All Chapters of สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2: Chapter 131 - Chapter 140

“ถือว่าโชคดีที่ยังไม่คิดวางแผนขัดขวางข้าตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่เรื่องเช่นนี้หากข้าไม่ไปตักเตือนด้วยตนเองเกรงว่าเถ้าแก่พานจะไม่ยอมรามือเป็นแน่ ท่านเจ้าเมืองข้าคงต้องรบกวนท่านช่วยพาข้านำคนไปคืนเถ้าแก่พานได้หรือไม่” อวิ๋นซีแค่พูดให้ดูสุภาพแต่แท้จริงแล้วในหัวของนางมีคำพูดมากกว่านั้น“กระหม่อมยินดีนำทางองค์หญิงไปพบเถ้าแก่พานเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”เจ้าเมืองลั่วช่วยนำทางอวิ๋นซีไปยังร้านขายสมุนไพรของเถ้าแก่พาน ซึ่งเวลานี้เขากำลังเฝ้ารอให้ไห่เว่ยนำข่าวกลับไปรายงานด้วยอาการนั่งไม่ติด และยังไม่มีกระจิตกระใจจะทำงานที่กองอยู่เต็มโต๊ะแต่แล้วจู่ ๆ หร่วนเซิ่งบ่าวคนสนิทก็เข้าไปรายงานให้เจ้านายได้ทราบว่า ที่หน้าร้านมีรถม้าคันใหญ่มาพร้อมกับเจ้าเมืองลั่วรอเถ้าแก่พานอยู่ด้านล่าง เมื่อได้ยินว่าเจ้าเมืองลั่วมายังร้านสมุนไพรของตนจึงลงไปพบอย่างรวดเร็วขณะที่ลงบันไดเถ้าแก่พานไม่ได้คิดอันใดมากยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า ภายหลังเดินออกมาถึงด้านหน้าร้านรอยยิ้มที่เคยมีกลับหายไปอย่างรวดเร็ว เนื่องจากไห่เว่ยบ่าวของตนกำลังนั่งคุกเข่าก้มหน้าตัวสั่นคล้ายลูกนกตกน้ำเถ้าแก่พานแสร้งสอบถามเจ้าเมืองลั่วถึงการมาเยือนที่ร้านสมุนไพร โดยมอ

อวิ๋นซีเริ่มอธิบายสิ่งที่นางอยากให้คนในหมู่บ้านเขตชายแดนต้องทำ ซึ่งจะช่วยให้พวกเขามีชีวิตอยู่ได้นานมากกว่าแต่ก่อนให้ทุกคนฟัง“เนื่องจากเมืองซานชิงมีหมู่บ้านทั้งหมดรวม ๆ แล้วราวสิบห้าหมู่บ้าน สิ่งที่ซีซีอยากให้พวกเขาทำเป็นอย่างแรกคือการสร้างบ้านหลังใหม่ที่มิดชิด และสามารถป้องกันลมเล็ดรอดเข้าไปด้านในโดยบ้านหลังใหม่จะใช้ก้อนอิฐของซีซีและมีปล่องระบายควันด้านบนยามเจ้าของบ้านก่อไฟคลายความหนาว นอกจากนี้ยังต้องมีสมุนไพรอย่างขิงหรือพุทราแห้งไว้ต้มดื่มไล่ความเย็นและบำรุงร่างกายที่สำคัญซีซีอยากให้ชาวบ้านที่แดนเหนือทำโรงเรือนปลูกผักไว้กินด้วย เพราะผักใบเขียวมีสารอาหารที่จำเป็นต่อร่างกายของเราไม่ต่างจากเนื้อสัตว์ พวกท่านว่าความคิดนี้ของซีซีเป็นอย่างไรเจ้าคะ”“แล้วชาวบ้านที่นี่จะมีเงินมากพอมาซื้อก้อนอิฐไปสร้างบ้านหรือ” จื่อหานเอ่ยถามน้องสาวกับข้อสงสัยเรื่องนี้“แต่ข้าว่าถ้าซีซีคิดวิธีออกมาได้ย่อมมีทางแก้ปัญหาไว้แล้วใช่ไหมซีซี” เฟยซวนยังคงเชื่อว่าญาติผู้น้องของตนไม่มีทางพูดอันใดโดยไม่มีแผนสำรอง“ใช่เจ้าค่ะ บ้านหลังเล็กชั้นเดียวใช้ก้อนอิฐไม่ถึงหนึ่งพันก้อนอยู่แล้ว หากครอบครัวใดมีเงินไม่พอก็ผ่อนจ่าย

อวิ๋นซีพูดถึงวัสดุหลัก ๆ ที่ใช้สร้างกระโจมอย่างที่องค์ชายสิบต้องการ โดยไม่ลืมชี้แนะว่าควรทำเรื่องนี้อย่างไรหากอยากให้ประสบผลสำเร็จดังที่หวัง เพราะนางเชื่อว่าถ้าถวายฎีกาต่อฮ่องเต้พระองค์ย่อมเห็นด้วยเป็นแน่“ขอบใจเสี่ยวซีที่เตือนพี่เรื่องนี้ไว้พี่จะให้เฉินตงส่งข่าวกลับเมืองหลวง เพื่อถวายฎีกาของบประมาณสนับสนุนในการซื้อวัสดุอุปกรณ์ที่ต้องใช้โดยเร็ว” องค์ชายสิบกล่าวขอบใจเด็กสาวที่เขาพึงใจอย่างไม่ถือตัวและเขาเองก็เชื่อว่า หากพระบิดาทรงทราบย่อมเห็นด้วยเพราะมิได้ใช้เงินมากมายเท่าใดนัก“ไม่ต้องขอบใจซีซีหรอกเจ้าค่ะพี่จื้ออวี่ อย่างน้อย ๆ การช่วยเหลือทหารในครั้งนี้ถือว่าได้ช่วยให้ชาวบ้านมีรายได้ไปในตัวด้วยนะเจ้าคะ”“ว่าแต่อีกเรื่องหนึ่งที่เสี่ยวซีเคยพูดไว้ว่าจะสร้างโรงเรือนไว้ปลูกผักที่นี่ เจ้าพอจะมีตัวอย่างการสร้างพวกมันอยู่ในมือหรือไม่เล่า?” องค์ชายสิบยังไม่ลืมที่อวิ๋นซีกล่าวถึงการปลูกผักในแดนเหนือจึงได้เอ่ยถามกับนางอีกครั้ง“อ๋อ ตัวอย่างการสร้างโรงเรือนซีซีย่อมเตรียมมาพร้อมอยู่แล้วเจ้าค่ะ และยังมีเมล็ดพันธุ์ผักอีกหลายชนิดที่อยากให้ชาวบ้านในแดนเหนือได้ลองปลูก มีทั้งผักที่ใช้เวลาไม่ถึงสามเดือนก

