สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

เมื่อส่งอวิ๋นซีถึงจวนแล้วองค์ชายสิบยังไม่ทันหันหลังกลับมือเรียวบางของอวิ๋นซีก็รั้งเขาไว้เสียก่อน เพราะนางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีบางอย่างอยากถาม เพื่อใช้ประกอบการตัดสินใจกับเรื่องสำคัญเกี่ยวกับตัวของนางหมับ! “ประเดี๋ยวเจ้าค่ะพี่จื้ออวี่ คือว่าซีซีเพิ่งนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้จึงอยากถามท่านตอนนี้ได้ไหมเจ้าคะ”องค์ชายสิบเหลือบมองมือบางที่มิใช่แตะเรียกให้เขาหยุดแล้วปล่อย แต่มือของอวิ๋นซียังคงจับมือเขาเอาไว้คล้ายกับว่าถ้าไม่ได้คำตอบก็จะไม่ปล่อย“เสี่ยวซีอยากถามเรื่องใดกับพี่งั้นหรือ?”“เอ่อ ครั้งนี้พี่จื้ออวี่จะอยู่เมืองหลวงนานหรือไม่เจ้าคะ หรือว่าอีกไม่กี่วันก็ต้องเดินทางกลับชายแดนแล้ว”“อ้อ พี่ก็นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก เนื่องจากเรามีชัยเหนือเผ่าเหยียนซาและเรื่องที่ชายแดนก็จัดการเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นจึงพักผ่อนอยู่ที่เมืองหลวงได้ประมาณสามเดือน ยกเว้นมีเหตุการณ์ขัดแย้งขึ้นพี่อาจต้องเดินทางไปชายแดนภายในสามวัน ว่าแต่เสี่ยวซีถามเรื่องนี้ไปทำไมหรือ”“แต่เหยียนอ๋องก็ยินดีทำสัญญาสงบศึกและเจรจาผูกสัมพันธไมตรีแล้ว พี่จื้ออวี่ก็มีเวลาพักผ่อนอย่างที่บอกมาในเมื่อได้หยุดนานถึงสามเดือนเช่นนี้ ท่านอยากไปเที

บนโต๊ะอาหารของจวนจิ้งอันสำหรับอวิ๋นซีนั้นนางกินอาหารด้วยท่าทางเอร็ดอร่อยเป็นประจำอยู่แล้ว แต่องค์ชายสิบกับองครักษ์ข้างกายทั้งสองคนมักจะสังเกตมาตลอดว่า เจ้านายของตนจะกินอาหารได้มากขึ้นยามที่ได้ร่วมโต๊ะกับอวิ๋นซีเท่านั้นซึ่งมิใช่การกินอาหารได้มากแบบทั่วไปแต่บรรยากาศบนโต๊ะอาหาร ยังทำให้เฉินตงกับเซิงเทามองหน้ากันก็เข้าใจได้ทันทีว่าพวกเขากำลังคิดอะไร‘เซิงเทาเจ้าดูองค์ชายของพวกเราสิทีอยู่กับคนอื่นยามร่วมโต๊ะอาหาร สีหน้าที่แสดงออกมายังกับอาหารน่ากินพวกนั้นมียาพิษปะปนอยู่ก็มิปาน พอนั่งร่วมโต๊ะกับองค์หญิงเจาเต๋อต่อให้เป็นยาพิษก็คงไม่ปฏิเสธกระมัง’‘เจ้ายังไม่ชินกับการกระทำขององค์ชายอีกหรือเฉินตง ตั้งแต่องค์ชายรู้จักกับองค์หญิงก็เป็นเช่นนี้แล้วนะ หรือว่าเจ้าอิจฉาเพราะไม่มีสตรีใดทำอะไรให้เจ้าใช่ไหม’‘เฮ้ เซิงเทาเจ้าอย่าได้มาใส่ร้ายข้านะทำไมข้าต้องอิจฉาองค์ชายด้วยล่ะ เรื่องความรักใช่เรื่องที่จะพบเจอคนที่ถูกใจได้ง่าย ๆ เสียเมื่อไหร่กัน’‘โธ่ สหายแค่เจ้าอ้าปากข้าก็เห็นลิ้นไก่แล้วอย่าได้แก้ตัวน้ำขุ่น ๆ เลย’‘นี่เจ้า...หุบปากของเจ้าไปเลย ฮึ่ย’ทั้งสองคนมักจะแอบถกเถียงกันเรื่องนิสัยใจคอของเจ้านายอยู่

