All Chapters of สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2: Chapter 91 - Chapter 100

เสียงแตรและเสียงกลองที่ดังขึ้นเพื่อปลุกความฮึกเหิมให้กับทหารกล้า ต่อให้อยู่ไกลหลายลี้ก็ยังได้ยินเสียงของมัน แต่ผู้นำทัพแคว้นชิ่งอย่างแม่ทัพมู่และองค์ชายสิบยังคงยืนรอต้อนรับกองทัพศัตรูอย่างไม่หวั่นเกรง“เฉินตงรอให้พวกมันเข้ามาใกล้ให้มากที่สุดจากนั้นรีบส่งสัญญาณการปล่อยน้ำทันที”“พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย”เหยียนอ๋องทำอย่างที่พูดไว้เมื่อวานนี้ว่าจะทำลายเมืองซานชิงให้สิ้น จึงออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่ดังและเด็ดขาดเพื่อกระตุ้นความอยากสังหารศัตรูของผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาทันที“พวกเจ้าทุกคนจงบุกเข้าไปเปิดประตูเมืองให้เปิ่นหวางเดี๋ยวนี้!!”สิ้นเสียงคำสั่งของเหยียนอ๋องกองทัพทหารม้าและทหารเดินเท้า ต่างเคลื่อนตัวเข้ามาพร้อมอาวุธในมือที่อยากสังหารศัตรูอย่างไม่เกรงกลัว แต่พวกเขาไม่ฉุกคิดเลยว่าทำไมฝ่ายตรงข้ามถึงไม่ยิงธนูสกัดพวกตนด้านแม่ทัพมู่และองค์ชายสิบต่างยกยิ้มมุมปากให้กับความไม่เฉลียวใจของเหยียนอ๋อง ทั้งสองเฝ้ารอให้ฝ่ายศัตรูเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนกระทั่งมาถึงระยะที่ต้องการสัญญาณจากกลองใบใหญ่บนกำแพงเมืองก็ดังขึ้นตึง! ตึง! ตึง! ตึง!เมื่อระยะการเผชิญหน้าเหลือแค่สิบจั้งองค์ชายสิบที่รอจังหวะนี้อยู่แล้

“ในเมื่อเหยียนอ๋องต้องการเจรจาฝ่ายข้าก็ยินดีรับข้อเสนอเช่นกัน ปลายยามเฉินวันพรุ่งนี้ให้เหยียนอ๋องพร้อมคณะเจรจาเข้าร่วมได้จำนวนห้าคน และหยุดม้าที่ระยะสิบจั้งผู้ติดตามห้ามพกอาวุธติดตัว” องค์ชายสิบกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจ้านอวิ้นหยุดชะงักไปเล็กน้อยเพราะเขาไม่คิดว่าฝ่ายแคว้นชิ่งจะยินดีตอบรับเรื่องการเจรจา ภายหลังเรียกสติกลับมาได้เขาจึงโค้งทำความเคารพองค์ชายสิบ แล้วขี่ม้ากลับไปที่ตั้งกองทัพเพื่อรายงานข่าวดีนี้แก่แม่ทัพใหญ่หานส่วนองค์ชายสิบก็ส่งคนกลับไปรายงานเรื่องนี้ต่อแม่ทัพมู่ด้วยเช่นกัน ซึ่งตัวแม่ทัพมู่หัวเราะชอบใจยกใหญ่เมื่อรู้ว่าเหยียนอ๋องเป็นฝ่ายยอมเจรจา เนื่องจากที่ผ่านมาเหยียนอ๋องมีแต่ต้องการชัยชนะเหนือแคว้นชิ่งมาเสมอ‘ฮ่า ๆ ๆ นี่ถือว่าเป็นชัยชนะของแคว้นชิ่งอย่างแท้จริงและยังไม่มีการสูญเสียทหารในกองทัพเหมือนครั้งก่อน ๆ แม้แต่คนเดียว’วันต่อมาตามเวลานัดหมายในปลายยามเฉินพื้นที่ตรงกลางสนามรบ ตอนนี้เป็นการเผชิญหน้าระหว่างแม่ทัพมู่กับเหยียนอ๋อง โดยทั้งสองฝ่ายต่างมีผู้ติดตามมาห้าคนและไร้อาวุธข้างกายด้านแม่ทัพมู่มีสีหน้าแช่มชื่นแต่กับเหยียนอ๋องเขาไม่สามารถทำสีหน้าอย่างที่แม่ทัพมู่

