สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

พออวิ๋นซีอธิบายจุดนี้จบลงเหล่าผู้ติดตามทั้งหลายของทั้งสองคน ถึงกับอยากมุดเข้าไปอยู่ภายในผ้าห่มผืนหน้าทันที แค่มือได้สัมผัสกับน้ำเย็น ๆ ยังรู้สึกชาแทบขยับไม่ได้หากทั้งตัวต้องเปียกโชกด้วยน้ำเย็นจัดอาจจะแข็งตายก็เป็นได้เนื่องจากการทำงานของอวิ๋นซีไม่มีปัญหาและอุปสรรคมาขัดขวาง อีกห้าวันต่อมาก็ถึงเวลาทดสอบการทำงานของท่อเหล็กพ่นน้ำทั้งสี่ตัวแล้ว ลานฝึกด้านนอกค่ายทหารเมืองซานชิงถูกกวาดโล่งตั้งแต่เช้าตรู่บนพื้นดินที่แข็งกระด้างเพราะความหนาวเย็นท้องฟ้าสีเทาหม่นเหมือนกำลังจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว ซึ่งมีทหารที่รูปร่างสูงใหญ่เข้าประจำแต่ละจุดด้วยท่วงท่าถมึงทึงพื้นที่ด้านนอกที่ห่างจากกำแพงพวกเขาได้นำหุ่นไม้จำลองไปวางไว้เป็นตัวแทนสของกองทัพศัตรู เพื่อรับแรงกระแทกของสายน้ำที่จะพ่นออกจากท่อเหล็กทั้งสี่ตัวส่วนด้านบนกำแพงคนสำคัญอย่างแม่ทัพมู่กับท่านเจ้าเมืองซานชิง ก็มาร่วมเป็นสักขีพยานให้กับเครื่องมือของอวิ๋นซี โดยข้าง ๆ ของนางยังคงเป็นองค์ชายสิบที่ทำหน้าที่เป็นองครักษ์พิเศษชั่วคราวท่อเหล็กทั้งสี่ถูกฝังยึดกับฐานไม้หนาหันปลายกระบอกไปยังพื้นที่ว่างด้านหน้า ด้านหลังเชื่อมต่อกับท่อน้ำที่วางยาวและฝังครึ่

ไม่ถึงหนึ่งลมหายใจอวิ๋นซีก็กลับออกมาพร้อมกล้องถ่ายภาพอีกแบบ ซึ่งมันจะช่วยทำให้นางกับองค์ชายสิบมีสิ่งนี้ไว้มองแทนความคิดถึงที่มีต่อกันพรึบ! “พี่จื้ออวี่ตอนนี้พวกเราก็มาถึงหน้าประตูเมืองกันแล้วนะเจ้าคะ ท่านช่วยรับซีซีไปนั่งบนหลังม้ากับท่านสักประเดี๋ยวได้หรือไม่”คำขอนี้ของอวิ๋นซีทำเอาองค์ชายสิบถึงกับรู้สึกใจสั่นไหวไม่เป็นจังหวะ ‘นะ นะ นางอยากนั่งบนหลังม้าตัวเดียวกับข้า นั่นมิใช่ว่าพวกเราจะใกล้ชิดกันมากเกินไปหรอกหรือ’“พี่จื้ออวี่รีบรับซีซีลงไปสิเจ้าคะ ซีซีตัวไม่หนักหรอกเจ้าค่ะ เร็วเข้า ๆ”นอกจากคนที่หัวใจสั่นไหวแล้วผู้ติดตามที่อยู่รอบรถม้าก็เลิ่กลั่กทุกคน แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยอันใดออกมาพวกเขาทำได้เพียงแอบมององค์ชายสิบ ที่เก็บสีหน้าและยื่นมือไปรับร่างของอวิ๋นซีมานั่งบนหลังม้าด้านหน้าตนเมื่อจัดท่านั่งเรียบร้อยแล้วอวิ๋นซีก็ชูกล้องถ่ายภาพในมือยื่นไปข้างหน้า เอียงตัวไปทางขวามือของตนกับองค์ชายสิบและยังบอกให้เขายิ้มก่อนที่นางจะนับถึงสามเพื่อกดถ่ายภาพคู่กัน“พี่จื้ออวี่อย่าทำหน้าดุสิเจ้าคะยิ้มให้ซีซีหน่อยได้หรือไม่”“ได้ พี่จะทำตามที่เสี่ยวซีบอก”แชะ แชะ แชะรูปภาพแต่ละใบที่ถูกถ่ายออกมาจากกล้อง

แต่ความตื่นเต้นของหรงจวินที่มีต่อเจ้าท่อเหล็กพ่นน้ำจำต้องหยุดชะงักเมื่อนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้“ซีซีตั้งแต่มีผู้คนมากมายจ้างงานให้ตระกูลเราไปติดตั้งไฟส่องสว่าง ก็มีขุนนางชั้นสูงและตระกูลญาติพี่น้องของคนพวกนั้นอยากครอบครองกิจการของตระกูลเรามากขึ้นเรื่อย ๆ พี่คิดว่าหากเรื่องนี้ถูกนำไปกราบทูลต่อฝ่าบาท พวกนั้นคงไม่ทำเพียงจ้องมองอยู่เงียบ ๆ อีกแล้วล่ะ”“หือ พี่หรงจวินกำลังเป็นกังวลว่าหากวัสดุของเราอยู่ระหว่างการขนส่ง คงถูกคนวางแผนดักปล้นนำไปใช้ประโยชน์ส่วนตัวใช่หรือไม่เจ้าคะ”“อืม หรือว่าซีซีไม่คิดเหมือนพี่หรอกหรือ?”“แน่นอนว่าซีซีย่อมคิดเหมือนกับท่านแต่นั่นเป็นเรื่องที่ซีซีอยากให้มันเกิดขึ้นอยู่แล้ว ในเมื่อพวกเรามีโอกาสกำจัดขุนนางแก่ ๆ ที่ไม่คิดทำอะไรดี ๆ ต่อบ้านเมือง หากไม่ฉวยโอกาสเอาไว้จะไม่เป็นการเสียเวลาเปล่าหรือเจ้าคะ”“หรือว่าเจ้าคิดจะใช้เรื่องนี้...” หรงจวินกำลังคิดว่าเขาเข้าใจไม่ผิดว่าญาติผู้น้องคิดจะใช้เรื่องดังกล่าว ช่วยกำจัดตระกูลขุนนางที่วางแผนลอบสังหารองค์ชายสิบในคราวเดียวกัน“พี่หรงจวินท่านเข้าใจได้ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ เพราะว่าซีซีต้องการให้ท่านนำภาพถ่ายเหล่านี้ไปมอบให้ท่าน

