Ep. 2

“พะ พี่ไอรีนหมายถึงอะไรคะ”

“อย่ามาแอ๊บใสกับฉัน สายตาแบบนั้นมองหาใครอยู่ล่ะ? เฮียแฟรงค์เหรอ? แน่ใจ? ฉันเตือนดี ๆ นะ เลิกมองหาผู้ชายคนนั้นซะ อยากเรียนจบปีสองแบบสงบ ๆ ก็อย่าเสือกมาเกาะแขนพวกเพื่อนของเขาเพื่ออ่อย” ฉันแค่นหัวเราะก่อนยื่นหน้าเข้าใกล้จนเห็นขนตาเธอสั่น เด็กนั่นกัดริมฝีปากดวงตาละเลงความกลัวแบบปฏิเสธไม่ได้ ทำเอายัยเด็กปีสองหน้าเสีย

“เธอโดนตัวแม่คณะบริหารปักธงแล้วว่ะ” เฮียแฟรงค์ทำปากจุ๊ ๆ แล้วพูดต่อด้วยโทนล้อเลียน เขาเองไม่ใช่คนโง่ที่พอจะมองออกว่าผู้หญิงคนนี้เข้าหาตัวเองเพื่ออะไร เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผู้หญิงคนนี้เข้ามาอ่อย

“เฮียแฟรงค์” ฉันตวัดตามอง ทำเอาชายหนุ่มรีบเงียบ นั่นถือว่าโชคดีที่ยังมีสมองพอเข้าใจคำว่าหมาตัวเมียเวลามันบ้าเป็นยังไง

“พี่ไอรีน หนู หนูไม่ได้” ตอนนี้เด็กปีสองหน้าเริ่มซีด

“ไม่ได้อ่อย? ตอแหลให้มันเนียนกว่านี้หน่อย หล่อนมองเขาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ฉันเห็น” ฉันเลิกคิ้ว

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นรอบลานแต่ไม่มีใครเข้ามา เพราะไม่มีใครอยากโดนส้นสูงฉันฟาดหน้าเป็นรายต่อไปฉันขยับเข้าใกล้อีกนิด

“คือหนู…” หญิงสาวตรงหน้ากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

“แล้วฟังให้ชัด ผู้ชายคนนั้นเธอแตะไม่ได้” แม้ริมฝีปากสวยยกยิ้มร้ายแต่ในใจมันโคตรเจ็บ เพราะความจริงคือฉันเองก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวเขาเหมือนกัน แต่ก็ยังหวง ยังโง่รักเขา

“ค่ะ ๆ พี่ หนูขอโทษ” เด็กปีสองพยักหน้าแรงเหมือนลูกนกถูกคาบไปเล่น ฉันยืดตัวขึ้นเต็มความสูง มองเธออีกครั้งเพื่อย้ำให้รู้ว่าฉันไม่ได้พูดเล่น เธอก้มหน้าแทบติดพื้น ไม่กล้าสบตาฉันแม้แต่วินาทีเดียว

ขณะที่ฉันกำลังจะหันหลังกลับ เสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำที่ฉันจำได้แม้ตายไปแล้วก็จำได้ ยังดังก้องขึ้นกลางลานมหาวิทยาลัย รถยุโรปอีกคันที่ราคาแพงกว่ารถของฉันมากและเจ้าของมันก็แพงกว่าใครทั้งหมดในหัวใจฉันด้วย เขา ลีออน มาถึงแล้ว

เสียงหัวใจกลายเป็นเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเห็นรถสปอร์ตสีเทาเงินคันนั้นแล่นเข้ามาจอดอย่างสง่าท่ามกลางสายตาคนทั้งลาน ชายหนุ่มลงจากรถอย่างกับฉากในหนัง ร่างกายของเขาเสมือนมีแสงเรืองรอบตัว แต่สำหรับฉันทุกวินาทีที่เขาก้าวมันเหมือนมีแรงดึงดูดที่ฉุดหัวใจฉันให้ไหวโหวง

