เข้าสู่ระบบในงานเลี้ยงของโรงแรมอัศวธาราแกรนด์บรรยากาศรอบงานยังเต็มไปด้วยความอบอุ่นและชื่นมื่น บรรดาญาติผู้ใหญ่และเครือข่ายธุรกิจของตระกูลอัศวธารากุลต่างพากันเดินเข้ามาโอบกอดและเอ่ยคำยินดีต้อนรับการกลับมาของภรภัทรและน้ำตาลกันอย่างคับคั่ง โดยเฉพาะ ภาคิน ทายาทอีกคนของตระกูลใหญ่ที่บัดนี้เดินฉีกยิ้มกว้างเข้ามาหาสองพี่น้องด้วยความตื่นเต้นดีใจ“โถ่... น้องชาย น้องสาวของพี่ พี่ดีใจจริง ๆ ที่ได้แกกลับคืนสู่ตระกูลนะ ต้น น้ำตาล” ภาคินเอ่ยยิ้ม ๆ ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบหันไปมองหน้าเพื่อนรักหน้านิ่งอย่างเพลิงที่ยืนเอาแขนโอบเอวประคองเมียรักไม่ยอมห่าง “แต่กูละเหลือเชื่อจริง ๆ เลยว่ะไอ้เพลิง... โลกมันกลมจนน่าหมั่นไส้มาก! ใครจะไปคิดว่าน้องสาว ของกู ดันไปตกเป็นเมียของเพื่อนรักสายโหดอย่างมึงซะได้ฮะ! ร้ายกาจนักนะมึง!”“หึ... คนมันคู่กันแล้ว ไม่แคล้วกันหรอกครับไอ้พี่ชาย” เพลิงขยับรอยยิ้มกวนประสาทขานรับคำแซวของเพื่อนรักหน้านิ่ง ๆ ทำเอาน้ำตาลที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับหน้าแดงแปร๊ดตีแขนสามีเบา ๆ แก้เขินในขณะเดียวกัน... อีกฟากหนึ่งของมุมเครื่องดื่มการกุศล อั้ม ที่แต่งกายด้วยชุดราตรีสั้นเรียบหรูมาร่วมแสดงความยินดีกับต้นและน้ำ
หนึ่งเดือนต่อมา...ณ โรงแรมแกรนด์อัศวธารากุล ใจกลางเมืองเชียงใหม่...แสงสปอตไลท์สาดส่องระยิบระยับไปทั่วฮอลล์จัดเลี้ยงสุดหรูหรา แฟลชจากกล้องสื่อมวลชนทุกแขนงกดรัวเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งงาน บรรดานักธุรกิจ ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ และผู้มีชื่อเสียงระดับประเทศต่างเข้าร่วมงานเลี้ยงประจำปีสุดยิ่งใหญ่แห่งปี ซึ่งไฮไลต์ที่แท้จริงของค่ำคืนนี้ คือการเปิดตัวทายาทไฮโซของมหาเศรษฐีใหญ่ตระกูลอัศวธารากุล!บนเวทีอันทรงเกียรติ... พร้อมพัฒน์ อัศวธารากุล ยืนสง่างามในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบ ใบหน้าวัยกลางคนเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขและแววตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ชายหนุ่มขยับไมโครโฟนเอ่ยประกาศเสียงดังก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องโถง“ตลอดระยะเวลายี่สิบปีที่ผ่านมา... ทุกท่านคงทราบดีว่าครอบครัวของผมต้องเผชิญกับโศกนาฏกรรมและการพลัดพราก... แต่วันนี้ ด้วยความรักและปาฏิหาริย์ที่แท้จริง ผมขอประกาศให้ทุกท่านได้รับทราบอย่างเป็นทางการ... ว่าบัดนี้ ผมได้พบตัวลูกชายและลูกสาวของผมกับแก้วตาภรรยาที่ล่วงลับแล้วครับ!”สิ้นเสียงประกาศ... ประตูบานใหญ่ด้านหลังเวทีก็ค่อย ๆ เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของภรภัทร (พี่ต้น) เดินอย่างสง่าผ
พร้อมพัฒน์ถอนหายใจยาว แววตาคมทอดมองออกไปไกลคล้ายกำลังนึกย้อนกลับไปในอดีตที่เต็มไปด้วยรอยเลือดและหยาดน้ำตา“เมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว... พ่อถูกบังคับให้หมั้นหมายกับมุกดา ครอบครัวของพวกเราเป็นตระกูลใหญ่ คุณหญิงพุฒซ้อนย่าของแกต้น เป็นคนจัดการหาคู่ครองที่คู่ควรให้ลูกทุกคน ลุงพงษ์พัฒน์แต่งงานกับคุณจอมขวัญ ลูกสาวของเจ้ารัตนา มีเชื้อสายเจ้าทางเหนือเป็นตระกูลใหญ่เหมือนกัน ซึ่งก็คือพ่อแม่ของภาคินและธาวินในตอนนี้...”ชายวัยกลางคนเว้นจังหวะ เลื่อนสายตามามองลูกชายอย่างภรภัทร“ส่วนพร้อมพงษ์... ตอนนั้นกำลังคบหาดูใจกับพัชรา ทายาทตระกูลดังจากกรุงเทพฯ ก่อนจะมีเรื่องเข้าใจผิดจนต้องเลิกรากันไป... ก็เหลือแค่ฉันคนเดียวที่ยังไม่ได้บอกคุณย่าของแกว่ามีครอบครัวแล้ว คุณย่าเลยจะบังคับให้ฉันหมั้นกับมุกดา ลูกสาวของเสี่ยทรงศักดิ์ผู้มีอิทธิพลใหญ่แห่งเชียงใหม่ในยุคนั้น... แต่ในวันหมั้น พ่อตัดสินใจปฏิเสธงานแต่งทั้งหมด พร้อมกับพาแก้วตาที่กำลังท้องน้ำตาลและแกมาเปิดตัวต่อหน้าทุกคน”น้ำเสียงของพร้อมพัฒน์สั่นเครือเมื่อนึกถึงเมียรักผู้ล่วงลับ“พอคุณย่าเห็นว่ามีหลาน และท่านเองก็สงสารแก้วตาอยู่ลึก ๆ จึงยอมใจอ่อนยกเลิกงานหมั้น
ณ ห้องรับแขกหรูเรือนใหญ่ ความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ทันทีที่เพลิงและภรภัทรก้าวเท้ากึ่งวิ่งลงบันไดมาถึงห้องรับแขกชั้นล่างสายตาของหญิงสติฟั่นเฟือนที่ชื่อวุ่นซึ่งนั่งตัวสั่นงันงกแอบอยู่ข้างหลังป้าภาด้วยความหวาดกลัว พลันตวัดเลื่อนไปสบเข้ากับใบหน้าคมเข้มของภรภัทรเข้าอย่างจัง