สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2의 모든 챕터: 챕터 141 - 챕터 150

เหยียนอ๋องกล่าวยังไม่ทันจบองค์ชายสิบที่มองเลยไปยังด้านหลัง ซึ่งมีเฟยเหลียนยืนตกตะลึงจนพูดไม่ออกยามเห็นว่าอวิ๋นซียังมีชีวิตอยู่ดี ไม่รอช้าองค์ชายสิบรีบเอ่ยทะลุกลางปล้องด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองไม่น้อย“ขออภัยเหยียนอ๋องที่กระหม่อมต้องกล่าวแทรกขึ้นมาโดยไร้มารยาท เพียงแต่มีเรื่องบางอย่างจำเป็นต้องขอให้เหยียนอ๋องช่วยตัดสินใจพ่ะย่ะค่ะ”“หือ องค์ชายสิบอยากให้เปิ่นหวางช่วยท่านตัดสินใจเรื่องอันใดงั้นรึ? ท่านลองว่ามาก่อนเถิดหากเป็นเรื่องใหญ่เปิ่นหวางจะตัดสินอย่างยุติธรรม” เหยียนอ๋องสงสัยกับคำพูดขององค์ชายสิบและเริ่มคิดในใจว่าเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงระหว่างทางหรือไม่“ทูลเหยียนอ๋องเมื่อสิบวันก่อนระหว่างขบวนเดินทางขององค์หญิง แวะพักค้างแรมกลางป่าทึบได้เกิดเหตุการณ์ลอบสังหารจากคนในเผ่าของท่าน แต่โชคดีที่กระหม่อมและองค์หญิงระวังตัวไว้ก่อน...”“องค์ชายสิบท่านว่าอะไรนะ! ท่านหญิง...ไม่ใช่...องค์หญิงถูกคนในเผ่าลอบสังหารระหว่างทางรึ!” เหยียนอ๋องตกใจอย่างมากเพราะเขามั่นใจว่าเรื่องดังกล่าวไม่มีทางเกิดขึ้นแต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น“ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจึงต้องลงมือสังหารคนเหล่านั้นทั้งหมด เพราะอยากขอความเป็นธรรมจ

“เสี่ยวซีเจ้าอยู่กับม่ายเซียนอย่าออกจากร่มไปตากหิมะเป็นอันขาดนะ ดูท่าบนภูเขาหิมะจะตกแรงกว่าด้านล่างพี่ไม่อยากให้เจ้าต้องล้มป่วย”“ซีซีก็คิดเหมือนกับท่านเจ้าค่ะ รบกวนพี่จื้ออวี่ช่วยดูทุกคนทำงานให้ที ประเดี๋ยวซีซีจะให้ซือเฉินกับคนอื่น ๆ ช่วยกันทำที่หลบหิมะชั่วคราวไว้ด้านข้าง และจะก่อไฟต้มน้ำขิงแจกจ่ายแก่ทุกคนได้ดื่มคลายหนาวนะเจ้าคะ”“เอาตามที่เสี่ยวซีตัดสินใจเถิดส่วนเรื่องทางนี้พี่จะช่วยดูแลให้เจ้าเอง” องค์ชายสิบไม่ขัดสิ่งที่อวิ๋นซีจะทำเพราะเขาอยากให้นางอยู่ในพื้นที่ที่ไม่มีหิมะ“เจ้าค่ะซีซีจะรีบจัดการเดี๋ยวนี้ท่านเองก็ระวังด้วยนะเจ้าคะ”“อืม พี่จะระวังให้มาก ส่วนเจ้าม่ายเซียนอย่าปล่อยให้เสี่ยวซีตากหิมะ หรือถ้านางดื้อรั้นเจ้าจงเร่งมารายงานให้ข้าทราบทันที”“หม่อมฉันทราบแล้วเพคะองค์ชาย” ม่ายเซียนอยากยอกย้อนกลับไปกับคำสั่งขององค์ชายสิบเหลือเกิน ทั้ง ๆ ที่เขาก็รู้ดีว่าถ้าอวิ๋นซีเกิดดื้อรั้นจริง ๆ มีใครเคยห้ามปรามนางได้บ้างหรือไม่ทุกกลุ่มลงมือลงแรงช่วยกันทำงานมือเป็นระวิงยิ่งคนที่ต้องใช้แรงมาก พวกเขารู้สึกได้ถึงความร้อนภายในร่างกายทำให้คลายหนาวไปได้บางส่วน แต่ก็ได้น้ำขิงที่คนงานของอวิ๋นซีนำ