เฮียลีออนใส่เสื้อยีนส์เปิดข้อพับแขนทับเสื้อนักศึกษา กางเกงสแล็คสีเข้ม ยิ่งกระดุมเสื้อเปิดแค่สองปุ่มทำให้เห็นกระดูกไหปลาร้าแบบที่ผู้หญิงพากันร้องกรี๊ด ความหล่อของเขามันดึงดูดจนเป็นบาป

“ไอรีน” เสียงเขาเรียกฉันเพียงคำเดียวแต่มีน้ำหนัก

“มีอะไรคะ” ฉันตอบกลับโดยไม่หันหน้ามากนัก ดวงตาของเขามองย้อนมาอย่างนิ่ง พอเห็นฉันท่าทางแข็ง ๆ แบบนั้น เขาก็ยิ่งขยับเข้ามาใกล้ เฮียแฟรงค์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับทำหน้าไม่ถูก เฮียแฟรงค์มองฉันแล้วมองเพื่อนสนิทของตัวเอง เหมือนรู้ว่ากำลังยืนอยู่กลางสนามสงคราม

“กูไม่เกี่ยว อย่ามองกูแบบนั้น” เฮียแฟรงค์พยายามเอาตัวรอด แต่น้ำเสียงสั่นอย่างที่เห็น

“ไปเถอะ” เฮียลีออนยักไหล่แบบไม่สนใจ เขาพูดกับเด็กปีสองคนนั้นเสียงต่ำจนคนรอบข้างต้องหันมอง หญิงสาวน้ำตาคลอ รีบพยักหน้าแล้ววิ่งหนีไปโดยไม่หันหลัง ใคร ๆ ก็รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ไอรีนโกรธ มันไม่ใช่แค่ตบอย่างเดียว มันคือการประกาศสงคราม

“จะทำอะไร?” ฉันมองร่างสูงตรงหน้า พยายามอ่านสายตาของเขาว่าตอนนี้คิดอะไร แต่เขานิ่งเฉยเหมือนหิน และเป็นก้อนหินที่ห้อมล้อมด้วยความร้อน พอเห็นแบบนั้นในอกของฉันมันยิ่งกำลังเดือดเหมือนภูเขาไฟ

“เลิกนิสัยหมาบ้าแบบนี้สักทีไอรีน” เฮียลีออนขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา เสียงกระซิบนั้นเหมือนกระแสไฟฟ้าช็อต

คำว่าหมาบ้ามันกระแทกเข้าหูฉันรุนแรงกว่าหัวข้อข่าวฉาวใด ๆ ในมหาลัย มันหลุดออกจากปากของเขาในที่สาธารณะ มันกลับทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันอยากจะหัวเราะตัวเองที่เขาเรียกแบบนั้นแต่ก็ขำไม่ออก

“แล้วยังไง ควรจะชินได้แล้วนะคะ” เสียงหวานแหลมตอบกลับนิ่ง แต่แท้จริงข้างในมันสะท้อนเป็นพัน ๆ ความรู้สึก

“ลืมไป ว่าเด็กของฉันมันตัวแรง” เฮียลีออนยกยิ้มอย่างเบื่อหน่าย ว่าจบชายหนุ่มก็เดินออกจากลานไปทันที ทิ้งฉันไว้กับอากาศที่เหมือนจะหนักขึ้นเรื่อย ๆ คำพูดนั้นทำให้ฉันอยากจะตบเขาสักครั้ง ส่วนคนรอบข้างค่อย ๆ หายไปหลังจากเห็นว่าเรื่องจบลงแบบไม่มีเหตุการณ์รุนแรงเพิ่ม ร่างบอบบางยืนนิ่ง โอบแขนตัวเองไว้เหมือนกันตัวเองเมื่อคิดถึงความสัมพันธ์ที่มันไม่เคยมีคำว่าเรา...