หญิงบ้าชะงักกึก... แววตาที่ลนลานพลันสั่นระริกพรูน้ำตาไหลพรากออกมาในทันที“น้องต้น!! น้องต้นของน้า... ฮือ ๆ... น้องต้นปลอดภัยแล้ว... ฮือ ๆ”ภรภัทรชะงักกึก ร่างสูงใหญ่ถึงกับซวนเซไปก้าวหนึ่ง มือหนายกขึ้นกุมขมับทันทีอาการเจ็บแปลบแล่นริ้วเข้าสู่ศีรษะราวกับภาพความทรงจำในอดีตยามเด็กกำลังจะก่อตัวตอกย้ำ ทว่าชายหนุ่มก็พยายามข่มมันเอาไว้“ต้น! มึงเป็นอะไรมากไหมวะ ไหวหรือเปล่า... นั่งลงก่อน” เพลิงรีบเข้าไปประคองเพื่อนรักให้นั่งลงบนโซฟาหรูด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“กูไหว... แค่มึน ๆ หัวนิดหน่อยมึง” ภรภัทรเค้นเสียงตอบพยายามสูดหายใจเข้าลึกเพลิงพยักหน้ารับ รู้ดีว่าสถานการณ์ตรงนี้ตึงเครียดและอันตรายเกินกว่าจะให้เด็กเล็กและคนสติไม่ดีอยู่ร่วมห้อง มาเฟียหนุ่มหันไปตวัดสายตาคมกริบสั่งการบอดี้การ์ดคู่ใจแยกย้ายทันที“ไอ้แตม! มึงอุ้มตาหนูพล
ทางด้านบ้านพักของแพทย์หญิงนรินทิพย์...“หมอฟ้าครับ! หมอน้ำฟ้า!” เสียงของเขตต์ตะโกนเรียกชื่อคุณหมอสาวลั่นมาแต่ไกลในสภาพที่วิ่งสับเกียร์หมาหอบแฮก ๆ จนตัวโยน“มีอะไรไอ้เขตต์! วิ่งหน้าตาตื่นมาเชียว ใครเป็นอะไรฮะ!” ภรภัทรรีบเดินออกมาถามด้วยความตกใจ“คุณ... คุณน้ำตาลเป็นลมครับลูกพี่! นายเลยสั่งด่วนที่สุดให้ผมมาตามหมอน้ำฟ้าไปดูอาการด่วนเลยครับ!”“ใช้งานน้องกูจนเป็นลมแล้วยังจะกล้ามาตามเมียกูไปดูอาการอีกเหรอวะ! ทำไมไม่พาส่งโรงพยาบาลไปเลยล่ะฮะ! รู้ไหมว่าหมอน้ำฟ้าแค่คอยดูแลกูคนเดียวเนี่ยก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว!”ภรภัทรที่นั่งอยู่บนโซฟาแสร้งส่งเสียงบ่นกะปอดกะแปดเสียงดัง ลอยหน้าลอยตาพาดพิงประชดประชันไปถึงเพื่อนรักอย่างเพลิงทันควันตามประสาคนขี้หวงเมียและหวงน้องสาว“ไม่ใช่ย่างงั้นครับพี่ต้น! นายไม่ได้ทำอะไรคุณน้ำตาลเลยครับ แต่พอดีมันมีนังวุ่น หญิงบ้าที่เป็นหลานป้าภาน่ะสิครับ จู่ ๆ มันก็คลุ้มคลั่งถลันวิ่งเข้ามาจะทำร้ายคุณน้ำตาล เธอตกใจช็อกขวัญเสียก็เลยล้มพับเป็นลมไปครับ!” ไอ้เขตต์รีบโบกไม้โบกมืออธิบายละล่ำละลักหน้าตาตื่น“เอ้า! เป็นงั้นไป แล้วไอ้เพลิงมันปล่อยให้คนบ้าหลุดเข้ามาถึงในบ้านได้ยังไงกัน...”
