Todos los capítulos de The Casanova's Nemesis : Capítulo 71 - Capítulo 80

Hindi na nawala sa isip ko ang linyang iyon. Paulit-ulit, tila ba isang sumpa na nakabaon sa bawat tibok ng puso ko. Kahit habang tumatakbo ako nang walang lingon-likod. Kahit habang nanginginig ang mga kamay ko sa manibela. Kahit habang ang bawat boses at instinto sa loob ng katawan ko ay sumisigaw na—huli na ako. Masyado nang huli.Ang lungsod sa labas ng bintana ay naglalaro sa bilis ng takbo ng sasakyan, ngunit para sa akin, ang mundo ay dahan-dahang humihinto sa bawat segundong lumilipas."Trevor, sabihin mo kung nasaan siya! Huwag mo akong daanin sa iyak, Trevor!" sigaw ko sa speakerphone habang binabagtas ang madilim at mabilis na kalsada."I’m trying!" Boses niya, basag at hirap na hirap sa kabilang linya. Naririnig ko ang mararahas na pagpindot niya sa keyboard. "Kuya’s signal is locked in one location—Del Rio Tower. Pinasok niya ang puso ng teritoryo nila."Nanlamig ako. Ang hininga ko ay sandaling naglaho.He went there alone. Of course he did. Dahil iyan si Timothy Laxaman

Para pa ring hindi totoo ang lahat. Parang ang buong katawan ko ay nananatili pa ring naka-alerto, naghihintay ng isang marahas na alarm na alam ko namang hindi na muling tutunog. Yung pakiramdam na nakaligtas ka na sa giyera, pero hinahanap pa rin ng mga pandinig mo ang tunog ng putukan.Pero wala. Pagdilat ng mga mata ko, wala nang nagwawalang mga screens na nag-a-alarm sa bawat sulok. Wala nang surveillance tension na nagdidikta sa bawat hakbang at paghinga namin. At higit sa lahat… wala na ang nakalulunod na banta ng “choose one.”Pagpasok namin sa malawak na gate ng mansiyon, doon ko lang napagtanto ang pagbabago. Hindi na siya mukhang isang malamig at imposibleng fortress na itinayo para magtago ng mga sikreto at mag-isolate ng mga tao.Just a home again. Isang simpleng tahanan na lang siya na dahan-dahang binabalikan ng sarili nitong init.Si Lola Trina ay naghihintay na sa amin sa ibaba ng malawak na hagdan. Hindi siya nagtanong ng kung ano ang nangyari sa tower. Hindi niya hi

Akala ko, ang gulo sa Del Rio Tower, ang pagbagsak ng kanilang imperyo sa harap ng media, at ang sunod-sunod na balita sa telebisyon ang dulo ng lahat. Akala ko, iyon na ang pinakamatinding yugto ng kwento namin.Mali ako. Dahil ang totoong pinaplano ni Timothy Laxamana... ay mas tahimik. Mas malalim. At mas permanente. Isang hakbang na walang kinalaman sa mga stocks, sa Laxamana Holdings, o sa paghihiganti."Magbihis ka nang maayos," kaswal na sabi ni Trevor habang humihigop ng kape sa almusal.Bahagya kong isiningkit ang mga mata ko sa kaniya, puno ng hinala. "…Bakit?"Hindi siya nag-angat ng tingin mula sa kaniyang telepono, patuloy ang mabilis na pagpindot. "Sabi ni Lola, mahalaga raw. Huwag ka nang maraming tanong, Ate Marianne."Iyon lang. Walang paliwanag. Walang detalye. Isang maikling utos na may dalang kakaibang kaba. At si Timothy? Hindi siya nagsalita buong magdamag at maghapon. Pero sa tuwing magkakasalubong ang mga tingin namin, tinitingnan niya ako na tila ba alam na ni

Ang ingay ng labas ng katedral ay tila isang malabong humming sa aking pandinig habang naglalakad kami ni Timothy palabas, sinalubong ng ulan ng mga puting petals at ng nakakasilaw na flash ng mga kamera ng media. Ang kaniyang kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking baywang, isang protektibong gawi na ngayon ay wala nang itinatagong takot—kundi purong pag-aari at kalayaan.Ang reception sa grand ballroom ng The Peninsula Manila ay naging isang obra maestra ng kontradiksyon. Sa isang banda, nandoon ang pormalidad ng alta lipunan: ang mga matatayog na kristal na chandelier, ang tunog ng banayad na jazz, at ang mga naglalakihang pangalan sa mundo ng negosyo. Ngunit sa gitna ng lahat ng iyon, ang aming lamesa ay puno ng init na kailanman ay hindi mabibili ng pera."Isang baso pa nga ng champagne, Trevor," natatawang utos ni Kacely habang nakasandal sa upuan, bahagyang namumula ang mga pisngi dahil sa nakatutuwang pagod ng buong araw. "Grabe, feeling ko ako 'yung ikinasal sa tindi ng kaba

They said a Laxamana could never survive away from the grid. But Timothy proved that his entire world was already standing right in front of him.Dalawang taon matapos ang kasal—at dalawang taon mula nang magpasya si Timothy na tuluyang talikuran ang malamig at ang walang katapusang takbo ng mga stocks, ang mga flash ng media, at ang ingay ng Dominion, ay naging mga malabong alingawngaw na lamang ng nakaraan.Nakatayo kami sa isang pribadong isla sa Batangas. Isang nakatagong paraiso na walang mararangas na hotel, walang semento, at higit sa lahat, walang maayos na signal ng telepono. Dito namin piniling magtayo ng isang simpleng beachfront villa. Dito namin piniling mabuhay, malayo sa mga anino ng mga Del Rio at sa lahat ng sugat ng pitong taong digmaan na tuluyan nang natunaw sa bawat segundong lumilipas.Lumabas ako sa terrace ng aming bahay, suot ang isang simpleng puting linen dress na sumasabay sa marahang ihip ng hangin na may amoy ng asin at kalayaan. Doon ko sila nakita.Nakas