The Casanova's Nemesis のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

“V. Del Rio.”Paulit-ulit kong binabalikan ang dalawang salitang iyon sa aking isip, parang isang sumpa na ayaw akong tantanan. Kahit pilitin kong ituon ang aking pansin sa mga reports, kahit hindi ko na tinitingnan ang puting envelope na nakatago sa desk ni Timothy, ang pangalang iyon ay tila ba naka-imprint na nang malalim sa aking memorya gamit ang nagbabagang bakal.Hindi ako nakatulog nang gabing iyon. Bawat titig ko sa kisame ay sinasabayan ng kabog ng dibdib ko. At alam kong hindi rin nakatulog si Timothy. Kahit magkahiwalay kami ng silid, kahit walang salitang namamagitan sa aming dalawa sa buong magdamag, nararamdaman ko ang kaniyang bigat. Ramdam ko ang kaniyang presensya na gising at naglalakad sa kabilang bahagi ng mansiyon, pasan ang isang mundong unti-unti nang nagkakaroon ng lamat.Pagbaba ko sa dining area kinaumagahan, sinalubong ako ng pamilyar ngunit mas mabigat na katahimikan.Si Mamay ay tahimik na nag-aayos ng kape sa gilid ng counter, mabagal ang bawat kilos. Si

“Stay behind me.”Paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko ang apat na salitang iyon habang hinahatid ko ang sarili kong mga hakbang pabalik sa loob. Pero hindi na siya isang simpleng utos ng isang dominanteng CEO ngayon. Wala na doon ang pamilyar na awtoridad na nagdidikta ng mga patakaran sa opisina.Parang… isang pakiusap na binalot sa bakal. Isang uri ng pag-aalaga na may kaakibat na matinding takot. Doon ko napagtanto na ang distansyang pilit niyang ibinibigay sa akin nitong mga nakaraang araw ay hindi dahil sa galit siya—kundi dahil iyon lang ang tanging paraan na alam niya para panatilihin akong humihinga.Pagpasok ko sa malawak na sala ng mansiyon, sinalubong ako ng katahimikan. Pero mas tahimik kaysa kanina bago ako lumabas. Isang katahimikang nakatutulig, parang hangin bago ang isang dambuhalang sakuna.Si Mamay ay nakatayo sa gilid ng sala, mahigpit ang hawak sa kaniyang apron, bakas ang tindi ng kaba sa kaniyang mukha. Si Lola Trina naman ay nananatiling nakaupo sa kaniyan

“We’re adjust faster than you adapt.”Hindi ko na alam kung ilang beses ko nang binasa sa isip ko yung linya. Bawat letra ay tila ba dahan-dahang nagiging totoong kutsilyo na nakatutok sa amin. Noong una, akala ko pananakot lang. Akala ko isang simpleng babala na pwedeng iwasan, pwedeng daanin sa laro ng kapangyarihan at pera.Pero ngayon… mas malala.Kasi hindi na siya threat lang na nakasulat sa likod ng isang ninakaw na litrato. May ebidensya na. May totoong bakas na silang iniwan na hindi na namin pwedeng itanggi o ipagwalang-bahala. Ang bawat sulok ng mansiyong ito na itinuring kong kanlungan ay tila ba unt-unti nang nagiging hawla."Replay it again."Ang boses ni Trevor ay basag, puno ng frustration habang ang kaniyang mga daliri ay mabilis na pumapindot sa keyboard ng main server control. Naka-focus ang kaniyang buong pansin sa naglalakihang monitors sa harap namin.Walang footage. Muling bumalik ang pamilyar at nakapanlalamig na blackout sa pagitan ng alas-dos hanggang alas-kw

Yung boses ni Timothy. Hindi ko na doon narinig ang pamilyar na yelo ng isang makapangyarihang pinuno. Wala na ang pader ng kontroladong emosyon na madalas niyang gamitin bilang kalasag sa opisina o sa harap ng mga investors.Warning na lang. Isang gasgas, pilit, at nagpipigil na babala na nagmumula sa isang lalaking alam na ang panganib ay wala na sa labas ng bakuran—kundi nasa loob na ng kaniyang personal na teritoryo.Nakatago ako sa madilim na bahagi ng hallway, nakasilip mula sa bahagyang bukas na pinto ng study room. Mahina ang ilaw sa loob, tanging ang pulang flicker ng emergency lights at ang kaunting liwanag mula sa desk lamp ang nagbibigay ng anyo sa silid.Si Timothy ay nasa gitna, matikas ang tayo, tuwid ang likod na tila isang pader na handang salubungin ang kahit anong hampas. Pero ramdam ko ang tindi ng kaniyang presensya ngayon—handang sumabog anumang oras, tila isang baril na nakakasa na at kaunting kalabit na lang ang kulang.May galaw sa loob ng silid. Mula sa likod

Nakatitig lang ako sa nagdidilawang mga titik sa ibabaw ng lumang leather folder, naramdaman ko ang biglaang pagbaba ng temperatura sa loob ng kwarto. Parang kahit gustong-gusto kong magtanong, kahit may isang libong katanungang nag-uunahan sa isip ko… hindi lumalabas yung boses ko. Ang lalamunan ko ay tuyong-tuyo, at ang bawat hininga ko ay tila ba humahadlang sa aking lalamunan.Tahimik si Timothy. Nananatili siyang nakatayo sa harap ng malawak na mahogany desk, tuwid ang likod, ngunit ang kaniyang mga mata ay nakatitig sa file na para bang napakabigat niyon hawakan kahit hindi naman niya ito hinahawakan. Ang kaniyang buong presensya ay nababalot ng isang uri ng pait na ngayon ko lang nakita sa kaniya."Kuya…" mahina at nag-aalinlangang tawag ni Trevor mula sa aking tabi. Ang kaniyang pamilyar na tapang ay tila ba natunaw nang makita ang hitsura ng kaniyang kapatid.Walang sagot. Ang tanging bumasag sa katahimikan ay ang marahang pag-flicker ng pulang emergency light sa labas ng bin