กับดักรักรุ่นน้องตัวแสบ のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

วันต่อมา“น้องวาเลน” เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้ฉันที่พึ่งเดินพ้นบันไดแล้วกำลังจะเดินไปยังห้องเรียนหันไปมองทันทีแล้วก็เห็นว่าเป็นพี่ทากะนั่นเองที่เรียก และก็มีเพื่อนของเขาก็นั่งอยู่ด้านหลัง ซึ่งพวกพี่เขาน่าจะมารอเรียนกัน ฉันจำได้ว่าวันนี้พี่แทนมีเรียนชั้นเดียวกันกับฉันในภาคเช้า“พี่ทากะ สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้พี่ๆ แล้วก็ตามด้วยเพื่อนของฉัน“เอ่อ คือ” พี่ทากะรับไหว้แล้วมองฉันด้วยสายตาเลิ่กลั่กอะไรของเขา“มีอะไรรึป่าวคะ”“คือว่า” พอฉันถามไปพี่ทากะก็ยังคงอ้ำๆ อึ้งๆ“คะ??”“มึงไม่พูด กูพูดเอง คืองี้ครับ ไอ้แทนมันป่วยน่ะ” จนเพื่อนเขาที่นั่งอยู่ด้านหลังทนไม่ไหว เป็นพี่แมสที่เดินมายืนข้างๆ พี่ทากะแล้วพูดขึ้น“พี่แทนป่วย” ฉันทวนคำพูดของพี่แมสงงๆ แล้วมองไปยังเพื่อนของเขาด้านหลังเพื่อหาคนที่เพื่อนของเขาบอกว่าป่วยแต่ก็ไม่มี“ครับ พวกพี่ไปหามันแล้วมันไล่พวกพี่ ไม่รับแขกเลย พี่เป็นห่วงมันน่ะ ข้าวมันก็ไม่กินมาหลายวันล่ะ” พี่ทากะพูดขึ้นแล้วทำหน้าเศร้า“มันตรอมใจตั้งแต่ทะเลาะกับน้อง” ตามด้วยพี่โฟล์คที่เดินมากอดคอเพื่อนทั้งสองของเขาแล้วก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เศร้าไม่ต่างกันแต่เคยมีใครบอกพวกเขามั้ยน

“ขอบใจมากนะแก” ฉันหันไปบอกจันทร์เจ้าทันทีที่รถเข้ามาจอดในลานจอดรถใต้คอนโด M“เออ ให้ถือช่วยม้ะ” จันทร์เจ้าดับรถแล้วหันมาถามฉันที่กำลังปลดสายเบลล์ออกจากตัว“ไม่ต้องหรอก” ฉันปฏิเสธเพื่อนแล้วเปิดประตูลงจากรถ จากนั้นก็เดินไปเปิดท้ายรถเพื่อเอาของที่ซื้อมาจากห้างสงสัยใช่มั้ยว่าฉันไปไหนมาจะบอกว่าเมื่อเช้าน่ะ ทันทีที่พี่ทากะบอกว่าพี่แทนไม่สบาย ฉันก็รีบนั่งวินกลับมาที่คอนโดของพี่แทนทันที แล้วพอเปิดประตูห้องเข้าไปในห้องตอนแรกฉันแทบอยากจะหันหลังกลับทันที เพราะอะไรน่ะหรอ ก็ตรงมุมโซฟาและมุมครัวคือเละมาก ทั้งถ้วยจาน ขวดเหล้า ถุงขยะ คือเหมือนไม่ได้ทำความสะอาดมาเป็นปี จนฉันสงสัยว่าสรุปเขาป่วยจริงหรือแค่แฮงค์เหล้ากันแน่ และจากนั้นฉันก็ก้าวขาเข้าไปดูคนป่วยที่นอนยังไม่ตื่นอยู่ในห้องทันที พอเอามืออังหน้าผากแล้วฉันรู้ได้ทันทีว่าเขาป่วยจริงๆพอฉันเช็ดตัวให้คนป่วยเสร็จแล้วฉันก็ต้องเดินออกมาทำความสะอาดข้างนอกต่อ จากนั้นก็ค่อยเริ่มทำอาหารไว้ให้คนป่วย แต่ว่าที่ห้องไม่มีอะไรเลย มีแต่กุ้งแช่แข็งที่อยู่ในช่องแช่เย็น ฉันเลยได้ทำแค่ข้าวต้มกุ้งไว้ให้เขา พอทุกอย่างเสร็จแล้วฉันก็กลับห้องไปทำความสะอาดห้องตัวเองต่อ วั

ติ๊งหน่องๆฉันกดกริ่งหน้าห้องของจันทร์เจ้าแล้วยืนรอซักพักแอดดดดพอประตูเปิดก็เห็นว่าเป็นรรันนั่นเองที่มาเปิดให้“ฮายยย ชะนี” พอเดินเข้ามาด้านในห้องก็เจอกับเจ้าของห้องอย่างจันทร์เจ้า ทิชา และไอติม ซึ่งพอทิชามันหันมาเห็นฉันมันก็โบกมือทักทายฉันทันที“เออ หวัดดีติม” ฉันพยักหน้าให้มันไปแล้วเอ่ยทักเพื่อนอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ มันวันนี้ทิชามันนัดพวกฉันมาปาร์ตี้กันที่ห้องของจันทร์เจ้า เนื่องในโอกาสอยากแดกของมันเองค่ะ บวกกับพวกฉันไม่ได้นัดกันไปไหนนานแล้ว ตั้งแต่ไปผับกันครั้งก่อน ทำให้พวกฉันมารวมตัวกันที่ห้องจันทร์เจ้า ณ ตอนนี้“หวัดดีจ๊ะ”“อะไรเจ้า มองหน้าทำไม” ฉันหันไปมองเจ้าของห้องที่ตอนนี้กำลังนั่งกอดอกอยู่ที่โซฟาแล้วจ้องเขม็งมาที่ฉันเป็นบ้าอะไรของมันอีก“ตั้งแต่คืนดีกับผัวก็หายหัวเลยนะจ๊ะ” พอฉันถามมันก็เชิดหน้าขึ้นแล้วพูดประชดฉัน“พูดเหมือนช่วงนี้แกห่างจากหมอมีเวลามาอยู่กับเพื่อนงั้นแหละ” ฉันเบะปากใส่มันอย่างหมั่นไส้“เออ นี่ถ้ากูไม่นัดไว้มาก็คงไม่เจอมันหรอก” ตามด้วยทิชาที่เป็นหน่วยทับถมใครล้ม มันซ้ำอย่างเดียวค่ะเพื่อนคนนี้“เฮ้อออออ” แต่พอฉันพูดไปอย่างนั้นเจ้ามันก็ชะงักไปแล้วถอนหายใจออ

