ตอนที่ 5 ภาพวาดเสมือนจริง

หลังผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนที่ทำให้ผนังห้องดูบางลงถนัดตา สิงหราชตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นปนร้อนรุ่ม พิมพ์พธูยังคงนอนขดตัวอยู่ในอ้อมกอด ใบหน้าใสซื่อในยามหลับใหลทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะลูบไล้เส้นผมดำขลับของเธอเบาๆ ใครจะคิดว่ายัยเด็กตัวเล็กขี้มูกโป่งในวันนั้น จะกลายเป็นสาวสะพรั่งที่เร่าร้อนและยั่วยวนได้ถึงเพียงนี้

          หลังมื้อเช้าจบลง พิมพ์ก็เดินตามเขาต้อยๆ เข้ามาในห้องทำงานอีกครั้ง

          “พี่เสือคะ วันนี้ไม่ทำงานเหรอ?” เธอถามพลางทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมที่เคยเป็น 'เวทีรัก' เมื่อคืนนี้

          “ทำสิ แต่วันนี้พี่อยากเปลี่ยนจากนางแบบในจินตนาการ มาเป็นนางแบบที่มีชีวิตจริงๆ บ้าง” สิงหราชตอบพลางหันจอคอมพิวเตอร์ไปทางเธอ รอยยิ้มกรุ้มกริ่มปรากฏบนใบหน้าคมคาย

          “นางแบบมีชีวิต? ใครคะ?” พิมพ์แกล้งทำหน้างง

          “ก็เธอไง พิมพ์พธู” เขาชี้ปากกาเลเซอร์ไปที่เธอ พิมพ์ตาโตก่อนจะหัวเราะคิกคัก

          “ว้าย! พี่เสือลามก! จะให้พิมพ์เป็นแบบชุดไหนคะ? ชุดนักศึกษาหรือชุดไหนดีคะ?”

          “ไม่จำเป็น พี่อยากวาดภาพความงามที่บริสุทธิ์แบบที่เห็นตอนเธอนอนเปลือยเปล่าในอ้อมกอดพี่มากกว่า”

          คำพูดสองแง่สองง่ามทำเอาแก้วตากลมโตสั่นระริก แก้มใสแดงระเรื่อทันทีที่เข้าใจความหมาย “พี่เสือขี้แกล้ง!” เธอตีแขนเขาเบาๆ แต่แววตากลับฉายความท้าทาย

          “จะวาดไหมล่ะ พี่กำลังมีแรงบันดาลใจเต็มเปี่ยมเลยนะ” เขายักคิ้วให้

          พิมพ์ลอบยิ้มยั่ว “ก็ได้ค่ะ แต่ต้องวาดให้สวยนะ ห้ามเอาไปขายสำนักพิมพ์ล่ะ”

          “แน่นอน... ภาพนี้พี่จะเก็บไว้เชยชมคนเดียว”

          สิงหราชจัดการล็อคกลอนประตูห้องทำงานอย่างแน่นหนา บรรยากาศเปลี่ยนเป็นคุกรุ่นด้วยความปรารถนาในทันที “เริ่มจาก... ถอดเสื้อตัวนั้นออกก่อนสิพิมพ์” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตาคมเค้มนั้นกลับจ้องเขม็งมาที่เธอ

          พิมพ์พธูค่อยๆ รูดชายเสื้อกล้ามตัวบางขึ้น เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจรัวถี่ สิงหราชกลืนน้ำลายลงคอพลางเริ่มตวัดปากกาลงบนหน้าจออย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบไล้ไปตามเนินเนื้อขาวผ่อง หน้าท้องแบนราบ และสะโพกผายที่รับกับเรียวขาสวย

          “ไม่ต้องเกร็งนะ... ทำตัวตามสบาย... หรือถ้าอยากให้ สบายกว่านี้ จะถอดที่เหลือออกพี่ก็ไม่ว่า” เขาเอ่ยแซวพร้อมลูบไล้ต้นขาเนียน

          พิมพ์หันมาสบตาเขา ดวงตาเชื่อมโยงฉ่ำวาว “พี่เสือคะ แบบนี้มันจะวาดเสร็จได้ยังไง พิมพ์ว่าเรามาระบายสีกันสดๆ เลยดีกว่าไหม”

          เธอโน้มตัวเข้าหา ปล่อยให้หน้าอกนุ่มหยุ่นบดเบียดกับอกแกร่ง พลางแกะกระดุมเสื้อเขาออกทีละเม็ดจนเผยให้เห็นแผงหน้าอกกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม พิมพพธูค่อยคุกเข่าลงต่อหน้าเสือร้ายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน มือเรียวเล็กปลดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายของเขาออกจนลำแท่งยักษ์ดีดตัวผงาดง้ำสู้สายตา

          “ใหญ่จัง” เสียงครางแผ่วพร้อมกับลอบกลืนน้ำลายกับความใหญ่โตที่ปูดโป่งไปด้วยเส้นเลือด เธอใช้ปลายนิ้วเขี่ยวนที่ส่วนปลายที่มีหยาดน้ำใสเอ่อล้น ก่อนจะค่อยๆ อ้าปากละเลียดดูดกลืนส่วนหัวหยักบานเข้าไปในโพรงปากอุ่นนุ่ม

          “อึก... พิมพ์...” สิงหราชครางต่ำ ขยุ้มกลุ่มผมดำสนิทของเธอไว้แน่นเมื่อลิ้นเล็กเริ่มตวัดรัดรึงและดูดดึงตัวตนของเขาอย่างหิวกระหาย เสียงแฉะชื้นจากการปรนเปรอด้วยเรียวปากเล็กทำเอาเขาแทบคลั่ง เลือดในกายสูบฉีดจนลำเอ็นร้อนผ่าวขยายตัวจนคับปากเธอ

          ร่างสูงทนรับสัมผัสสยิวไม่ไหวอีกต่อไป สิงหราชรวบเอวบางแล้วอุ้มร่างเล็กขึ้นมาวางบนโต๊ะทำงานอีกครั้ง แผ่นหลังเนียนสัมผัสกับความเย็นของโต๊ะตัดกับความร้อนแรงของร่างกายเขา เขางัดเรียวขาสวยแยกออกกว้างก่อนจะจ่อประชิดความแข็งขืนเข้ากับกลีบเกสรที่แฉะเยิ้มไม่แพ้กัน