องค์ชายสิบยังไม่เข้าใจว่าผู้ช่วยที่อวิ๋นซีกล่าวถึงนั้นมันคือสิ่งใดกันแน่ “หือ ผู้ช่วย? นอกจากกำลังทหารที่มีแล้วยังมีอย่างอื่นด้วยหรือเสี่ยวซี”“ฮี่ ๆ ๆ พี่จื้ออวี่รอซีซีสักประเดี๋ยวนะเจ้าคะ...รอไม่นานจริง ๆ เจ้าค่ะ”องค์ชายสิบพยักหน้าตอบรับอย่างงุนงงกับการพูดย้ำ ๆ ของอวิ๋นซีที่โผล่ออกมาจากหน้าต่างรถม้า ก่อนจะหายเงียบไปโดยเขาไม่รู้เลยว่านางกำลังจะทำอะไรแปลก ๆ หรือไม่ด้านอวิ๋นซีหายเข้ามาภายในมิติก็รีบเข้าระบบการซื้อสัตว์เลี้ยงทันที นางเลือกซื้อสุนัขออกมาสองตัวและต่างสายพันธุ์เพื่อเป็นผู้ช่วยดูแลข้างกาย พอนางนำทั้งสุนัขทั้งสองออกจากมิติเสียงของมันก็เรียกความสนใจจากทุกคนได้เป็นอย่างดีโฮ่ง ๆ ๆพรึ่บ! “เสี่ยวซีเกิดอันใดขึ้นด้านในรีบออกมาหาพี่เดี๋ยวนี้นะ...เสี่ยวซี!”ฟิ้ว! ฟิ้ว! ตุบ ตุบ โฮ่ง ๆ ๆ“ไอหยา หยุดเห่าเลยนะต้าหวง เฮยเฟิง ขืนยังเห่าสุ่มสี่สุ่มห้าไม่หยุดข้าจะไม่ให้ขนมพวกเจ้าแล้ว” อวิ๋นซีที่ตามสุนัขทั้งสองตัวออกจากด้านในรถม้าก็พูดข่มขู่พวกมันที่ส่งเสียงเห่ายามเห็นบุรุษจำนวนมากรายล้อมรอบรถม้าองค์ชายสิบก้าวเข้าไปจับตัวอวิ๋นซีเพื่อตรวจดูตามร่างกายของนาง ว่าได้รับบาดเจ็บหรือถูกสุนัขที่ไ

องค์ชายสิบดีดตัวขึ้นพร้อมดึงดาบออกจากฝัก พร้อมสั่งการองครักษ์ทั้งของตนและของอวิ๋นซีให้เตรียมตัวรับมือศัตรู ส่วนคนที่ตกเป็นเป้าหมายก็โผล่หน้าออกมาถามถึงสถานการณ์ด้วยอีกคน“ม่ายเซียน! ซือเฉิน! พวกเจ้ากับคนที่เหลือเข้าไปอารักขาเสี่ยวซีด้านใน ด้านนอกปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกข้าก็พอ”“เพคะองค์ชาย /พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย”พรึบ! “พี่จื้ออวี่ท่านอย่าไปตัวเปล่าพาต้าหวงกับเฮยเฟิงไปด้วยเจ้าค่ะ ปลดเชือกที่คอของพวกมันออกจากนั้นแค่ตามพวกมันไปท่านก็จะรู้ตำแหน่งของคนร้ายแล้วเจ้าค่ะ”“อืม เจ้ากลับเข้าไปด้านในอย่าได้ออกมาหากพี่ไม่เรียกเข้าใจหรือไม่”“ซีซีเข้าใจเจ้าค่ะ ท่านก็ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ”องค์ชายสิบพยักหน้าตอบกลับอวิ๋นซีเท่านั้นก่อนจะยกมือส่งสัญญาณ เรียกเฉินตงและเซิงเทารวมถึงกำลังทหารให้ตามตนเองไป ซึ่งองค์ชายสิบได้ปลดเชือกออกจากคอของต้าหวงกับเฮยเฟิงตามที่อวิ๋นซีบอกทันทีส่วนต้าหวงกับเฮยเฟิงพอได้รับอิสระก็กระโจนไปตามกลิ่นที่ไม่คุ้นเคย แม้พื้นจะเต็มไปด้วยหิมะแต่มิได้เป็นอุปสรรคต่อความเร็วของพวกมันเลยสักนิด ด้านเจียไอ่ผู้ยังไม่ทันได้จุดยาสลบตามแผนพอได้ยินเสียงเห่าของสุนัขสองตัว และเห็นกลุ่มขององค์ชายสิบเ