All Chapters of สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2: Chapter 81 - Chapter 90

ฮ่องเต้ทรงตรัสอันใดไม่ออกเมื่อได้ฟังสิ่งที่บุตรบุญธรรมอย่างอวิ๋นซีเอ่ยปากช่วยเหลืองานของราชสำนักโดยไม่หวังกำไร หากเป็นคนเห็นแก่ตัวคงคิดใช้ประโยชน์จากตระกูลของนางไปจนตายเป็นแน่“เสี่ยวซีนี่จะทำให้เจ้าลำบากเกินไปนะวัสดุสำคัญอย่างพวกเหล็กนั่น นายช่างร้านตีเหล็กยังตั้งราคาไว้สูงแต่เจ้ากลับคิดราคาเพียงครึ่งหนึ่งได้อย่างไร เช่นนี้จะไม่เป็นการเอาเปรียบเจ้าหรอกหรือ”แต่หรงจวินเข้าใจความคิดของอวิ๋นซีเพราะวัสดุของนางต่อให้ตั้งราคาที่ถูกกว่าร้านตีเหล็กก็ยังถือว่าได้กำไรอยู่ดี เนื่องจากที่มาของมันไม่ได้เสียเงินหรือจ้างคนทำขึ้นมาเสียหน่อย“ทูลฝ่าบาทกระหม่อมกับญาติผู้น้องเข้าใจความกังวลของพระองค์ดี แต่เรื่องนี้นางทำถูกต้องแล้วเพราะนางได้รับพระเมตตาจากพระองค์จากใจจริง มิได้หวังจะใช้ประโยชน์จากสิ่งที่นางคิดแต่อย่างใดอีกอย่างหนึ่งชาวบ้านอย่างพวกกระหม่อมย่อมเข้าใจหัวอกชาวบ้าน ว่าการขาดแคลนน้ำใช้นั้นมันลำบากมากเพียงใดในการใช้ชีวิตในแต่ละวัน ถือเสียว่านี่เป็นการสร้างบุญกุศลในนามของท่านหญิงอวิ๋นเยว่เนื่องจากอีกไม่กี่เดือนนางก็จะมีอายุครบสิบสี่หนาวแล้วนอกจากจะเป็นการทำกุศล ยังถือว่าท่านหญิงอวิ๋นเยว่ผู้เป

พรรคพวกของใต้เท้าต้วนต่างพยักหน้ารับคำเชิญด้วยความเต็มใจ เพราะหลายปีมานี้จางหรงจวินทำให้กรมโยธาได้ความดีความชอบอยู่บ่อยครั้ง แต่ฝ่ายตนกลับถูกตำหนิเสียทุกครั้งทำให้เกิดความไม่พอใจสะสมมาถึงวันนี้เมื่อยามค่ำมาเยือนภายในห้องส่วนตัวบนชั้นสองของเหลาจุ้ยเซียน มีใต้เท้าต้วนผู้นั่งหน้าดำคร่ำเครียดเป็นหัวหอกในการหารือเพื่อวางแผนร้าย กับการกำจัดหรงจวินและกอบโกยเงินหลักแสนตำลึงเงินรวมถึงวัสดุชั้นดีจากตระกูลจางในครั้งนี้“ใต้เท้าต้วนนี่พวกเราต้องเห็นเงินหลายแสนตำลึงหายไปต่อหน้าต่อตาอีกครั้งแล้วหรือ ไหนจะกิจการของนางเด็กนั่นแย่งลูกค้าจากกิจการตระกูลข้าจนขาดทุนติดต่อกันมาสองปีแล้วนะขอรับ” หงเหมิงหลุนเสนาบดีกรมขุนนางกล่าวด้วยความไม่สบอารมณ์“นั่นน่ะสิใต้เท้าต้วนเงินที่พวกเราถวายฎีกาขอนำไปช่วยภัยพิบัติต่าง ๆ ก็มิได้มากมายนักยักยอกได้แค่นิดหน่อยใช้ไม่นานก็หมด” เสิ่นเจี้ยนสิงก็เช่นกันตัวเขาเองเพิ่งกลับมาทำงานได้ไม่ถึงสองปี และจนป่านนี้บุตรสาวของเขาก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้กลับจากอารามชี“แล้วพวกท่านมีแผนการดี ๆ อันใดกันบ้างกับการกำจัดใต้เท้าจางผู้นั้น นอกจากมีทหารจากกองทัพไปช่วยอารักขายังมีป้ายอาญาสิทธิ์

