Lahat ng Kabanata ng รวมเรื่องสั้นสุดเสียว: Kabanata 1 - Kabanata 10

แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงสว่างโร่ในห้องทำงานของสิงหราช แต่วันนี้สมาธิของเขากลับไม่ได้อยู่ที่หน้าจอตรงหน้าแล้ว ปากกาเลเซอร์ที่ใช้สำหรับวาดภาพถูกวางทิ้งไว้อย่างไม่ใยดี เมื่อหูของเขากำลังจดจ่ออยู่กับเสียงที่เล็ดลอดมาจากผนังห้องนอนที่กั้นกลางระหว่างเขากับพิมพ์พธู บ้านไม้กึ่งปูนหลังเก่าของแม่แม้จะดูแข็งแรง แต่ผนังห้องนอนที่รีโนเวทใหม่นั้นกลับบางกว่าที่คิด โดยเฉพาะในยามดึกสงัดที่เสียงเข็มนาฬิกาเดินยังได้ยินชัดเจน “อื้อ... อ๊ะ... ร้อนจัง” เสียงหวานที่เคยทักทายเขาอย่างสดใสเมื่อตอนกลางวัน บัดนี้มันเปลี่ยนเป็นโทนเสียงที่แหบพร่าและสั่นเครือ สิงหราชขยับแว่นสายตา หัวใจเต้นระรัว เขาพยายามจะบอกตัวเองว่าน้องอาจจะแค่ละเมอ หรืออากาศในกรุงเทพฯ มันร้อนเกินไปสำหรับเด็กต่างจังหวัดอย่างเธอ แต่เสียงขยับตัวเสียดสีกับผ้าปูที่นอนและเสียงลมหายใจที่หอบถี่ขึ้นเรื่อยๆ นั้น... มันฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังทำอะไร “พี่เสือ... พิมพ์... อื้อออ...” กรามของหนุ่มเนิร์ดบดเข้าหากันแน่น เมื่อได้ยินชื่อตัวเองหลุดออกมาจากปากเล็กๆ นั่น จินตนาการในหัวของเขามันพุ่งพล่านยิ่งกว่าภาพว

ร่างสูงจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่บัดนี้ฉ่ำวาวด้วยแรงอารมณ์ เขาสะบัดมือออกเพียงนิดก่อนจะรวบเอวบางของเด็กแสบดึงเข้าหาตัวจนร่างกายทุกส่วนบดเบียดกันไร้ช่องว่าง “พี่เสือ... ใจร้อนจังเลยนะคะ” พิมพ์กระซิบชิดริมฝีปากหนา มือซนของเธอลูบไล้ไปตามแผงอกกว้างที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อดี “ใครกันแน่ที่เริ่มก่อน?” สิงหราชเค้นเสียงต่ำ เขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบ แต่กลิ่นกายสาวและสัมผัสจากทรวงอกนุ่มหยุ่นที่เบียดเสียดกับหน้าอกเขามันทำให้สติเขากระเจิดกระเจิง จนทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาอุ้มร่างเล็กขึ้นวางบนโต๊ะทำงานพร้อมกับอุกวาดปกรณ์วาดรูปราคาแพงออกไปอย่างไม่ใยดี พิมพ์พธูหัวเราะคิกคักในลำคอพลางอ้าขาออกกว้างเพื่อให้เขาแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงกลาง แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบผิวขาวเนียนของเธอจนดูราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่มีชีวิต “ไหนบอกจะให้พิมพ์ยืมปลั๊กพ่วงไงคะ? หรือจะให้พิมพ์พ่วงอย่างอื่นแทน” เธอโน้มตัวลงมางับติ่งหูของเขาเบาๆ ก่อนจะลากลิ้นผ่านรอยนูนของเส้นเลือดที่ลำคอ สิงหราชครางฮึ่มในลำคอ มือหนาเลื่อนขึ้นไปบีบเฟ้นสะโพกมนอย่างหนักมือ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ในเมื่ออยากระบายสี... พี่ก็จะลงสีให้ทั่วทุกซอกทุกมุมเลย!” สิงหราชคำรามก่อนจะโถมกายขยับขับกดตัวตนเข้าสู่ความคับแน่นอย่างรุนแรงและรวดเร็ว จนสุดทางรัก พิมพ์พธูอ้าปากค้างพลางแอ่นอกรับความกระสันที่ถาโถมเข้าใส่ไม่ยั้ง เสียงโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีสั่นสะเทือนกึกก้องไปตามจังหวะการโถมกายของสิงหราช แรงกระแทกกระทั้นที่หนักหน่วงนั้น ทำให้ร่างเล็กของพิมพ์พธูสั่นคลอนไปทั้งตัว มือหนาของเสือร้ายขยุ้มสะโพกมนไว้แน่นจนเกิดรอยนิ้วมือแดงจางๆ บนผิวขาวจัด เขาจงใจถอนตัวตนออกจนเกือบสุดก่อนจะ กระแทกกลับเข้าไปจนมิดลำเอ็นร้อนผ่าว ย้ำลงบนจุดกระสันภายในซ้ำๆ จนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเฉอะแฉะน่าอาย "อื้อออ... พี่เสือ... แรงไปแล้ว... พิมพ์จะ... อ๊ะ! อ๊า!" เสียงหวานครางระงมไม่เป็นภาษา พิมพ์พธูแอ่นอกรับความกระสันขีดสุด ขาเรียวสวยเกี่ยวกระหวัดรอบเอวสอบของเขาไว้แน่น พยายามบดเบียดร่างกายเข้าหาความอุ่นร้อนที่เติมเต็มเธอจนจุกเสียด ทว่ายิ่งเธอรัดรึงเขามากเท่าไหร่ สิงหราชก็ยิ่งทวีความป่าเถื่อนมากขึ้นเท่านั้น "ตอดรัดแน่นขนาดนี้... อยากให้พี่ปล่อยข้างในใช่ไหมพิมพ์?" สิง