ซางมู่แบ่งกำลังจำนวนหนึ่งพันคนไล่ตามเพื่อสังหารหรงจวินให้ได้ แต่นั่นก็มิใช่เรื่องง่ายที่จะผ่านทหารซึ่งนำโดยรองแม่ทัพเกาคอยต้านเอาไว้ ถึงแม้ซางมู่จะมั่นใจในฝีมือของฝ่ายตนกระนั้นก็ยังไม่อาจเทียบความแข็งแกร่งของทหารได้อยู่ดีทั้งนี้ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่รองแม่ทัพเกาได้รับคำสั่งลับ ๆ จากแม่ทัพใหญ่ว่าหากมีการดักซุ่มโจมตีกลางทาง ตนจะต้องจับเป็นคนที่เป็นหัวหน้ามาให้ได้ เพื่อนำตัวกลับไปไต่สวนและนำตัวผู้บงการมารับโทษตามกฎหมายขณะที่ซางมู่ติดตามไปสังหารหรงจวินด้านสือหย่งกับหวู่ตี้กำลังงุนงง ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหีบไม้ที่พวกเขาต่างหวังจะเจอเงินทองจำนวนมากด้านใน มาแต่บัดนี้พอเปิดหีบออกมากลับมีแค่ความว่างเปล่า จนฮ่วนปิ่งกับเจิงอู่ถึงกับข่มขู่สือหย่งกับหวู่ตี้ด้วยความโกรธ“นี่มันหมายความว่าอย่างไรพวกเจ้าสองคนรู้อะไรอีกบ้างรีบอธิบายมาเดี๋ยวนี้!!”“ใช่! พวกเรารับปากตามข้อตกลงที่นายของเจ้าเสนอมาแล้วแท้ ๆ เหตุใดในหีบพวกนี้ถึงไม่มีเงินอย่างที่เล่าให้พวกข้าสองคนฟังล่ะ”“มะ มะ ไม่รู้พวกข้าก็เห็นพร้อม ๆ กับพวกเจ้าสองคนเช่นกันนะ”“ใช่ ๆ ๆ ข้ายืนยันได้ว่านายท่านบอกว่าในหีบที่ทหารคอยอารักขา คือเงินงบประมาณในการส

“เติ้งซินเจ้าช่วยไปที่คุกของศาลาว่าการเพื่อตรวจค้นตัวทั้งสามคนนั่นให้ละเอียด ข้าคิดว่าพวกมันต้องมีหลักฐานในการยืนยันตัวตนว่าเป็นคนของใครติดตัวมาด้วย ไม่เช่นนั้นพวกโจรภูเขาจะยอมร่วมมือได้อย่างไร”“เอ่อ ใต้เท้าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ท่านจะส่งข่าวถึงท่านหญิงหรือไม่ขอรับ” เติ้งซินกังวลว่าถ้าไม่ส่งข่าวถึงอวิ๋นซีกลัวนางจะไม่เจอหรงจวินที่เมืองทงชวน“ส่งสิเจ้ารอข้าประเดี๋ยวข้าจะเขียนจดหมายถึงนางเอง”“ขอรับใต้เท้า”เติ้งซินยืนรอจดหมายของหรงจวินถึงอวิ๋นซีแค่สามลมหายใจเท่านั้น เมื่อรับจดหมายก็รีบออกจากเรือนรับรองเพื่อส่งข่าวผ่านนกพิราบสื่อสารเช่นกัน พอปล่อยให้นกได้โบยบินเขาก็ออกจากจวนตรงไปยังคุกของศาลาว่าการทันทีภายในห้องขังห้องหนึ่งที่มีแสงไฟสลัวจากคบเพลิงไม่กี่อันตามทางเดิน เติ้งซินขอให้เจ้าหน้าที่ช่วยเปิดประตูและอยู่เป็นผู้ช่วยตน โดยมีค่าตอบแทนมอบให้เป็นสินน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆซางมู่เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดที่มาเยือนในคุกยามนี้ก็ไม่คิดจะพูดอันใดรวมถึงว่านฉือกับต้าคุน พวกเขาแม้จะรู้สึกกลัวแต่ยังแสร้งทำตัวว่ายังเข้มแข็งไม่เกรงกลัวว่าจะเจอกับเรื่องร้ายแรงหรือไม่“หึ กลายเป็นสุนัขจนตรอกถึงขนาดนี้แล้ว

แม่ทัพเฉิงเข้าใจคำสั่งของรัชทายาทที่ให้เขาเตรียมทหารฝีมือดี รวมถึงพลธนูติดตามไปในครั้งนี้เพราะทุกคนรู้ดีว่าโจรภูเขากับนักฆ่าเหล่านั้น ล้วนมีฝีมือด้านการต่อสู้ในระดับสูงอาจเทียบเท่านายกองหรือรองแม่ทัพ ดังนั้นการจับคนของรัชทายาทไม่อาจประมาทแม้จะมีคนมาไม่ถึงสิบคนก็ตาม“กระหม่อมรับพระบัญชาและจะเตรียมกำลังทหารตามที่พระองค์รับสั่ง จากนั้นจะนำกำลังทหารไปรออยู่นอกเมืองในอีกห้าวันหลังจากนี้พ่ะย่ะค่ะ”เมื่อสั่งการกับรองแม่ทัพเฉิงแล้วรัชทายาทจึงหันมาทางใต้เท้าอู๋อีกครั้ง “ส่วนในเมืองหลวงคงต้องฝากใต้เท้าอู๋ช่วยดูแล กำชับทหารที่เฝ้าประตูเมืองคอยสังเกตรูปร่างหน้าตาบุรุษให้มากขึ้น ลักษณะท่าทางของโจรภูเขากับนักฆ่าย่อมแตกต่างจากชาวบ้านทั่วไป”“รัชทายาทโปรดวางพระทัยกระหม่อมจะกำชับเวรยามหน้าประตูเมืองให้ทำงานอย่างละเอียด ส่วนหน้าตาคนสนิทของขุนนางที่อยู่ฝ่ายใต้เท้าต้วนนั้น คนของกระหม่อมจดจำพวกเขาได้ทุกคนจุดนี้ย่อมทำให้เราทำงานได้ง่ายขึ้น บางทีอาจจับตัวได้ก่อนที่คนพวกนั้นจะลงมือพ่ะย่ะค่ะ” เนื่องจากปะทะคารมกันอยู่บ่อยครั้งตัวใต้เท้าอู๋กับคนสนิทจะจำพวกซางมู่ไม่ได้เชียวหรือ“ดีมาก! เรื่องนี้ทำตามที่คุยกันไว้