All Chapters of BAD LOVE เสือคลั่งรัก | NC20+++: Chapter 11 - Chapter 20

ฉันรู้สึกตัวในช่วงสายของอีกวัน อาการครั่นเนื้อครั่นตัวทำให้ฉันขยับกายอย่างเชื่องช้า เหนื่อยๆ มีอาการปวดหัวคล้ายคนจะมีไข้ ไอเย็นของเครื่องปรับอากาศที่กระทบลงมายังพื้นที่ข้างเตียง ที่ฉันสัมผัสอย่างบังเอิญตอนที่กำลังขยับแขน ทำให้รู้ ว่าฉันนอนอยู่กลางเตียง หมายความว่า ฉันนอนแนบกายชิดกันกับหมอนั่นทั้งคืนรู้สึกตัวตอนที่ตื่น ก็บอกไม่ถูกเลยว่าฉันควรรู้สึกยังไง เสียตัวให้ผู้ชายคนแรก ชีวิตของฉันก็เหมือนจะเปลี่ยนไปตลอดกาล"ขี้เซาจังเลยนะ" เสียงของคนที่ดังอยู่ข้างๆ ทำให้ฉันหันไปยังต้นเสียงนั้นทันที เห็นนายนิกกี้นุ่งผ้าขนหนูสีขาวพันรอบเอวไว้พอหมิ่นเหม่ ในขณะที่มือยังคงวุ่นวายกับการใช้ผ้าเช็ดผมที่เปียกหมาด ๆ หมอนั่นอาจจะพึ่งออกจากห้องน้ำมา"เตียงของฉันคงทำให้เธอนอนหลับสบาย จริงๆฉันเป็นคนตื่นง่าย แต่ไม่เห็นเธอมีอาการนอนกระสับกระส่าย หรือสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเลย บางที เตียงนอนของฉัน มันอาจจะเหมาะกับเธอ" ฉันปรายตามองเจ้าของคำพูดเพียงนิด ก่อนจะเมินหน้าหนี ไม่ได้คิดที่จะใส่ใจ"และแอร์ห้องของฉันมันก็คงจะเย็นมาก ๆ จนทำให้เธอหนาวมากจนต้องกอดฉันไว้ทั้งคืน" ฉันถอนหายใจออกมาหนัก ๆ ทันทีที่มีโอกาสได้พูดค

ผมกดโทรศัพท์หามิ้นท์ในตอนสองทุ่มกว่า จริงๆเธอไม่ใช่ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ผมโทรหา แต่เธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว ที่ไม่เคยโทรหาผมเลยไม่รับสาย...ผมละโทรศัพท์ออกจากหูอย่างหงุดหงิด ยัยนี่มักทำอะไรที่ไม่ถูกใจผมบ่อยมาก แค่รับสาย มันไม่ได้เสียเวลาอะไรเธอมากมายหรอก แต่เธอก็เล่นแบบไม่รับสายผมเลยผมกดโทรออกซ้ำๆ จะว่าผมชอบเอาชนะแบบนั้นก็ได้ แต่จริงๆแล้วผมไม่ชอบเวลาที่โดนเมินใส่ และในเมื่อตอนนี้ผมต้องการคุย ผมก็จะต้องได้คุยเกือบสิบสายเห็นจะได้...[ฮัลโหล...]"เล่นตัวอะไรนักหนา ไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของฉันหรือไงวะ"[ถ้าจะโทรมากวนประสาท ฉันจะวางสาย]"อยากให้ฉันบุกไปถึงห้องของเธอก็ลองดู!" ผมขู่อย่างจริงจัง แล้วถ้าผมจะทำแบบนั้น ผมก็สามารถทำได้ตอนนี้เลย[มีอะไร?] มิ้นท์ถามด้วยเสียงเหนื่อยๆ เหมือนเหนื่อยจะคุยกับผมมากกว่า"การรับสายของฉันทุกครั้งที่ฉันโทรหา มันหนักหนาขนาดนั้นเลยหรือไง"[...ถ้าฉันจะสำคัญกับนายขนาดนั้น เก็บเสื้อผ้ามาอยู่กับฉัน แล้วคอยเดินตามฉันต้อยๆ คอยตามประกบฉันเป็นเงาเลยดีไหม]"อย่ามาท้าทายฉันนะมิ้นท์"[ฉันไม่ได้ท้าทาย แต่สิ่งที่นายกำลังทำมันทำให้ฉันคิดต่างไปจากนั้นไม่ได้จริงๆ การที่