แม้บทเรียนบนโต๊ะอาหารจะจบลงด้วยความฉ่ำแฉะ แต่สายตาของสิงหราชที่มองร่างเล็กซึ่งนอนระทดระทวยอยู่บนเนื้อไม้นั้น กลับไม่ได้ลดราวาศอกลงเลยสักนิด เขาลากปลายนิ้วที่ชุ่มไปด้วยหยาดอารมณ์ไล้ไปตามเรียวขาขาวสั่นระริก ก่อนจะรวบเอวบางขึ้นมาประจันหน้ากันอีกครั้ง “พี่เสือ... พิมพ์จะตายอยู่แล้วนะ...” เธอประท้วงเสียงพร่า ใบหน้าแดงก่ำหอบหายใจจนอกอวบสะท้อนขึ้นลง “หิวไม่ใช่เหรอ? พี่จำได้ว่าเธอบอกว่าอยากทานของหวาน...” สิงหราชยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาอุ้มเธอในท่าเดิมมุ่งหน้าตรงไปยังเคาน์เตอร์ครัวที่อยู่ไม่ไกล สายตาของเขาเหลือบไปเห็น 'วิปปิ้งครีม' และ 'แยมสตรอว์เบอร์รี' ที่วางทิ้งไว้จากการทำมื้อเช้า เขาางร่างเปลือยเปล่าของพิมพ์พธูลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนที่เย็นเฉียบกว่าโต๊ะไม้หลายเท่า ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัวเมื่อแผ่นหลังสัมผัสความเย็น ทว่าความเย็นนั้นกลับถูกทดแทนด้วยความร้อนระอุจากฝ่ามือหนาที่เริ่มซุกซนอีกครั้ง “พี่จะทำอะไรคะ... อ๊ะ!” พิมพ์พธูอุทานเสียงหลง เมื่อสิงหราชเขย่ากระป๋องวิปครีมแล้วฉีดละเลียดลงบนยอดปทุมถันสีหวานทั้งสองข้าง ก่อนจะป้ายแยมสตรอว์เบอร์รีสีแดง

หลังจากที่พิมพ์พธูสอบติดคณะที่ตั้งใจไว้หลังจากที่พากเพียรและโดนติวเข้มมาถึงสองปีเต็ม ทว่าแทนที่จะอยู่บ้านสบายๆ เธอกลับเลือกเช่าหอพักที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร โดยให้เหตุผลกับแม่ว่าอยากฝึกใช้ชีวิตด้วยตัวเอง แต่นั่นเป็นเพียงฉากหน้า เพราะเหตุผลที่แท้จริงคือที่นี่สิงหราชสามารถแวะมาเยี่ยมเยียนและสอนบทเรียนพิเศษให้เธอได้ทุกค่ำคืน โดยไม่ต้องคอยระแวงว่าประตูห้องจะถูกเคาะโดยคุณนายอร "ติ๊ด" เสียงกดรหัสหน้าห้องดังขึ้นในช่วงดึก สิงหราชเดินเข้ามาพร้อมถุงมื้อดึกในมือ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะวางของลง ร่างเล็กในชุดนักศึกษาที่เพิ่งผ่านการรับน้องมาหมาดๆ ก็โผเข้ากอดคอเขาแน่น กลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นกายสาวที่เขาโหยหามาตลอดทั้งวันทำเอาสติกระเจิง "พี่เสือ... พิมพ์รอตั้งนาน คิดว่าคืนนี้จะไม่มาซะแล้ว" เธออ้อน เสียงหวานกระซิบชิดใบหู พลางจงใจบดเบียดหน้าอกอวบอัดเข้ากับแผงอกแกร่งใต้เสื้อเชิ้ต "จะไม่มาได้ยังไง... ก็เด็กแถวนี้บอกว่ามีการบ้านยากจนทำเองไม่ได้" สิงหราชวางของทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะรวบเอวคอดกิ่วดึงเข้ามาจูบอย่างโหยหา รสจูบที่ร้อนแรงดั่งไฟป่าพุ่งพ