บทที่ 2 เสือขาเหยื่อมาแล้ว

แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงสว่างโร่ในห้องทำงานของสิงหราช แต่วันนี้สมาธิของเขากลับไม่ได้อยู่ที่หน้าจอตรงหน้าแล้ว ปากกาเลเซอร์ที่ใช้สำหรับวาดภาพถูกวางทิ้งไว้อย่างไม่ใยดี เมื่อหูของเขากำลังจดจ่ออยู่กับเสียงที่เล็ดลอดมาจากผนังห้องนอนที่กั้นกลางระหว่างเขากับพิมพ์พธู

          บ้านไม้กึ่งปูนหลังเก่าของแม่แม้จะดูแข็งแรง แต่ผนังห้องนอนที่รีโนเวทใหม่นั้นกลับบางกว่าที่คิด โดยเฉพาะในยามดึกสงัดที่เสียงเข็มนาฬิกาเดินยังได้ยินชัดเจน

          “อื้อ... อ๊ะ... ร้อนจัง”

          เสียงหวานที่เคยทักทายเขาอย่างสดใสเมื่อตอนกลางวัน บัดนี้มันเปลี่ยนเป็นโทนเสียงที่แหบพร่าและสั่นเครือ สิงหราชขยับแว่นสายตา หัวใจเต้นระรัว เขาพยายามจะบอกตัวเองว่าน้องอาจจะแค่ละเมอ หรืออากาศในกรุงเทพฯ มันร้อนเกินไปสำหรับเด็กต่างจังหวัดอย่างเธอ แต่เสียงขยับตัวเสียดสีกับผ้าปูที่นอนและเสียงลมหายใจที่หอบถี่ขึ้นเรื่อยๆ นั้น... มันฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังทำอะไร

          “พี่เสือ... พิมพ์... อื้อออ...”

          กรามของหนุ่มเนิร์ดบดเข้าหากันแน่น เมื่อได้ยินชื่อตัวเองหลุดออกมาจากปากเล็กๆ นั่น จินตนาการในหัวของเขามันพุ่งพล่านยิ่งกว่าภาพวาดสิบแปดบวกที่เขารับจ้างวาดเสียอีก ตอนนี้ภาพในหัวของเขาเห็นเป็นพิมพ์พธูในชุดนอนเนื้อผ้าบางเบา กำลังบิดเร่าไปมาบนเตียง มือเรียวเล็กอาจกำลังลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าที่เขาแอบมองเมื่อตอนกลางวัน

          หน้าอกอวบอัดที่เบียดชิดกันจนล้น... หน้าท้องแบนราบที่รับกับสะโพกผาย... และส่วนที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้กางเกงขาสั้นนั่น...

          “บ้าเอ๊ย!” สิงหราชสบถเบาๆ ลำคอแห้งผาก

          เขาตัดสินใจลุกขึ้น เดินไปที่กำแพงห้องแล้วแนบหูลงไปอย่างห้ามใจไม่ได้ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันนัวเนียในหัว แต่สัญชาตญาณดิบในกายมันชนะขาดลอย

                ผมตัดสินใจเดินไปที่ประตูห้องข้างๆ ที่ไม่ได้ล็อกไว้...

          ภาพตรงหน้าคือร่างเล็กของพิมพ์พธูที่นอนบิดเร้าอยู่บนเตียงกว้าง เสื้อยืดตัวบางเลิกขึ้นจนเห็นหน้าอกอวบอัดที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจหอบถี่ มือเรียวเล็กของเธอกำลังปรนเปรอตัวเองอยู่ใต้กางเกงขาสั้นที่รั้งลงมาจนหมิ่นเหม่

          "พะ...พี่เสือ!" เธออุทานเสียงหลง ตาปรือปรอยนั่นเต็มไปด้วยความต้องการที่ไม่ปิดบัง

          ผมไม่ตอบ แต่ก้าวเข้าไปหาพลางรั้งร่างเล็กขึ้นมาป้อนจูบที่เร่าร้อน มือหนาของผมเริ่มทำหน้าที่แทนมือเล็กๆ ของเธอ ปลายนิ้วร้ายกาจกรีดกรายลงบนใจกลางความสาว เขี่ยวนไปมาบนยอดเกสรที่ชูชัน ก่อนจะกดเน้นลงไปจนร่างบางกระตุกเกร็ง น้ำหวานใสเคลือบชุ่มปลายนิ้วจนเกิดเสียงเฉอะแฉะน่าอาย

          "อื้อ... พี่เสือขา... ตรงนั้น..."

