Todos los capítulos de The Casanova's Nemesis : Capítulo 51 - Capítulo 60

Nagising ako nang mas maaga kaysa sa lahat. Mas maaga pa maging sa banayad na tunog ng mga ibon na nagsisimula pa lamang mag-ingay sa labas. Tahimik ang buong villa, nababalot pa ng natitirang lamig ng madaling-araw. Ang tanging naririnig ko lamang sa buong paligid ay ang ritmo ng banayad na paghampas ng alon sa dalampasigan mula sa di-kalayuan. Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama, maingat na hindi makalikha ng kahit anong kaluskos.Hindi ko alam kung bakit ako nagising sa ganitong oras. Siguro dahil alam ng katawan ko... alam ng sistema ko... na ito na ang huling umaga namin rito sa isla.Isinuot ko ang isang manipis na cardigan at lumabas sa malawak na balcony ng villa. Sinalubong agad ng aking mukha ang malamig at sariwang hangin na may amoy ng dagat. Tahimik ang karagatan, tila ba natutulog pa sa ilalim ng unti-unting nagbabagong kulay ng langit mula sa madilim na asul patungo sa kulay kahel. At sa unang pagkakataon simula nang dumaong ang mga paa ko sa islang ito... naramdama

Ang unang umaga matapos ang apat na araw naming bakasyon ay sinalubong ako ng pamilyar na amoy ng bagong timplang kape at almusal na nagmumula sa kusina ng Laxamana Mansion. Napangiti ako habang dahan-dahan kong binabaybay ang pagbaba ng hagdan. Hindi ko alam kung kailan eksaktong nangyari, pero ang mansyong dati'y nahihiya pa akong galawan—kung saan bawat hakbang ko noon ay may kasamang pag-aalinlangan—ay unt-unti nang naging komportable para sa akin. Hindi na ako iyong panauhing laging nag-iisip kung saan ba dapat tumayo, umupo, o kung pamilyar ba ako sa mga kubyertos. Pakiramdam ko... bahagi na rin ako ng tahanang ito. May sarili na akong espasyo sa katahimikan at ingay ng pamilyang 'to. Pagdating ko sa dining area, naabutan ko si Mamay na abala sa pag-aayos ng mga plato habang si Lola Trina naman ay nakaupo na sa kaniyang puwesto sa kabisera. Nakasalamin ito habang seryosong nagbabasa ng business section ng diyaryo, pero nang marinig ang pamilyar na yabag ko ay agad ding nag-an

Tahimik ang biyahe.Nasa backseat kaming dalawa ni Timothy. Habang seryoso kong tinitingnan ang aking tablet at schedule planner, ang personal na driver ng pamilya naman ay tahimik na nagmamaneho, mahusay na binabaybay ang kahabaan ng EDSA habang sumasabay sa agos ng trapiko patungo sa kumpanya.Sa unang tingin ng ibang tao, mukhang isang normal at tipikal na umaga lang ito para sa isang CEO at sa kaniyang Executive Assistant. Pero para sa akin… may kakaiba.Dahan-dahan kong nilingon si Timothy gamit ang aking peripheral vision. Mas lalong naging tahimik siya ngayon kumpara kanina na nasa hapag-kainan pa kami kasama sina Mamay at Lola Trina. Nakatitig lang siya sa labas ng bintana ng sasakyan, pinapanood ang paglipas ng mga naglalakihang billboards at mga gusali.Hindi siya tulad ng usual. Walang banayad na pang-aasar, pero nanatili pa ring nakahawak ang kamay niya sa kamay ko ng mahigpit. Pero nanatili lang na blangko ang mukha niya, para bang sobrang lalim ng iniisip niya."Huy."

Hindi ko alam kung anong oras ako tuluyang nakatulog kagabi. Ang alam ko lang… pagka-ring pa lang ng alarm ko kaninang madaling-araw, sinalubong agad ako ng isang pamilyar at mabigat na pakiramdam sa aking dibdib. Hindi ito dahil sa galit. Hindi dahil sa nairita ako sa kaniya kagabi. Kundi dahil sa isang uri ng katahimikan na hindi ko maintindihan. At bigat na rin ng kalooban dahil hindi man lang siya natulog sa tabi ko kagabi.Pagbaba ko sa malawak na dining area ng mansiyon, nadatnan ko silang naroon na.Si Mamay, abala gaya ng dati sa pag-aayos ng mga nakahaing almusal. Si Lola Trina, pormal na nakaupo sa kaniyang kabisera habang dahan-dahang hinahawakan ang tasa ng mainit na kape. At si Trevor, naka-lean sa kaniyang silya, tamad na tamad na nagtitipa sa kaniyang cellphone habang hinihintay ang pagkain."Good morning," bati ko sa kanila, pilit na pinatunog na masigla ang aking boses para hindi nila mahalata ang bigat na dala ko."Good morning, anak," masayang sagot ni Mamay, luming

Isang salita lang. Isang napakaikling kumpirmasyon na binitawan niya sa gitna ng pagkakayakap niya sakin. Pero para akong sinasakal. Parang sa isang kurap lang ay biglang naubos ang lahat ng natitirang hangin sa loob ng kaniyang office. Ang bawat sulok ng silid na dati ay pamilyar at ligtas para sa akin ay tila ba naging isang malawak at banyagang espasyo.Hindi ako agad nakapagsalita. Nanatili akong nakatayo, nakikiramdam sa sarili kong paghinga habang nakatingin lang sa kaniya.Si Timothy. Ang lalaking kilala ko ang bawat tono ng boses, ang lalaking pilit kong inaabot ang mga pader nitong mga nakaraang araw… ay nakatayo ngayon sa harap ko. Ngunit sa pagkakataong ito, kahit magkalapit ang aming mga katawan, parang mas malayo siya kaysa kailanman. "May kinalaman ako?" mahina, halos pabulong kong pag-uulit. Gusto kong bawiin niya ang kaniyang sinabi. Gusto kong sabihin niyang nagbibiro lang siya.Wala siyang agad na sagot. Nanatili lang siyang nakatitig sa akin, ang kaniyang mga labi