ในขณะที่ทุกคนภายในคฤหาสน์หลังงามกำลังพูดคุยปรับความเข้าใจกันอย่างมีความสุขสนุกสนาน... คุณก้องเกียรติและเพลิงจึงถือโอกาสพาลูกชายตัวน้อยอย่างน้องพล็อตเตอร์และคุณพ่อพร้อมพัฒน์ เดินเลี่ยงออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์พลางดูความคืบหน้าของโครงการรีสอร์ทที่กำลังก่อสร้างอยู่บริเวณใกล้เคียง ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวพ้นเขตเรือนใหญ่ เสียงตะโกนเอะอะโวยวายระคนตื่นตระหนกก็ดังลั่นขึ้นมาจากทางหลังบ้านขัดจังหวะความชื่นมื่นกะทันหัน!“นังวุ่น!! นังวุ่น!!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ... แกจะเข้าไปข้างในไม่ได้นะวุ่น!” เสียงของแวว คนงานในบ้านตะโกนไล่หลังมาอย่างสุดเสียง“หนี!! ต้องหนี! กลัว... กลัวแล้ว! พวกมันจะฆ่าให้ตาย... ฮือ ๆ อย่าทำฉันเลย ยอมแล้ว!”ร่างของหญิงวัยกลางคนสภาพผมเผ้ารุงรัง แววตาฉายรังสีความหวาดกลัวขยับกายวิ่งพรวดพราดเข้ามา ท่ามกลางเสียงห้ามปรามโกลาหล“เกิดอะไรขึ้นน่ะแวว!เอะอะโวยวายอะไรกัน... แล้วนี่ป้าภาไปไหน ทำไมไม่ดูแลญาติตัวเองให้ดี ๆ ปล่อยให้สติแตกมาวิ่งเพ่นพ่านในเขตบ้านใหญ่แบบนี้ได้ยังไงกันฮะ!” อักษราภัค ขมวดคิ้วเดินออกมาดุคนงานเสียงเข้มด้วยความไม่พอใจ“คือ... คือป้าภาแกไปซื้อของที่ตลาดในเมืองกับไอ้โชคยังไม่
ค่ำคืนนั้นอั้มต้องเผชิญกับศึกหนักหนาสาหัสจนแทบไม่ได้พักผ่อน ร่างกายอันบอบบางถดถอยไร้เรี่ยวแรงจนขาสั่นพั่ด ๆ เสียงครางหวานร้องระงมดังระรัวไม่ขาดสาย ผสานแข่งกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อหยาบโลนที่ดังกึกก้องลั่นห้องนอนสลับกับจังหวะเตียงสั่นคลอนโยกย้ายตามแรงอารมณ์อันดุดัน ปลัดธาวินในโหมดเสือร้ายค่ำคืนนี้กินด
เมื่อเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหารสุดหรูเป็นที่เรียบร้อย อั้มก็ก้มลงมองเมนูราคาอาหารพลางแอบทำตาโต ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบกระซาบกับคนตัวโตตรงหน้าทันที“พี่วิน... ไม่เห็นต้องพาอั้มมาทานข้าวที่นี่เลยค่ะ แพงจะตายไป ทานร้านตามสั่งข้างทางก็ได้”“ก็อั้มกำลังจะมาเริ่มทำงานที่นี่วันจันทร์นี้แล้วไม่ใช่เหรอครับ? อั
หลังจากกระบวนรบระลอกแรกผ่านพ้นไป ธาวินค่อย ๆ ถอนแกนกายกำยำออกพลางมัดปากถุงยางอนามัยชิ้นแรกโยนทิ้งลงถังขยะอย่างช่ำชอง ทว่าเมื่อหันกลับมามองยัยเป็ดน้อยที่นอนหายใจหอบโยน เนื้อตัวขาวผ่องเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยรักสีกุหลาบทั่วเรือนร่าง ไฟราคะที่เพิ่งมอดดับไปกลับปะทุขึนมาใหม่อย่างรวดเร็วราวกับน้ำมันก๊าดโดนไฟ
“พี่วินแกล้งโกรธหลอกอั้มเหรอคะ!” ยัยตัวแสบโวยวายอุบอิบในอ้อมแขนแกร่งหลังจากโดนรวบตัวไว้ทันทีที่ก้าวพ้นประตูบ้านพักของปลัดหนุ่ม “ถ้าพี่ไม่แกล้งโกรธ... แล้วยัยเป็ดน้อยจอมดื้อจะยอมหิ้วถุงตามพี่มาถึงในบ้านแบบนี้เหรอครับ” ธาวินกระซิบชิดใบหูบางพลางหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ แววตาคมกริบเหลือบมองถุงพลาสติก