“ตื่นเต้นหรอคะ” ฉันถามพี่แทนที่กำลังขับรถด้วยสีหน้าเป็นกังวลซึ่งตอนนี้ฉันและเขากำลังเดินทางไปที่บ้านของฉัน“นิดหน่อย” พี่แทนตอบฉันแต่ยังไม่คลายสีหน้าเครียดๆ นั้น“ไม่นิดแล้วมั้ง เหงื่อออกเยอะซะขนาดนี้” ฉันยิ้มให้กับคนฟอร์มแล้วหยิบทิชชู่ไปเช็ดตามกรอบหน้าของเขา“พ่อแม่หนูดุมั้ย” พี่แทนหันหน้ามาหาฉันแล้วถามขึ้น“แม่หนูใจดีค่ะ ส่วนพ่อหนูดุมากกกกกกก” ฉันตอบไปยิ้มๆ แล้วลากเสียงยาวๆ“จะ จริงหรอ”“หน้าหนูเหมือนคนล้อเล่นหรอคะ” ฉันทำหน้าจริงจังใส่เขาไป ส่วนในใจตอนนี้คือขำแทบตายค่ะคิก คิกจากนั้นพี่แทนก็นั่งขังรถเงียบๆ ด้วยสีหน้าแบบเครียดขั้นสุด ฉันก็เคยเห็นเขาเครียดจนไม่เป็นตัวเองครั้งนี้ครั้งแรกเลย“หลังนี้แหละค่ะพี่แทน” ฉันบอกเขา เมื่อเข้ามาในหมู่บ้านจัดสรรขนาดกลางแล้วรถกำลังจะเคลื่อนไปถึงหน้าบ้านตัวเองพี่แทนขับรถเข้าไปจอดเทียบข้างรถของพ่อที่จอดอยู่ทันที“ไปค่ะ ลงรถกัน” ฉันปลดสายเบลล์ออกแล้วหันไปชวนคนที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ“อื้ม ป่ะ” พี่แทนหันมามองฉันแล้วปลดสายเบลล์ออก“กลับตอนนี้ยังทันนะคะ” ฉันเห็นท่าทางเขาแล้วก็อยากแกล้ง เลยทำเป็นเอ่ยชวนเขากลับ แต่ฉันรู้ว่าเขาไม่มีทางกลับไปแน่ พี่แทนไม่เคย

เมื่อรถคันหรูของพี่แทนเข้ามาจอดที่ลานจอดรถบ้าน ไม่ใช่สิ คฤหาสน์มากกว่า ฉันก็มองรอบบ้านเขาอย่างตื่นๆ คือคิดว่าบ้านรรันใหญ่แล้วนะ แต่นี่คือใหญ่กว่าค่ะ“หึ ได้เวลาเอาคืนแล้ว” พี่แทนหันมามองหน้าฉันแล้วกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ไม่รักหนูหรอ” ฉันหันไปเบะปากใส่พี่แทนอย่างงอแง“รักสิ รักมาก”“รักก็อย่าแกล้งหนูสิ” ฉันมองข้ามสายตากรุ้มกริ่มของเขาแล้วเชิดหน้าหนี“ไม่ได้แกล้ง”“หนูกลัวนะเนี่ย”“หึหึ” แต่พี่แทนกลับเห็นท่าทางฉันเป็นตลกซะงั้น“กลับเลยได้มั้ย ไม่อยากเข้าไปแล้ว” ฉันว่าขึ้นอย่างกลัวๆ ที่จริงฉันไม่ใช่คนยอมแพ้อะไรง่ายๆ นะ แต่วันนี้ขอกลับไปตั้งหลักก่อนได้มั้ย ซักปีสองปีค่อยมาใหม่ก็ยังไม่สายหรอกมั้ง แฮะๆ“ไม่ได้” พอฉันพูดจบพี่แทนก็หุบยิ้มแล้วพูดขึ้นเสียงแข็งฉันเม้มปากแน่นแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ“มันไม่มีอะไร พ่อแม่พี่ใจดี ส่วนปู่กับอา เราก็เคยเจอมาแล้ว แถมมีไอ้ทากะอยู่ด้วยอีก” พี่แทนพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบแก้มฉันแล้วยิ้มให้ฉันอย่างอบอุ่น“แม่พี่ไม่ดุจริงนะ”“จริงครับ ไม่ต้องกลัว ป่ะ ลงรถกัน” พี่แทนพยักหน้ารับแล้วเปิดประตูลงรถไปก่อนฉัน“ฮึบ” ฉันเรียกกำลังใจให้ตัวเองแล้วก็เปิดประตูเดินลง