ตอนที่ 6 ละเลงสี

“ในเมื่ออยากระบายสี... พี่ก็จะลงสีให้ทั่วทุกซอกทุกมุมเลย!”

          สิงหราชคำรามก่อนจะโถมกายขยับขับกดตัวตนเข้าสู่ความคับแน่นอย่างรุนแรงและรวดเร็ว จนสุดทางรัก พิมพ์พธูอ้าปากค้างพลางแอ่นอกรับความกระสันที่ถาโถมเข้าใส่ไม่ยั้ง

          เสียงโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีสั่นสะเทือนกึกก้องไปตามจังหวะการโถมกายของสิงหราช แรงกระแทกกระทั้นที่หนักหน่วงนั้น ทำให้ร่างเล็กของพิมพ์พธูสั่นคลอนไปทั้งตัว มือหนาของเสือร้ายขยุ้มสะโพกมนไว้แน่นจนเกิดรอยนิ้วมือแดงจางๆ บนผิวขาวจัด เขาจงใจถอนตัวตนออกจนเกือบสุดก่อนจะ กระแทกกลับเข้าไปจนมิดลำเอ็นร้อนผ่าว ย้ำลงบนจุดกระสันภายในซ้ำๆ จนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเฉอะแฉะน่าอาย

          "อื้อออ... พี่เสือ... แรงไปแล้ว... พิมพ์จะ... อ๊ะ! อ๊า!"

          เสียงหวานครางระงมไม่เป็นภาษา พิมพ์พธูแอ่นอกรับความกระสันขีดสุด ขาเรียวสวยเกี่ยวกระหวัดรอบเอวสอบของเขาไว้แน่น พยายามบดเบียดร่างกายเข้าหาความอุ่นร้อนที่เติมเต็มเธอจนจุกเสียด ทว่ายิ่งเธอรัดรึงเขามากเท่าไหร่ สิงหราชก็ยิ่งทวีความป่าเถื่อนมากขึ้นเท่านั้น

          "ตอดรัดแน่นขนาดนี้... อยากให้พี่ปล่อยข้างในใช่ไหมพิมพ์?"

          สิงหราชกัดฟันกรอดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโป่ง ใบหน้าคมคายชุ่มไปด้วยเหงื่อสะท้อนแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขาเร่งจังหวะสะโพกให้เร็วและรุนแรงขึ้นราวกับเครื่องจักรที่พุ่งทะยานไปสู่จุดหมายปลายทาง ความปวดหนึบที่โคนลำเอ็นพุ่งพล่านจนถึงขีดสุด

          "อึก... พร้อมกันนะ... พิมพ์!"

          เขาสอดกระแทกเน้นย้ำรัวเร็วอีกไม่กี่ครั้ง ก่อนจะ กดแช่ตัวตนเข้าไปจนลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ ร่างสูงเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงพร้อมกับเสียงคำรามลึกในลำคอ ในขณะที่พิมพ์พธูกรีดร้องแผ่วเบา ร่างกายเล็กกระตุกรัวปานจะขาดใจ

          ฉับพลันนั้น หยาดน้ำอุ่นร้อนสีขาวขุ่นที่กักเก็บมานับเดือนก็พุ่งทะลักฉีดรดเข้าสู่ห้วงลึกของใจกลางความเป็นสาว กระแสธารแห่งกามารมณ์ไหลบ่าเข้าเติมเต็มช่องทางที่รัดรึงแน่นจนล้นปรี่ออกมาเคลือบโคนขาเนียน สิงหราชซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น หอบหายใจรุนแรงทิ้งน้ำหนักตัวลงทับร่างเล็กอย่างคนหมดแรง ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหอบพร่ำและกลิ่นอายแห่งความใคร่ที่อบอวลไปทั่วห้องทำงาน

          แต่พอเวลาผ่านไปได้สักพักกลิ่นคาวสวาทที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของสิงหราชให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง แม้กายแกร่งจะยังหอบสั่นจากการปลดปล่อยเมื่อครู่ ทว่าความแข็งขืนกลางกายกลับเริ่มพองขยายสู้มือขึ้นมาใหม่แทบจะทันที