"ท้องกับคนแบบฉันแล้วมันทำไม?""ผู้ชายที่มักมาก กินผู้หญิงไม่เลือกแบบนาย ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากได้หรอก รู้เอาไว้เลย!"ฟี๊ดดดดดดดด~มิ้นท์ยกขวดสเปรย์ปรับอากาศ แล้วฉีดมาที่ร่างของผมอีกครั้ง แต่ผมตั้งการ์ด กลั้นลมหายใจ แล้วจู่โจม เพื่อแย่งขวดสเปรย์นั้นออกมาจากมือของเธอทันที พอสำเร็จแบบที่หวัง ผมจึงโยนสเปรย์ขวดนั้นออกไปอีกทาง พร้อมๆกับการรวบร่างบอบบางเข้าสู่อ้อมกอด แล้วใช้เท้าดันประตูให้ปิดลง"เห้ยมิ้นท์ ทำไมตัวเธอร้อนแบบนี้วะ" เมื่อสัมผัสร่างบอบบางของยัยนั่น ผมจึงได้รู้ว่า อีกคนตัวร้อนมาก มากในแบบที่ไม่ใช่อุณหภูมิที่ปกติ ซึ่งทำให้ผมปล่อยร่างของมิ้นท์ให้เป็นอิสระทันที"มิ้นท์""เมื่อไหร่จะเลิกวุ่นวายกับฉันสักที ฉันเหนื่อยจะต่อกร และตั้งรับการกระทำบ้าบอของนายแล้วนะนิกกี้!""ฉันถามว่าทำไมเธอถึงตัวร้อนขนาดนี้เป็นไข้หรือไง แล้วกินยาหรือยัง""นายควรฟังแล้วตอบคำถามของฉัน ฉันถามว่าเมื่อไหร่ฉันจะเป็นอิสระ ฉันอยากรู้ว่าเมื่อไหร่ชีวิตของฉันมันจะไม่มีนาย!""ฉันถามว่าเธอกินยาหรือยัง หรือไม่ก็ไปหาหมอ ทำไมถึงไม่โทรหาฉัน""จะให้ฉันโทรหานายในฐานะอะไร ในเมื่อนายเพิ่งจะย้ำกับฉันไป ว่านายไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉั

"ฉันไม่ได้เอากับคนอื่นมานะมิ้นท์ ทันทีที่เธอบล็อกไลน์ ฉันรีบมาที่นี่ทันที เชื่อฉันดิ เชื่อว่าฉันพูดเรื่องจริง"ผมใช้ปากคาบที่ชายเสื้อที่มิ้นท์ใส่ ก่อนจะกระชากขึ้นเหนือเนินอกอวบอิ่ม จากนั้นก็ใช้ปากครอบครองเต้างดงามทันทีจ๊วบบบ~"เห็นแก่ตัว นายมันเห็นแก่ตัวที่สุด" มิ้นท์กระชากผมของผมอย่างแรง จนใบหน้าของผมเชิดขึ้นตามแรงมือ มันไม่เคยมีหรอก ที่ผู้หญิงจะจับหัวผมได้ กระชากแบบนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ยัยมิ้นท์เป็นคนแรก เธอเป็นคนแรกของผมเลย"ก็เธอไม่ยอมฟัง ว่าฉันไม่ได้ไปเอากับใครมา""แต่การที่นายจะมาเอาฉัน มันก็ไม่ใช่เครื่องยืนยัน ว่าสิ่งที่นายพูดมันคือเรื่องจริง!""ฉันไม่ได้เลวขนาดนั้นนะมิ้นท์ ใครมันจะเอาผู้หญิงสองคนในวันเดียวกันได้วะ" ผมสบถออกมาอย่างหงุดหงิด พร้อมๆกับการถาโถมเอวสอบเข้าใส่ ดับอารมณ์คุกรุ่นที่เกิดในใจปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!"อ๊าาา..." แม้จะหงุดหงิด แต่ช่องรักคับแคบก็ตอดรัดแก่นกายของผมไปหมด มันสร้างความสุขสมอย่างสุดจะกลั้น มันไม่แปลกเลย ที่ผมจะชอบร่างกายของยัยนี่มาก เธอสร้างความสุขให้ผมได้มากจริงๆ"ฉันป่วยอยู่นะ นายยังจะเอาแต่ใจอยู่ได้ อื้ออออ"ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!ร่างเล็กสั่นคลอ

ผมรวบร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง กดศีรษะของอีกคน แนบกับแผงอกแกร่ง ครั้งนี้มิ้นท์ไม่ได้ออกแรงดิ้นหรือว่าต่อต้าน คาดว่า เธอคงเหนื่อยกับพิษไข้ จนสู้ไม่ไหวแล้วจริงๆ กลางดึกของคืนนั้น ร่างบางในอ้อมกอด เหมือนจะตัวร้อนกว่าเดิมด้วยซ้ำ มิ้นท์บ่นว่าหนาว จนผมต้องควานหารีโมทเครื่องปรับอากาศ มาปรับให้อุณหภูมิมันอุ่นขึ้น ทั้งๆที่ตอนนี้ หากเป็นเวลาปกติ มันก็แทบจะไม่เย็นอยู่แล้ว ผมวางหลังมืออังที่หน้าผากเบาๆ ลากไปที่แก้ม และลากไปที่ซอกคอ ร้อนไปหมด ความร้อนใจ ทำให้ผมคว้าโทรศัพท์ของผมที่วางอยู่ไม่ไกล แล้วโทรออกหาเพื่อนรักคนสนิททันที "รับดิวะ" ผมเอ่ยออกมาอย่างร้อนใจ แม้จะรู้ว่าตอนนี้มันจะดึกมาก แต่แม็กซ์เวลล์ก็รู้อยู่แล้ว หากไม่มีปัญหา หรือมีเรื่องที่จำเป็นจริงๆ ผมคงไม่โทรหามันกลางดึกแบบนี้แน่ๆ ผมหันซ้ายหันขวาอย่างร้อนใจ พยายามดึงผ้าห่มขึ้นมากระชับร่างบอบบาง ที่เผลอพูดคำว่าหนาวออกมาอยู่บ่อยครั้ง แล้วที่สุด คนที่ผมกำลังพยายามโทรหา มันก็รับโทรศัพท์ของผมสักที [มึงไม่ดูเวลาก่อนโทรเหรอวะ] "เห้ยแม็กซ์ เมียมึงล่ะ ปลุกเมียมึงขึ้นมาคุยกับกูหน่อย" [อะไรของมึงวะนิกกี้ นี่มันตีสามนะเว้ย เมียกูหลับแล้ว] "