หลังจากสิ้นเสียงของหลี่เฉียงฮุยอวิ๋นซีก็เดินออกมากับท่านหมอโหลว เพื่อจัดการปัญหาที่เคยคิดไว้ตั้งแต่สร้างโรงหมอแห่งนี้ขึ้นมาแล้ว“ข้าคือเจ้าของโรงหมอแห่งนี้ ไม่ทราบว่าพวกท่านมาร้องตะโกนเสียงดังรบกวนการพักผ่อนของคนป่วยด้วยเรื่องอันใด”“ในที่สุดก็ออกมาจนได้นะเจ้ามาดูผลของการไม่มีความรับผิดชอบที่ท่านหมอของเจ้าทำสิ ว่าทำให้คนแก่คนหนึ่งอายุสั้นเร็วขึ้นกว่าที่ควรจะเป็น” หลี่เฉียงฮุยพูดขึ้นพร้อมชี้นิ้วไปยังร่างผู้เฒ่าหยวนให้อวิ๋นซีได้ดู“ฮือ ๆ ๆ คุณหนูท่านโปรดเห็นใจชาวบ้านยากจนอย่างพวกข้าด้วยเถิด พวกท่านทำการรักษาคนผิดพลาดจนท่านพ่อของพวกข้าอยู่ได้อีกไม่นานเช่นนี้ ควรชดเชยให้ครอบครัวของข้านะคุณหนู” หยวนฉงแสร้งร้องไห้อย่างน่าสงสารเพื่อกดดันให้อวิ๋นซีจ่ายเงินเป็นการชดเชย“ใช่ ฮือ ๆ ๆ พอท่านพ่ออาการทรุดหนักพวกข้าก็พาไปให้ท่านหมอในเมืองอันตงช่วยตรวจ แต่คำตอบที่ได้คือให้พวกข้าเตรียมงานศพในเร็ววันนี้” หยวนผิงรีบกล่าวเสริมคำพูดพี่ชายของตนให้ดูน่าเชื่อถือท่านหมอโหลวถึงกับทนไม่ไหวที่มีคนกล้ามาใส่ร้ายโรงหมอของอวิ๋นซีและดูถูกฝีมือการรักษาของตน“หยุดพูดจาให้ร้ายโรงหมอตระกูลจางเลยนะ!! ส่วนอาการป่วยบิดาเจ้

หยวนฉงกับหยวนผิงเริ่มมีอาการสั่นกลัวเมื่อได้ยินอย่างชัดเจนว่า นายอำเภอฉินผู้นี้รับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับการรักษาคนของโรงหมอตระกูลจาง พอมาคิดให้ดีถึงเรื่องโทษที่ตนจะได้รับก็สารภาพเผื่อจะได้รับการผ่อนปรน“ใต้เท้า ๆ โปรดพิจารณาด้วยข้ากับน้องชายถูกพวกเขาหลอกใช้ขอรับ ข้าไม่รู้ว่าจะเป็นการใส่ร้ายทำลายชื่อเสียงของโรงหมอตระกูลจางเลยใต้เท้า”“ใช่ ๆ ๆ เป็นพวกเขาสามคนพ่อลูกต่างหากที่ใช้พวกข้าเป็นเครื่องมือ เพราะโรงหมอของตระกูลหลี่ไม่มีใครอยากไปรักษาโรคที่นั่นขอรับ” หยวนผิงเห็นพี่ชายเอาตัวรอดจึงได้ทำตามบ้างเช่นกันนายอำเภอฉินหันไปทางสามคนพ่อลูกด้วยสีหน้าเคร่งขรึมทันที “นายท่านหลี่ท่านจะว่าอย่างไรที่พวกเขาสองพี่น้องพูดมาเป็นความจริงหรือไม่ จะสารภาพหรือต้องถูกทัณฑ์ทรมานจากเจ้าหน้าที่เสียก่อน”ตุบ! ตุบ! ตุบ!“ใต้เท้าข้าน้อยหลงผิดไปชั่วขณะปล่อยให้ความอิจฉาริษยาบดบัง โปรดละเว้นโทษให้ข้าน้อยสักครั้งเถิดใต้เท้า”“ใต้เท้า ๆ ท่านดูผู้เฒ่าคนนี้สิเขายังมีชีวิตอยู่ดีมิใช่หรือ...” หลี่เฉียงฮุยช่วยบิดาพูดเพื่อเอาตัวรอดแต่นั่นกลับสายเกินไปอวิ๋นซีที่คอยสังเกตทุกอย่างตั้งแต่เข้ามานั่งในโถงไต่ส่วนร่วมกับทุกคน ยามน

หลังจากอวิ๋นซีกลับมาอยู่กับครอบครัวทุกคนต่างก็ทำตามที่นางพูด กิจการของตระกูลมีคู่ค้าอยู่ที่ใดให้ดำเนินการเหมือนเดิมไม่ให้มีข้อบกพร่อง การทำก้อนอิฐยังคงทำต่อไปด้านโรงหมอคนป่วยผลัดเปลี่ยนกันเข้ามารักษา ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องเพราะมีชาวบ้านมากมายเป็นเกราะป้องกันอย่างดีเพียงแต่ยามนี้ชายแดนเหนือได้เรียกรวมกำลังทหารเกือบหนึ่งแสนนาย เพื่อเตรียมรับมือกับกองทัพของอ๋องแห่งเผ่าเหยียนซาซึ่งใกล้จะมาถึงชายแดนในอีกไม่กี่วันเมื่อมีการกระจายข่าวเกี่ยวกับสงครามที่ใกล้จะปะทุขึ้นแก่ชาวบ้านในเขตเมืองซานชิง ทุกคนต่างหอบสัมภาระไปอยู่ยังสถานที่พักพิงของทางการเพื่อความปลอดภัย และไม่เป็นภาระแก่ทหารที่ต้องทำหน้าที่ปกป้องบ้านเมืองภายในกระโจมหลักของแม่ทัพมู่กำลังทำการหารือกับองค์ชายสิบ เกี่ยวกับการรับมือกองทัพศัตรูโดยไม่ลืมท่อเหล็กพ่นน้ำที่ได้รับมาจากอวิ๋นซี“รองแม่ทัพหวงท่านได้จัดเวรยามไว้ตรวจตรารอบ ๆ เมืองแล้วใช่ไหม”“เรื่องเวรยามข้าจัดการเรียบร้อยแล้วขอรับท่านแม่ทัพ”“อืม อย่าลืมกำชับทหารที่ต้องประจำจุดของท่อเหล็กพ่นน้ำด้วยล่ะ ยามกองทัพศัตรูมาถึงอย่าให้เกิดข้อผิดพลาดตอนใช้งานเด็ดขาด”“ท่านแม่ทัพอย่าได้กังวลใ