          "พี่เสือ... พิมพ์เหนื่อยแล้วนะ..." ร่างเล็กประท้วงเสียงแผ่ว พยายามผลักอกกว้างออกอย่างเขินอายเมื่อรู้สึกถึงบางสิ่งที่ยังคงฝังลึกอยู่ในกายเธอเริ่มขยายขนาดจนคับแน่นขึ้นมาอีกครั้ง

          "บอกแล้วไงว่าวิชาของพี่ไม่มีสอบซ่อม... แต่มีสอบต่อเนื่อง" สิงหราชพึมพำชิดใบหูเล็ก ก่อนจะพลิกคนใต้ร่างให้เปลี่ยนมาอยู่ในท่าคลานเข่าบนโต๊ะทำงานที่ระเกะระกะไปด้วยพู่กันและปากกาดิจิทัล

          เขาไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ มือหนาจับหมุนสะโพกผายให้ยกสูงขึ้น แสงจากหน้าจอคอมส่องกระทบแผ่นหลังเนียนที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ สิงหราชจ่อประชิดความแข็งขืนที่พร้อมรบอีกครั้งลงบนช่องทางชุ่มฉ่ำที่ยังมีคราบน้ำรักสีขาวขุ่นเคลือบฉาบอยู่

          เขาส่งตัวตนเข้าไปรวดเดียวจนสุดทางรัก ทำเอาพิมพ์พธูต้องซบหน้าลงกับโต๊ะทำงาน ร้องครางลั่นห้องเมื่อความใหญ่โตนั้นบดเบียดเสียดสีกับผนังนุ่มที่ยังไวต่อสัมผัส

          "อ๊า! พี่เสือ... มันลึก... ลึกไปค่ะ..."

          "ลึกสิดี... "

          สิงหราชเริ่มบทเรียนครั้งใหม่ด้วยจังหวะที่ป่าเถื่อนกว่าเดิม เขาโน้มตัวลงไปกอดรัดแผ่นหลังบาง มือหนึ่งขย้ำทรวงอกอวบอัด อีกมือหนึ่งเอื้อมไปเชยคางเธอขึ้นมารับจูบที่ร้อนแรงจนแทบขาดใจ สะโพกสอบกระแทกกระทั้นเข้าใส่ไม่ยั้ง จังหวะหนักหน่วงสม่ำเสมอทำให้เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวสลับกับเสียงครางระงมที่ขานรับกันอย่างลงตัว

          ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล สำหรับเสือที่หิวกระหายอย่างสิงหราช การได้เสพความหวานจากร่างเล็กๆ นี้เพียงครั้งสองครั้ง... มันไม่มีวันเพียงพอ

วันต่อมา บรรยากาศในบ้านเริ่มอบอวลไปด้วยความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งจนเกินกว่าคำว่าพี่น้อง

          “พี่เสือขา... ช่วยติวภาษาอังกฤษให้พิมพ์หน่อยได้ไหมคะ? พิมพ์ลองทำข้อสอบเก่าแล้วพาร์ท Reading พิมพ์ไม่ได้เลย”

          เด็กสาวเดินถือหนังสือเล่มหนาเข้ามาหาผมที่โซฟา เธอนั่งลงข้างๆ จนต้นขาเนียนละเอียดแนบชิดกับขาของผม พิมพ์อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวที่ขับเน้นหน้าอกอวบอัดให้ดูเด่นชัดขึ้นมา และกางเกงขาสั้นผ้าเนื้อนิ่มที่รั้นขึ้นจนแทบปิดความขาวโพลนไว้ไม่มิด

“       ไหน... เอามาดูซิ ข้อไหนที่ทำไม่ได้” ผมแสร้งทำขรึม คว้าหนังสือมาเปิดดูเพื่อกลบเกลื่อนอาการใจสั่น

          ขณะที่ผมกำลังอธิบายไวยากรณ์อย่างตั้งใจ พิมพ์กลับไม่ได้สนใจตัวหนังสือเลยแม้แต่นิดเดียว เธอนั่งเท้าคางมองใบหน้าของผมด้วยสายตาหยาดเยิ้ม พลางใช้นิ้วเรียวม้วนปลายผมตัวเองเล่นไปด้วย