ด้านนอกตรงจุดที่เฉินตงและเซิงเทาเห็นเจ้านายทั้งสองหายวับไปกับตา จากเดิมที่ตกใจกลัวกอดกันกลมกลับกลายเป็นกระวนกระวายด้วยความเป็นห่วง เนื่องจากพวกเขาไม่รู้เลยว่าเจ้านายถูกพาไปที่ใดหลังจากเฝ้ารออยู่หนึ่งจิบชาจู่ ๆ เจ้านายก็โผล่ออกมาจากกลางอากาศ แทนที่จะตกใจพวกเขารีบสัมผัสตัวเจ้านาย ทั้งยังหมุนไปมาเพื่อดูว่ามีบาดแผลบนร่างกายหรือไม่พรึบ! หมับ! “องค์ชาย! ทรงหายไปที่ใดมาหรือพ่ะย่ะค่ะมีตรงไหนได้รับบาดเจ็บหรือไม่ให้กระหม่อมดูหน่อยพ่ะย่ะค่ะ”“หยุด!! พวกเจ้าถอยไปให้ห่างจากข้าคนละสามก้าวเดี๋ยวนี้” คำสั่งที่ดุดันทำให้เฉินตงกับเซิงเทาต้องหยุดมือและทำตามโดยไม่มีข้อแม้“นี่ ๆ ๆ พวกเจ้าสองคนคิดว่าข้าจะพาพี่จื้ออวี่ไปทำสิ่งที่เป็นอันตรายหรือ ถึงได้อยากรู้ว่าบนร่างกายของพี่จื้ออวี่มีบาดแผลหรือไม่น่ะ ทำเช่นนี้เท่ากับว่าข้าเป็นคนร้ายคิดลอบสังหารเจ้านายของพวกเจ้าใช่ไหม หือ...”“ไม่ใช่ ๆ ๆ องค์หญิงอย่าทรงเข้าใจพวกกระหม่อมผิดสิพ่ะย่ะค่ะ” เฉินตงรีบแก้ตัวยกมือโบกไปมาเป็นพัลวัน“อย่าสนใจพวกเขาเลยพี่ว่าเรากลับเมืองหลวงกันก่อนเถิดนะเสี่ยวซี ถ้าหากเจ้าจะกลับมาหมู่บ้านชิงสุ่ยล่ะก็ควรเข้าวังไปเข้าเฝ้าเสด็จปู่เสด็จย

