All Chapters of สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2: Chapter 101 - Chapter 110

ทางด้านรัชทายาทเมื่อกลับเข้าวังหลวงจึงตรงไปยังตำหนักทรงอักษร เพื่อถวายรายงานเรื่องที่ตนอาสาไปจัดการต่อพระบิดาว่าสามารถจับตัวคนได้ และส่งไปยังกรมอาญาให้ใต้เท้าเซี่ยช่วยดูแลเป็นที่เรียบร้อยแล้วฮ่องเต้ทรงทราบผลการทำงานครั้งนี้ของรัชทายาทก็พยักพระพักตร์อย่างพอพระทัย ไม่เพียงเท่านั้นยังทรงแสร้งเล่นงิ้วกับรัชทายาทว่าทรงกริ้วหนักหลังทรงทราบว่า ขบวนเดินทางของหรงจวินนั้นถูกดักปล้นฆ่าอย่างโหดเหี้ยม และมีรับสั่งปิดตำหนักงดการประชุมเป็นเวลาเจ็ดวันยิ่งมีข่าวลือหลุดไปถึงหูขุนนางที่ร่วมมือกันส่งคนไปจัดการหรงจวิน ได้ยินเช่นนั้นพวกเขายิ่งหัวเราะชอบใจอย่างมีความสุข เพราะคิดว่าคนที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานถูกกำจัดไปแล้วและเงินจำนวนมากก็จะเป็นของพวกตนเพียงแต่พวกเขามีความสุขได้แค่สิบวันฮ่องเต้ก็ทรงเรียกประชุมตามปกติ โดยอ้างว่าต้องการปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องงบประมาณที่ถูกโจรภูเขาดักปล้นไปจนเกลี้ยง ทั้งที่จริงแล้วมีแผนซ้อนอยู่ในการประชุมครั้งนี้กลุ่มคนที่คิดว่าตนได้ผลประโยชน์มหาศาลมาอยู่ในมือจึงแสร้งทำทีว่าผิดหวังและเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่กระนั้นก็ยังมิวายเสนอให้ฮ่องเต้เก็บภาษีเพิ่มจากเดิมเพื่อเติมเต็ม

ระยะเวลาเดินทางจากเมืองชายแดนเหนือกลับเข้าเมืองหลวงนั้น อาจล่าช้าไปหลายวันกว่าจะพ้นเขตที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ เพื่อเข้าสู่เขตที่อบอุ่นมากขึ้นด้วยแสงแดดเนื่องจากแคว้นชิ่งเป็นแคว้นขนาดกลางที่อุดมสมบูรณ์การเดินทางจากเมืองหนึ่งไปอีกเมืองหนึ่งจึงมิได้ใช้เวลาเดินทางมากมายเช่นแคว้นใหญ่ ๆ ดังนั้นการนำกองทัพกับคณะทูตกลับเมืองหลวงของแม่ทัพมู่และองค์ชายสิบจึงใช้เวลาในการเดินทางเพียงยี่สิบวันเท่านั้นทันทีที่แม่ทัพมู่ขี่ม้านำทหารกล้าบางส่วนผ่านเข้าประตูเมืองหลวง เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีก็ดังกึกก้องไปทั่วสองข้างอย่างพร้อมเพรียงกัน ไม่เพียงเท่านั้นสตรีที่ถึงวัยออกเรือนจำนวนไม่น้อยยังโยนถุงหอมไปยังบุรุษที่ตนหมายปองหนึ่งในนั้นย่อมไม่พ้นองค์ชายสิบผู้สง่างามอยู่บนหลังม้าด้วยท่าทางสงบนิ่งไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ต่อให้มีถุงหอมโยนลงมามากมาย เฉินตงกับเซิงเทาจะทำหน้าที่ปัดทิ้งจนเมื่อยแขนแทนเจ้านายแต่ในเวลานี้มีเจ้าของถุงหอมสีชมพูอ่อนคนหนึ่งกำลังรู้สึกไม่พอใจ ที่ถูกองครักษ์ขององค์ชายสิบใช้ดาบปัดถุงหอมของตนกระเด็นไปทิศใดก็ไม่รู้ และเจ้าของถุงหอมใบนี้ก็คือ ‘เซียงเมี่ยวเมี่ยว’นางเป็นหลานสาวคนโปรดที่สุดของเซียงฮูหยิ

ด้านคนที่องค์ชายสิบเอาแต่เฝ้ารอให้นางมาถึงเมืองหลวงโดยเร็ว ก็กำลังเตรียมเดินทางด้วยช่องทางพิเศษพร้อมกับเถาอาหารเถาใหญ่สามชั้น ซึ่งนางได้ร้องขอให้มารดากับป้าสะใภ้ช่วยทำอาหารหลายอย่างส่วนเหตุผลในการร้องขอน่ะหรือก็เพราะอยากให้พี่ชายจวนข้าง ๆ ได้กินของอร่อยทันทีที่ได้เจอกันอย่างไรล่ะ“ขอบคุณท่านแม่ ขอบคุณท่านป้าสะใภ้ที่ช่วยทำอาหารมากมายให้ซีซี พี่จื้ออวี่ต้องดีใจมากแน่ ๆ ที่ได้กินของอร่อยฝีมือพวกท่านเจ้าค่ะ”“หุบยิ้มบ้างก็ได้นะหลานรักของลุง ยิ่งเจ้าใกล้จะปักปิ่นก็ยิ่งงดงามขืนยิ้มเช่นนี้ให้บุรุษได้เห็น มีหวังธรณีประตูบ้านของเราคงต้องเปลี่ยนใหม่แล้ว”“ท่านพ่อของพี่พูดถูกเพราะรูปร่างหน้าตาของซีซีอาจทำให้คนไม่หวังดีมีความคิดชั่วร้ายก็ได้นะ” เฟยซวนเห็นการเติบโตของอวิ๋นซีมาตั้งแต่นางยังเด็ก ยิ่งตอนนี้นางถือว่าใกล้ถึงวัยผู้ใหญ่เต็มทีด้วยใบหน้าที่งดงามอาจไปเข้าตาบุรุษเจ้าชู้เอาได้“เช่นนั้นซีซีของพ่อต้องสามผ้าคลุมหน้ายามออกไปนอกจวนทุกครั้งนะ อย่าได้อยู่ห่างม่ายเซียนกับซือเฉินล่ะ เพราะคนชั่วมักจะรอโอกาสลงมือฉุดคร่าเอาตัวเจ้าไปทำมิดีมิร้ายได้” เฟิงหยางก็กล่าวเตือนบุตรสาวด้วยความเป็นห่วงเช่นเดียวกั

