ตอนที่ 1 แขกไม่ได้รับเชิญ

สายตาของผมพร่าเบลอไปหมดจากการจ้องหน้าจอคอมฯ

มาทั้งคืน 'สิงหราช' หรือ 'เสือ' คือชื่อของผม หนุ่มเนิร์ดวัย 26 ที่ชีวิตวนเวียนอยู่กับการปั่นงานภาพวาดประกอบนิยายส่งสำนักพิมพ์และนักเขียนนิยาย ผมเป็นคนรักสันโดษ ชอบความเงียบ และที่สำคัญ... ผมชอบอยู่ในโลกจินตนาการที่มีแต่สาวสวยในลายเส้นฝีมือของตัวเอง

          มือข้างซ้ายของผมสาวลำเอ็นไปด้วย ในขณที่มือข้างขวาก็จับปากกาตวัดลายเส้นให้ภาพสมบูรณ์ยิ่งขึ้น โดนเฉพาะจุดเร้นลับนั้นที่มันดูสมจริง จนคนวาดเกิดอารมณ์หลายต่อหลายครั้ง

          “อ่าส์..อึก...” เสียงผมครางแผ่วอื้ออึงในลำคอ จนสุดท้ายน้ำข้นเหนียวที่ผมกักเก็บมาทั้งเดือนถูกปลดปล่อยออกมาในที่สุด

          ใช่ครับทั้งเดือน ที่ผมไม่ออกไปไหน ไม่ได้ไปพบปะสาวเพื่อปลดปล่อย ด้วยเพราะว่างานใกล้ถึงกำหนดที่ต้องส่งลูกค้าแล้ว

          แต่โลกความจริงของผมกำลังจะเปลี่ยนไป เมื่อแม่ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ก่อนไปตลาด

          "เสือ วันนี้หนูพิมพ์ลูกสาวน้าพรจะย้ายมาอยู่นะ น้องมาสอบเข้ามหาวิทยาลัย ดูแลน้องด้วยล่ะ อย่าให้เสียชื่อพี่ชายคุณนายอรล่ะ"

          ผมได้แต่พยักหน้าส่งๆ ใจไม่คิดอะไร จนกระทั่งเสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นในตอนสายของอีกวัน

          ร่างสูงที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ผิวขาวจัดอย่างคนเหนือ ไม่ใส่ท่อนบน ในขณะที่ท่อนล่างมีเพียงกางเกงบอลตัวเดียวทั่นั้น ลุกเดินออกไปเปิดประตูบ้าน และภาพที่เห็นตรงหน้าทำแก้วกาแฟในมือเขาแทบร่วง 'พิมพ์พธู' หรือ 'พิมพ์' เด็กสาวที่ผมจำได้ว่าเคยเห็นตอนประถมว่าเป็นเด็กกะโปโล น้ำตา ขี้มูก เปรอะเปื้อนเต็มไปหมด แต่มา ตอนนี้เปลี่ยนไปจนผมแทบจำไม่ได้ เธอตัวเล็กนิดเดียว ผิวขาวจัดตัดกับผมสีดำสนิท แต่ที่มันกระแทกตาจนผมต้องลอบกลืนน้ำลายคือรูปร่างของเธอที่มันดูน่าเอาเป็นที่สุด

          ภายใต้เสื้อยืดคอกลมธรรมดาๆ มันปิดบังความอวบอัดของหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่เกินตัวไม่มิด ไหนจะกางเกงยีนส์ขาสั้นที่เผยให้เห็นเรียวขาสวยและสะโพกผายที่ดู'แน่นไปเสียทุกส่วน

          "สวัสดีค่ะพี่เสือ ไม่เจอกันนาน หล่อขึ้นเยอะเลยนะ"

          เสียงหวานใสมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ตาหยี พิมพ์เดินผ่านผมเข้าบ้านไป กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกลิ่นกายสาวทำเอาสัญชาตญาณดิบในตัวผมตื่นตัว

          "อือ... ห้องอยู่ข้างๆ ห้องพี่นะ มีอะไรก็เรียก" ผมตอบเสียงเรียบ พยายามรักษามาดพี่ชายสุดเนิร์ดไว้ ทั้งที่ในใจเริ่มจินตนาการถึงร่างเล็กๆ นั่นกำลังอยู่ภายใต้ร่างของผมเสียแล้ว

...

          ตกดึกคืนนั้น ขณะที่ผมกำลังปั่นงานส่งลูกค้า จู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงบางอย่าง เสียงครางเบาๆ ดังลอดมาจากกำแพงห้องข้างๆ มันเป็นเสียงอื้ออึงเหมือนคนกำลังตกอยู่ในภวังค์ความฝัน หรือไม่ก็... กำลังทำอะไรบางอย่างที่ผมไม่กล้าคิด

          “อ๊ะ....อือออ พี่เสือ เบาหน่อยค่ะ”

          ยัยเด็กบ้านั่น กำลังช่วยตัวเองอยู่แน่ๆ และแถมยังจินตนาการครางเรียกชื่อผมอีกด้วย

          สิงหาราชโยนปากกาลงบนโต๊ะ เลือดในกายมันสูบฉีดจนลำทางใหญ่ยาวที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงเริ่มขยายตัว เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ หลับตาฟังเสียงนั้นแล้วเริ่มจินตนาการถึงพิมพ์พธู... น้องสาวเลี้ยงคนนี้ดูเด็ด กว่านางเอกในนิยายที่ผมวาดเสียอีก

          "พิมพ์นะพิมพ์... มาสอบหรือมาอ่อยพี่กันแน่"