ฮ่องเต้ทรงตรัสไม่ออกเมื่อทอดพระเนตรภาพถ่ายที่จวงกงกงค่อย ๆ วางลงบนโต๊ะด้านหน้าพระพักตร์ ซึ่งในภาพถ่ายปรากฏร่างโอรสที่ทรงเป็นห่วง และยังมีพระธิดาบุญธรรมที่โปรดปรานไม่แพ้กันอยู่ในนั้นแต่แล้วสีพระพักตร์ของฮ่องเต้ก็เริ่มเปลี่ยนไปคล้ายมีคำถามอยู่ในที ยามพระองค์ผละจากภาพถ่ายทอดพระเนตรไปยังใต้เท้าอู๋ที่ยืนสงบนิ่ง ก็ทรงตรัสถามถึงที่มาที่ไปของรายงานที่ทรงได้รับทันที“ใต้เท้าอู๋ท่านช่วยอธิบายเพิ่มเติมถึงสิ่งที่ท่านเพิ่งมอบมันกับเจิ้นให้กระจ่างอีกสักนิดเถิด”“ทูลฝ่าบาทนี่เป็นรายงานที่ท่านหญิงอวิ๋นเยว่ได้นำกลับมาด้วยตนเอง ที่สำคัญท่านหญิงได้นำเสบียงและยาอีกมากมายไปมอบให้กับท่านแม่ทัพมู่ ทั้งยังขนเอาวัสดุอุปกรณ์จากตระกูลจางไปสร้างสิ่งที่จะใช้รับมือกองทัพศัตรู ภายหลังสร้างจนเสร็จจึงทดลองใช้ดังในภาพถ่ายในพระหัตถ์พ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงเลิกพระขนงด้วยความประหลาดพระทัยกับเรื่องที่ทรงทราบ นอกจากจะทรงขอบใจอวิ๋นซีที่มีใจห่วงใยบ้านเมือง ก็ทรงคิดถึงสีหน้าท่าทางขององค์ชายสิบว่าคงดีใจมาก ยามได้พบกับอวิ๋นซีผู้เติบโตใกล้ถึงวัยผู้ใหญ่เข้าไปทุกที“โอ๋ว ยามบ้านเมืองมีภัยคุกคามจากศัตรูก็ยังเป็นบุตรบุญธรรมของเจิ้น ที

ตั้งแต่ได้รับของฝากเป็นกล้องถ่ายภาพจากอวิ๋นซีมาเมื่อหลายปีก่อน ฮองเฮากับเว่ยกุ้ยเฟยมักจะชักชวนกันออกมาถ่ายภาพในอุทยานอยู่บ่อยครั้ง จนภายในตำหนักแทบจะเต็มไปด้วยภาพถ่ายที่หลากหลายอิริยาบถแต่เหนืออื่นใดคือทั้งสองทรงตกพระทัยโดยไม่คาดคิดมาก่อนว่า เด็กสาวที่ทั้งสองพระองค์เอ็นดูจะปรากฏตัวอยู่ในอุทยานของวังหลวงในเวลานี้ และยังตกอยู่ในวงล้อมของเหล่านางกำนัลขันทีนับสิบคนความต้องการเดิมที่ทรงอยากได้ภาพถ่ายในฉลองพระองค์ชุดใหม่มลายหายไปทันที จากนั้นทรงเร่งพระดำเนินเข้าไปตรัสห้ามก่อนที่อวิ๋นซีจะถูกจับตัวคุกเข่าลงกับพื้น“เปิ่นกงจะดูว่าใครกล้าบังอาจลงมือกับท่านหญิงอวิ๋นเยว่!!”เหล่านางกำนัลขันทีจึงรีบหยุดมือทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าก้มศีรษะแนบพื้น แม้แต่พระสนมหรงผินกับองค์หญิงเจ็ดยังรีบเปลี่ยนสีหน้าท่าทางของตน จากเดิมที่กำลังมีท่าทีโกรธเกรี้ยวกลับกลายเป็นสตรีผู้อ่อนช้อยในพริบตา ทำเอาอวิ๋นซีกับเบ้ปากให้กับการเปลี่ยนสีเป็นจิ้งจกของสองแม่ลูกอย่างหมั่นไส้ขวับ!! ‘ฮองเฮา! เว่ยกุ้ยเฟย! บัดซบ! เหตุใดถึงได้เสด็จมาเวลานี้นะ’“ถวายบังคมเสด็จแม่ เว่ยกุ้ยเฟยเพคะ”“ถวายบังคมฮองเฮา เว่ยกุ้ยเฟยเพคะ”“ถวายบังคมเสด็จแม