หลังจากวันที่อวิ๋นซีมาถึงและได้พูดคุยกับองค์ชายสิบเรื่องพิธีเจรจา ระหว่างรอให้ถึงวันงานนางได้นำแผนงานที่เตรียมไว้มาปรึกษาขอความเห็นองค์ชายสิบที่จวน เมื่อองค์ชายสิบได้เห็นแผนงานของอวิ๋นซีก็เอ่ยชื่นชมยกใหญ่เนื่องจากความคิดของอวิ๋นซีนอกจากจะหาเงินให้ครอบครัวตนเองได้ ยังมีแผนช่วยให้เผ่าเหยียนซานำสิ่งที่พวกเขามีอยู่มาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ยิ่งไปกว่านั้นองค์ชายสิบชื่นชอบวิธีการปลูกผักที่นางเตรียมไว้อย่างยิ่งซึ่งองค์ชายสิบเชื่อเหลือเกินว่าหากเหยียนอ๋องได้เห็นสิ่งที่อวิ๋นซีคิด คงอยากให้นางรีบเดินทางไปเยี่ยมเยียนเผ่าเหยียนซาในเร็ววันเป็นแน่ เพียงแต่เรื่องนี้เขาไม่มีทางให้นางไปเพียงลำพังเป็นอันขาดในที่สุดการเข้าร่วมประชุมกับขุนนางในท้องพระโรงของอวิ๋นซีก็มาถึง องค์ชายสิบนั้นไปรอรับเหยียนอ๋องยังเรือนรับรอง ส่วนอวิ๋นซีตื่นโดยการปลุกของม่ายเซียนวันนี้นางต้องแต่งกายเต็มยศเข้าวังหลวงยามร่างบางของเด็กสาวใกล้วัยปักปิ่นปรากฏตัวอยู่ในท้องพระโรง ก็เรียกสายตาของขุนนางในราชสำนักและคณะทูตของเผ่าเหยียนซาได้ไม่น้อย แต่สายตาของพวกเขานั้นคิดอันใดอยู่นางย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจเช่นกัน‘เชอะ ดูถูกข้าเพียงเพราะคำว

โดยเฉพาะองค์หญิงเจ็ดคู่กรณีคนล่าสุดที่ฮ่องเต้เพิ่งมีรับสั่งยกเลิกการลงโทษมาได้ไม่นาน พอเห็นว่าเซียงเมี่ยวเมี่ยวคิดเล่นงานอวิ๋นซีจึงถือโอกาสเข้าร่วมเพื่อทำให้อวิ๋นซีต้องอับอายเป็นการแก้แค้น“โย่ว ท่านหญิงอวิ๋นเยว่ผู้มากความสามารถเหตุใดไม่ยอมกางภาพวาดให้พวกเราทุกคนได้ดูล่ะ หรือว่าภาพที่เจ้าวาดออกมามันน่าเกลียดเกินไปถึงได้ไม่อยากให้ใครเห็นกันแน่”“แย่จังข้าไม่รู้มาก่อนว่าท่านหญิงจะวาดภาพไม่เก่ง ข้าต้องขออภัยที่ทำให้ท่านต้องขายหน้าแล้ว” เซียงเมี่ยวเมี่ยวแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดและแสดงออกว่าเห็นใจอวิ๋นซีหนักหนาองค์ชายสิบได้ยินคำพูดของเซียงเมี่ยวเมี่ยวก็ทนไม่ได้ที่สตรีในดวงใจถูกคนกลั่นแกล้ง เขารีบปลอบใจกับอวิ๋นซีและเรียกให้นางกลับไปนั่งข้าง ๆ ตน“เสี่ยวซีอย่าเก็บคำพูดไม่น่าฟังพวกนั้นมาใส่ใจเลย กลับมานั่งกินขนมที่เจ้าชอบดีกว่า”“ใช่เสี่ยวซีแค่เรื่องวาดภาพธรรมดา ๆ ไม่ต้องคิดมากให้ปวดหัวหรอก พี่เพิ่งให้พ่อครัวหลวงทำขนมมาเพิ่มให้เจ้าแล้วนะ” รัชทายาทก็เอาใจอวิ๋นซีเพราะคิดว่านางจะน้อยใจอวิ๋นซีแทบกลั้นขำไม่ไหวที่พวกเขาเข้าใจผิดเพียงแค่นางยังไม่ได้เปิดภาพวาดฝีมือของตนให้ดู พอได้จังหวะที่เหมาะ