สีดำค่อนข้างหรูจอดอยู่ เธอรู้สึกตงิดใจแปลกๆ สังหรณ์ใจพิกล เธอจึงรีบเดินเข้าไปในบ้านอย่างไว

สิ่งที่หญิงสาวเห็นก็คือทุกคนนั่งอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา โดยมีสายตาคมของศรัณย์มองมาเหมือนว่าเขาเป็นผู้ชนะเสียอย่างนั้น

“อ้าว ยัยมัสมาพอดีมานั่งนี้มา พอดีวันนี้คุณฐากูรกับคุณศิริณเขามาสู่ขอแกให้เป็นเรื่องเป็นราว พ่อก็ตกปากยกแกให้เขาไปแล้ว”

“อะไรนะคะ ทำไมมันเร็วขนาดนี้คะ” เธอทำหน้าตื่นตกใจ

“ทำไมคุณต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วยครับ ไม่ดีเหรอเราจะได้แต่งงานกันเร็วๆ”

ใบหน้าที่เหมือนเป็นมิตรพูดจาดีนั้น มันช่างตรงกันข้ามกับวันที่เธอไปหาเขาที่บริษัทเหลือเกิน

“ไม่เร็วไปหรอกจ้ะ ป้าไปดูฤกษ์ที่วัดมาเมื่อวาน พระท่านให้วันมาเป็นเดือนหน้า วันนี้ป้าก็เลยมาทำเรื่องสู่ขอให้เรียบร้อย แล้วจะได้เตรียมงานแต่ง”

“เดือนหน้าเหรอคะ แต่มันเหลืออีกแค่อาทิตย์กว่าๆ เองนะคะ”

เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ ที่ได้ยินฤกษ์งามยามดีของเขาแต่ทว่าเป็นวันร้ายๆ ในชีวิตเธอต่างหาก

“จะช้าจะเร็วยังไง หนูมัสก็ต้องมาเป็นหลานสะใภ้ของตาอยู่ดี แต่งกันเร็วก็ดีเหมือนกัน เผื่อตาจะได้อยู่ทันอุ้มเหลน”

ฐากูรเอ่ยขึ้นด้วยแววตามีความสุข แตกต่างจากมัสสิกาที่อยากจะทึ้งหัวตัวเองแรงๆ เพราะคิดว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นเพียงฝัน แต่สุดท้ายมันก็คือความจริง

“ส่วนเรื่องสินสอดทองหมั้นไม่ต้องห่วงนะครับ ผมเตรียมไว้ให้สมน้ำสมเนื้อเลย เรื่องงานแต่งก็ไม่ต้องห่วงผมจะเป็นคนจัดการเอง”

ศรัณย์หันไปบอกคนเป็นว่าที่พ่อตาแม่ยายในอนาคต แล้วชำเลืองมองหน้ามัสสิกาที่ทำราวกับจะร้องไห้ ยิ่งเห็นแบบนั้นเขายิ่งสะใจ นี่มันก็เป็นเพียงแค่บทเริ่มต้นเท่านั้น ของจริงก็คือหลังจากงานแต่งต่างหาก

“ถ้าทุกอย่างตกลงกันลงตัวแล้ว ผมกับปู่และแม่ก็ขอตัวกลับก่อนนะครับ แล้วถ้าผมเคลียร์วันหยุดได้จะมารับมัสไปดูชุดแต่งงาน”

ชายหนุ่มยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อมทำราวกับเป็นคนดี จนพิมุกรู้สึกชื่นชมอยู่เล็กๆ ส่วนวิภาเองก็รู้สึกแบบนั้นไม่เหมือนกับวันนั้นที่เธอเจอกับเขาครั้งแรกเลยสักนิด

พิมุกเดินออกมาส่งและเมื่อเห็นว่าฐากูรและศิริณขึ้นรถไปแล้ว เขาจึงลองเอ่ยถามเรื่องงานที่ศรัณย์เคยรับปากเอาไว้ว่าจะคืนโปรเจ็กงานนั้นให้

“คุณลุงไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมให้ภวิทย์ดำเนินเรื่องให้”

“ขอบคุณมากนะครับ เพราะโปรเจ็กนั้นสำคัญกับผมและลูกน้องในบริษัทมากๆ”

ศรัณย์พยักหน้าให้ แล้วก็ขอตัวขึ้นรถ เขาอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไม พิมุกถึงไม่มีท่าทีรู้สึกผิดเลยที่บังคับลูกสาวแต่งงานแต่นั่นมันก็ไม่ใช่ปัญหาของเขา

ปัญหาของเขาคือต้องอดทนแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาเกลียดเป็นเวลาสองปีตามข้อตกลงของปู่เขาที่วางไว้ต่างหาก ในระหว่างนี้เขาก็จะทรมานเธอให้สาสม หลังจากนี้อีกสองปี เธอจะไปตายที่ไหนเขาก็จะไม่สนใจ