          ผมผละริมฝีปากออก เลื่อนตัวลงไปคุกเข่าอยู่ระหว่างขาเรียวสวยที่แยกออกกว้างอย่างเต็มใจ ใบหน้าของผมซุกลงกับความฉ่ำเยิ้ม กลิ่นกายสาวผสมกับกลิ่นน้ำหวานเฉพาะตัวทำเอาผมคลั่ง ลิ้นร้อนเริ่มลากไล้ชิมรสชาติแสนหวานที่ใจกลางความเป็นสาว ดูดกลืนทุกหยาดหยดราวกับคนหิวกระหาย ในขณะที่นิ้วเรียวก็ยังคงทำหน้าที่สอดประสานเข้าออกในช่องทางที่รัดรึงจนแน่น

          "กรี๊ด... พี่เสือ... พิมพ์ไม่ไหวแล้ว..."

          เธอบิดเร้าไปมา มือเล็กขยุ่มกลุ่มผมของผมเพื่อระบายความเสียวซ่าน ผมรู้ดีว่าเธอพร้อมแล้ว พร้อมสำหรับของจริงที่กำลังพองขยายจนปวดหนึบ

          ผมจัดการกับกางเกงตัวสุดท้ายของตัวเองออก ก่อนสาวแท่งร้อนผ่าวที่เส้นเลือดปูดโป่งไปกับกลีบเกสรชุ่มฉ่ำ ร่างสูงค่อยๆ กดแทรกความแข็งขืนเข้าไปในความคับแน่นที่บีบรัดจนแทบหายใจไม่ทัน

          "อึก... แน่นชะมัด... พิมพ์"

          ร่างสูงครางต่ำในลำคอ ก่อนจะเริ่ม สอดกระแทกตัวตนเข้าไปจนสุดทาง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมไปทั่วห้องสลับกับเสียงครางระงมของร่างเล็กที่โอบกอดผมไว้แน่น ทุกจังหวะที่โถมเข้าใส่คือความดิบเถื่อนที่ผสมปนเปไปกับความเร่าร้อน จนโลกทั้งใบเหลือเพียงเราสองคนในค่ำคืนที่แสนยาวนานนี้

…

          เช้าวันรุ่งขึ้น สิงหราชเดินลงมาข้างล่างด้วยสภาพคนอดนอน เขาเห็นพิมพ์พธูในชุดเสื้อกล้ามสีขาวพอดีตัวกับกางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋กำลังยืนชงกาแฟอยู่ แสงแดดรำไรที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาทำให้เห็นรอยนูนของยอดอกที่ไร้ชั้นในบดบังอย่างชัดเจน

          อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่เสือ เมื่อคืนหลับสบายไหมคะ? พิมพ์ว่าเสียงแอร์ห้องพิมพ์มันดังแปลกๆ พี่เสือได้ยินอะไรไหม?

          เธอหันมายิ้มหวาน ดวงตาใสซื่อคู่นั้นดูไม่เหมือนคนที่ทำเรื่องอย่างว่าเมื่อคืนเลยสักนิด แต่มุมปากที่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยของเธอทำเอาสิงหราชชะงัก

          ยัยเด็กนี่... ตั้งใจงั้นเหรอ?

          “พี่ไม่ได้ยินอะไร... พี่ทำงานดึก” เขาตอบเสียงแหบพร่า พยายามไม่ก้มมองสิ่งที่ดึงดูดสายตาอยู่ตรงหน้า

          “เหรอคะ... งั้นคืนนี้พี่เสืออย่าทำงานหนักนักนะคะ พิมพ์เป็นห่วง... กลัวพี่จะเหนื่อยเกินไป”

          คำพูดที่มีเลศนัยนั้นมาพร้อมกับปลายนิ้วเรียวที่จงใจแตะเข้าที่แขนของเขาเบาๆ ก่อนที่เธอจะเดินนวยนาดผ่านไป ทิ้งให้สิงหราชยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น

          เสือร้ายในตัวเขากำลังถูกล่อให้ออกจากถ้ำ และดูเหมือนเหยื่อสาวรายนี้จะเต็มใจให้เขาขย้ำเสียเหลือเกิน