Todos los capítulos de The Casanova's Nemesis : Capítulo 41 - Capítulo 50

Mainit at banayad na sinag ng umaga ang marahang tumama sa mukha ko, dahilan para mapapikit ako nang mariin bago dahan-dahang imulat ang aking mga mata. Ilang segundo akong napatulala sa puti at malinis na kisame ng kwarto. Medyo lutang pa ang isip ko, pilit inaalala kung nasaan ako at kung bakit tila umiikot ang paligid sa pamilyar na amoy ng hangin-dagat. Ngunit bago pa man tuluyang magproseso ang utak ko, may kung anong mabigat at mainit na nakadagan sa may baywang ko.Napakurap ako. Unti-unti kong ibinaba ang tingin sa aking gilid. Isang braso. Mahaba, matipuno, at may katigasan ang mga kalamnan. At higit sa lahat, mahigpit at tila walang balak bumitiw na nakapulupot sa katawan ko, humihila sa akin pabalik sa kama.Isang tipid na ngiti ang kusa na namang sumilay sa mga labi ko bago ako marahang lumingon sa kaniya.Mahimbing pa ring natutulog si Timothy sa tabi ko. Magulo ang makakapal niyang buhok na nakakalat sa puting unan, bahagyang nakabuka ang kaniyang mga labi, at halos nata

Hindi ko na alam kung sino talaga ang mas excited sa aming lahat.Ako na matagal nang hindi nakakatapak sa pampang, o si Trevor na kulang na lang ay mag-tumbling sa pinong buhangin sa tindi ng energy."Guys! Dito, bilis!"Halos tumalon-talon siya sa gitna ng activity area ng resort habang nakataas ang dalawang kamay at malawak na kumakaway sa aming tatlo. Kulang na lang ay hatakin niya ang lubid ng mga bangka sa tindi ng pagmamadali."Trevor, umayos ka nga," natatawang saway ni Kacely habang dahan-dahang naglalakad, pilit na isinusuot ang kaniyang sun hat. "Para kang grade schooler na first time makakita ng dagat sa buong buhay mo.""Malay mo naman, 'di ba? Pangarap ko talagang maging sirena," pilosopong sagot ni Trevor na ikinailing na lang namin.Napailing ako habang hindi napipigilan ang malawak na ngiti sa aking mga labi. Pagkatapos ng mabilis pero masayang almusal, tila ba nagising ang buong resort. Ang malawak na baybayin na kaninang umaga ay tahimik lang ay dinalupong na ngayon

Pagkatapos ng halos dalawang oras na puro walang humpay na tawanan, kulitan, at kung anu-anong water activities na sumubok sa aming tatag, pakiramdam ko ay tuluyan nang binuhat ng dagat ang huling katiting na lakas na natitira sa katawan ko. Masarap ang pagod, pero talagang nakakapanghina.Nakahiga ako ngayon sa isa sa mga malalambot na lounge chair sa tabi ng infinity pool. Nakapikit ang aking mga mata habang ninanamnam ang banayad na init ng araw na unt-unti nang humuhupa, pinalitan ng marahang yakap ng dapit-hapon.Sa kabilang dulo ng pool area, malapit sa may shower, naririnig ko pa rin ang boses ni Trevor na pilit na ipinagtatanggol ang kaniyang sarili mula sa naunang kahihiyan."Sinabi ko naman sa inyo, nadulas lang talaga ako dahil madulas 'yung fiberglass! Hindi ko kasalanan 'un!" nakataas ang boses na katwiran niya.Narinig ko ang mahina at mapang-asar na tawa ni Kacely habang pinipisil ang dulo ng kaniyang basang buhok para matuyo. "Nadulas? Sige, Trevor, sabihin na nating n

Pagbalik namin sa villa mula sa sunset viewing deck, para akong lantang gulay na nawalan ng buto habang dumidiretso sa sala. Ang bigat ng mga binti ko mula sa buong araw na aktibidad ay tila ba doon lang nag-sink in."Finally..." napabuntong-hininga ako nang napakahaba habang pabagsak na umuupo—halos humiga na nga—sa malambot na couch. "Pagod na pagod na ako. Parang naiwan ko ang kalahati ng tuhod ko sa itaas ng deck."Sa kabilang dulo ng parehong couch, halos sabay kaming bumagsak ni Timothy. Ipinatong niya ang kaniyang ulo sa sandalan at tumingala sa kisame, tila ba tinalo pa ang binuhat na sako ng bigas."I think..." aniya sa paos at mababang boses habang nakapikit ang mga mata. "I left my soul somewhere near the kayaking area. Kung may makakita man noon, pakisabi na lang na huwag na nilang ibalik sa akin."Napatawa ako nang mahina, tinitingnan ang kaniyang pagod na pagmumukha. "Ang arte mo talaga, Timothy.""Hindi ito arte, Marianne. Ramdam kong sumakit at nag-protesta na ang laha

Maaga akong nagising kinabukasan. Hindi dahil sa nakabubulahaw na tunog ng alarm mula sa aking phone, kundi dahil sa banayad at mainit na sinag ng araw na dahan-dahang sumisilip sa pagitan ng manipis at puting kurtina ng villa. Dahan-dahan akong bumangon mula sa malambot na kama, iniunat ang aking mga braso, at huminga nang malalim.Tahimik ang buong kwarto, tanging ang marahang pag-andar ng aircon ang naririnig. Mula sa nakabukas nang kaunti na glass door ng balcony ay dahan-dahang pumapasok ang malamig na simoy ng hangin sa madaling-araw, may halong maalat at sariwang amoy ng dagat.Napangiti ako nang bahagya, pero kasunod niyon ay ang isang pait ng katotohanan.Huling buong araw na namin dito sa isla.Hindi ko maiwasang makaramdam ng kaunting lungkot na gumagapang sa dibdib ko. Pakiramdam ko, napakabilis lumipas ng mga araw na magkakasama kami. Parang kahapon lang ay kakarating lang namin rito sa resort. Tapos ngayon... ilang oras na lang at kailangan na naman naming mag-empake pa