ยามองค์ชายสิบมาถึงด้านในตำหนักไท่ซ่างหวงก็ทันได้เห็นอี้กงกง รีบยกขวดสุราหมักไปเก็บให้ห่างพระหัตถ์นายเหนือหัวของตนด้วยสีหน้าท้อแท้ ขืนยังปล่อยให้วางอยู่บนโต๊ะคงไม่เหลือพอให้เสวยในวันต่อไปแน่ ๆ“ฮ้ายย ฝ่าบาทเพคะทรงเชื่อที่เสี่ยวซีบอกเสียดี ๆ เถิด ถ้าหากพระองค์ยังไม่ยอมฟังคราวหน้าเสี่ยวซีคงไม่นำมันมาฝากอีกแล้วนะเพคะ”“เสด็จย่าตรัสถูกแล้วเพคะสุราหมักของซีซีไม่ควรดื่มมากจนเกินไปนัก เห็นว่ารสชาติหวานดื่มง่ายแต่ถ้าเสด็จปู่ทรงเสวยจนหมดก็ทำให้เมามายได้ ในเมื่อสิ่งนี้เป็นของหายากก็ควรเสวยวันละนิดนะเพคะ”“ได้ ๆ ๆ ปู่ย่อมฟังคำเตือนของเสี่ยวซี...”“ถวายบังคมเสด็จปู่ เสด็จย่าพ่ะย่ะค่ะ ว่าแต่เกิดอันใดกับเสด็จปู่หรือไม่เหตุใดถึงได้พระพักตร์แดงเถือกเช่นนั้นล่ะพ่ะย่ะค่ะ”“ก็ปู่ของเจ้าน่ะสิหนานเอ๋อร์พอได้รับสุราหมักจากเสี่ยวซีก็ดื่มไปเกือบจะครึ่งขวดแล้ว หากเสี่ยวซีมาถึงที่นี่ช้ากว่านี้อีกเพียงนิดละก็สุราหมักนั่นหยดเดียวก็คงไม่เหลือแล้ว” ฟู่กุ้ยไท่เฟยรีบฟ้องหลานชายคนโปรดทันที“คิ ๆ ๆ เสด็จย่าอย่าทรงดุเสด็จปู่เลยเพคะสุรารสชาติแปลกใหม่เช่นนี้ ย่อมถูกใจคอสุราและยากจะหักห้ามใจให้หยุดดื่มได้เป็นเรื่องธรรมดาเพ

ม่ายเซียนที่ก้าวออกมาลงมือสั่งสอนอวี๋หมิ่นหลินที่นางบังอาจใช้วาจาจวบจ้วงดูแคลนอวิ๋นซี ซึ่งยามนี้มีฐานะเป็นถึงองค์หญิงขั้นสองแห่งราชวงศ์หวง“ตบหน้าเจ้าทำไมนะหรือข้าก็ต้องตบสั่งสอนคนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงน่ะสิ เจ้าเห็นหรือไม่ว่าทุกคนมีท่าทีเช่นไรและฐานะเจ้านายของข้าผู้เป็นถึงองค์หญิง ใช่คนอย่างเจ้าจะใช้วาจาล่วงเกินได้รึ!”“อะไรนะเจ้าบอกว่านางเด็กนี่เป็นองค์หญิงงั้นหรือ ฮ่า ๆ ๆ นี่เจ้าคิดว่า คนอย่างอวี๋หมิ่นหลินหลอกลวงได้ง่ายถึงเพียงนั้นเชียวรึ ถ้ามันเป็นองค์หญิงงั้นข้าก็เป็นฮองเฮาได้เหมือนกันน่ะสิ” อวี๋หมิ่นหลินไม่ยอมเชื่อที่ม่ายเซียนพูดมาและยังคงใช้วาจากับอวิ๋นซีเช่นเดิม“บังอาจ!! ตระกูลของเจ้ายิ่งใหญ่มาจากที่ใดถึงกล้าพูดจายโสโอหังพาดพิงถึงราชวงศ์ ลองใช้ตาเล็ก ๆ คู่นั้นของเจ้ามองป้ายหยกที่ห้อยอยู่บนเอวขององค์หญิงให้ดี ถ้าเจ้าคือบุตรสาวตระกูลที่ทำการค้าเกี่ยวกับเครื่องประดับ ย่อมเดาได้ไม่ยากว่าหยกชิ้นนี้มีมูลค่ามากมายเพียงใด” เฉินตงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวและมีโทสะเล็กน้อยเมื่ออวี๋หมิ่นหลินใช้คำพูดไม่เหมาะสมกับอวิ๋นซี“เอาสิ แค่เรื่องดูเนื้อหยกข้าก็พอมีความรู้อยู่บ้างหรอกนะ” อวี๋ห