ตอนที่ 3 ฝากเสือไว้กับเหยื่อ

เช้าวันจันทร์บรรยากาศในบ้านดูวุ่นวายกว่าปกติ แม่ของผมกำลังจัดกระเป๋าใบใหญ่ พลางกำชับสั่งเสียเรื่องงานบ้านงานเรือนราวกับจะไปเป็นปี ทั้งที่จริงแกแค่จะไปทัวร์ทำบุญเก้าวัดกับกลุ่มเพื่อนสนิทที่ต่างจังหวัดเพียงหนึ่งสัปดาห์

          “เสือ แม่ฝากดูแลน้องด้วยนะ กับข้าวในตู้เย็นมีเยอะแยะ อย่าพาน้องอดล่ะ” แม่หันมาสำทับผมที่ยืนพิงกรอบประตูห้องครัวด้วยสายตาจิกกัดแกมหยอก

          “ครับแม่ ผมโตแล้วนะ ไม่ปล่อยให้แขกอดตายหรอก” ผมตอบเสียงเรียบ พยายามรักษามาดนิ่งขรึม ทั้งที่ในใจเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อหันไปสบตากับพิมพ์ที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างแม่

          “พิมพ์ไม่อดหรอกค่ะแม่ พี่เสือดูท่าทางจะดูแลพิมพ์ดีจะตายไป”

          คำพูดกำกวมของยัยเด็กแสบทำเอาผมสะอึก พิมพ์ส่งสายตาใสซื่อให้แม่ แต่พอแม่หันไปปิดกระเป๋า เธอกลับส่งสายตาเย้ายวนมาทางผมพร้อมกับแลบลิ้นเลียริมฝีปากเบาๆ มันเป็นท่าทางที่ดู

ไร้เดียงสาแต่โหยหาอยู่ในที

          ทันทีที่รถตู้ของกลุ่มแม่เคลื่อนพ้นรั้วบ้านไป ความเงียบก็นเข้าปกคลุม... แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่ผมไม่อยากนึกถึงสักเท่าไหร่

          ร่างสูงเดินกลับเข้าห้องทำงาน กะว่าจะสงบสติอารมณ์ด้วยการปั่นงานต่อ แต่ดูเหมือนร่างเล็กๆ ในชุดกระโปรงผ้าเนื้อบางนั่นจะไม่ยอมปล่อยให้ผมทำงานง่ายๆ

          ก๊อก ก๊อก ก๊อก

          “พี่เสือขา... พิมพ์ขอยืมปลั๊กพ่วงหน่อยได้ไหมคะ พอดีปลั๊กในห้องพิมพ์มันเสีย พิมพ์จะชาร์จไอแพดอ่านหนังสือน่ะค่ะ”

          ผมถอนหายใจยาวก่อนจะลุกไปเปิดประตู ภาพตรงหน้าทำให้ผมแทบหยุดหายใจ พิมพ์ยืนบิดตัวไปมาในชุดกระโปรงสายเดี่ยวที่สั้นจนเกือบเห็นแก้มก้นขาวเนียน และที่สำคัญ... เธอน่าจะไม่ได้ใส่บรา เพราะยอดอกที่ชูชันดันเนื้อผ้าบางๆ ออกมานั้นมันชัดเจนจนผมต้องรีบเบือนหน้าหนี

          “ปลั๊กพ่วงอยู่ในลิ้นชักล่างสุด ไปหยิบเอาเองสิ” ผมบอกพลางเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงาน ทำเป็นจดจ่ออยู่กับหน้าจอ

          พิมพ์พธูเดินเข้ามาในห้อง กลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นกายสาวลอยฟุ้งไปทั่วห้องทำงานแคบๆ ของผม เธอไม่ได้เดินไปที่ลิ้นชักทันที แต่กลับเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังเก้าอี้ของผม

          “พี่เสือวาดรูปอะไรอยู่เหรอคะ... อุ๊ย! สวยจัง นางเอกคนนี้หุ่นเหมือนพิมพ์เลยนะคะ แต่ดูเหมือนหน้าอกเขาจะเล็กกว่าพิมพ์นิดนึงหรือเปล่า?”

          เธอโน้มตัวลงมามองหน้าจอ หน้าอกอวบอัดนั่นเบียดเข้ากับหัวไหล่ของผมอย่างจงใจ ความนุ่มหยุ่นที่สัมผัสได้ทำให้สติของผมแทบกระเจิง ผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่รดรินอยู่ข้างหู

          “พิมพ์... ออกไปก่อน พี่จะทำงาน” ผมพยายามเค้นเสียงให้ดุดันที่สุดเท่าที่จะทำได้

          “ทำไมล่ะคะ? พิมพ์กวนพี่เสือเหรอ... หรือว่าพี่เสือ ‘กลัว’ อะไรพิมพ์?”

          มือเรียวเล็กเริ่มซน เธอวางมือลงบนพนักพิงเก้าอี้แล้วค่อยๆ เลื่อนมาแตะที่ลำคอของผม นิ้วโป้งของเธอคลึงเบาๆ ที่ลูกกระเดือกที่มันกำลังขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืนน้ำลายของผม

          “แม่ไม่อยู่แล้วนะคะพี่เสือ... พี่ไม่ต้องแอบฟังพิมพ์ผ่านกำแพงแล้วก็ได้นะ ถ้าพี่อยากฟังชัดๆ... พี่แค่เปิดประตูเข้ามาเท่านั้นเอง”

          คำพูดของเธอคือการเปิดไพ่ใบสุดท้าย ผมหันขวับไปมองหน้าเธอทันที ดวงตาของพิมพ์ตอนนี้ไม่มีวาวใสซื่อเหลืออยู่เลย มีแต่เปลวไฟแห่งความปรารถนาที่แผดเผาจนผมทนไม่ไหวอีกต่อไป

          ผมคว้าข้อมือเล็กนั่นไว้แน่น แรงอารมณ์ที่กักขังมาหลายวันระเบิดออกมา เสือที่เคยกบดานอยู่ในถ้ำบัดนี้เขี้ยวเล็บของมันพร้อมจะทำงานแล้ว

          “พิมพ์รู้ไหมว่ากำลังเล่นกับอะไร... ถ้าพี่เริ่มแล้ว พี่ไม่หยุดแค่ฟังเสียงหรอกนะ”

          พิมพ์ยิ้มยั่วพลางโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกัน “ก็อย่าหยุดสิคะ... พิมพ์รอให้พี่กินมานานแล้ว”

          ทางสะดวกแล้ว... และคืนนี้เสือร้ายจะไม่ยอมให้เหยื่อหลุดมือไปเด็ดขาด!

          แรงบีบรัดที่ข้อมือเล็กทำให้พิมพ์พธูนิ่วหน้าเล็กน้อย แต่มันไม่ใช่ความเจ็บปวดที่น่ากลัวสำหรับเธอ กลับเป็นความสยิวที่ทำให้เธอยิ่งอยากท้าทาย