ทั้งขุนนางหรือเหยียนฮั่นหรงกับเหล่าสหายที่คาดหวังกับสิ่งที่จะได้เห็น ล้วนประจักษ์ต่อสายตาของพวกเขาทันทีที่ประตูของโรงเรือนหลังแรกเปิดออก ซึ่งปรากฏผักสีเขียวที่เติบโตพร้อมกินและกำลังเริ่มเติบโตอีกหลายชนิดอาการตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าทำเอาคนทั้งหมดพูดอันใดไม่ออก จนอวิ๋นซีรู้สึกผิดสังเกตจึงหันกลับไปมองนางถึงกับส่ายหน้าก่อนจะเรียกสติทุกคนกลับมา แต่ก็มิวายมีคนยังไม่หายตกตะลึงเข้าไปลูบคลำต้นผักกันใหญ่“เหยียนอ๋องเพคะ ใต้เท้าทุกท่าน เหตุใดถึงเอาแต่เงียบเช่นนี้ล่ะ”“หะ หา! องค์หญิงเรียกเปิ่นหวางงั้นรึ”ตึก ตึก “ไอหยา นี่คือผักของจริงสินะท่านอ๋องกระหม่อมนึกว่าฝันไป กับภาพแปลงผักที่มีสีสันน่ากินเหล่านี้เสียอีกพ่ะย่ะค่ะ”“เสด็จพ่อพวกเรากำลังจะได้ลิ้มลองรสชาติของผักหลายชนิดที่คนในเผ่าของเราลงมือเพาะปลูกเองเชียวนะพ่ะย่ะค่ะ” เหยียนฮั่นหรงเป็นอีกคนที่นั่งลงลูบคลำต้นผักเซิงไช่ (ผักสลัด)อวิ๋นซีเห็นท่าทางเช่นนั้นของเหยียนฮั่นหรงจึงบอกเขาเด็ดมาชิมสด ๆ เพราะผักชนิดนี้สามารถกินดิบได้โดยตรงไม่ต้องนำไปปรุงให้สุก“เหยียนซื่อจื่อหากท่านอยากรู้ว่ารสชาติของเซิงไช่จะเป็นอย่างไรนั้น ไยท่านไม่ลองเด็ดมันขึ้นม

และขบวนเล็ก ๆ ของอวิ๋นซีก็เดินกลับไปยังกระโจมชั่วคราวบนภูเขา เพื่อรับเสื้อผ้ารองเท้าและอุปกรณ์เลื่อนหิมะซึ่งมีทั้งแบบคู่และเดี่ยวตามที่ชอบ ยามกลับมายังจุดออกตัวโดยให้เหล่าองครักษ์นำหน้าไปก่อนเมื่อทุกคนเริ่มเลื่อนลงไปด้วยการเว้นระยะห่างที่เหมาะสมเพื่อป้องกันการเกิดอุบัติเหตุแล้ว อวิ๋นซีซึ่งกำลังเตรียมจะขยับตัวเลื่อนลงภูเขาก็ถูกมือหนาคว้าข้อมือของนางเอาไว้ ก่อนจะออกตัวไถลลงไปพร้อมกันเนื่องด้วยภูเขาดังกล่าวมีความสูงชันและมีทางโค้งไปมาเล็กน้อย แต่มันกลับสร้างความตื่นเต้นเร้าใจจากการละเล่นด้วยความเร็วแบบใหม่ ทำเอาทุกคนต่างส่งเสียงออกมาอย่างสนุกสนานกับกิจกรรมชนิดนี้เต็มที่พอทุกคนได้เล่นรอบแรกก็ติดอกติดใจโดยเฉพาะจื่อหานกับเฟยซวน ทั้งสองคนชักชวนองครักษ์ของตนและคนอื่น ๆ วนกลับขึ้นไปด้านบนภูเขา เพื่อเล่นเลื่อนหิมะเพิ่มถึงสามรอบกว่าจะยอมกลับไปพักผ่อนวันต่อมาในกลางยามเฉินองค์ชายสิบได้มอบหมายหน้าที่ให้เฉินตง นำข่าวเรื่องลานเลื่อนหิมะไปรายงานต่อเหยียนอ๋องและเหล่าขุนนางทั้งหลาย ซึ่งเป็นไปอย่างที่องค์ชายสิบคาดการณ์ไว้ว่าสิ่งที่อวิ๋นซีลงมือช่วยเหลือในครั้งนี้ ต้องเป็นที่น่าพอใจแก่เหยียนอ๋องมากที่ส

องค์ชายสิบมองเห็นความซุกซนผ่านดวงตาเรียวยาวราวกลีบดอกท้อของอวิ๋นซีก็มิได้เอ่ยขัด อย่างไรเสียการดื่มสุราก็เป็นสิ่งหนึ่งที่คุณหนูในห้องหอต้องมีทักษะไว้บ้าง แต่การดื่มสุราของอวิ๋นซีกลับเกินความพอดีไปเท่านั้นเองเมื่อไม่มีใครคัดค้านเรื่องงานเลี้ยง ๆ เล็ก ๆ ให้กับอวิ๋นซีจึงได้กลับเรือนมื้อเย็นไปจัดการชำระล้างร่างกาย ก่อนจะมารวมตัวกันอีกครั้งกับอาหารพร้อมสุราหมักยังโถงรับรองแขกของจวนบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารรสชาติอันคุ้นเคยพร้อมด้วยขวดสุราหมักตามคำขอของบุรุษตระกูลจาง พอทั้งสี่คนมาถึงก็นั่งประจำที่ของตนทันที พอเหล่าองครักษ์ข้างกายกำลังจะช่วยรินสุราอวิ๋นซีกลับเอ่ยห้ามพวกเขาไว้“เรื่องเล็กแค่นี้ข้าจัดการได้พวกเจ้าออกไปสนุกกับคนอื่น ๆ เถิด”“องค์หญิงพวกหม่อมฉันจะทำเช่นนั้นได้อย่างไรเพคะ”“ข้าบอกว่าได้ก็คือได้นี่คือคำสั่งและพวกเจ้าต้องทำตาม”ม่ายเซียนที่กำลังจะเอ่ยคัดค้านก็ถูกโจวฮุ่ยแตะข้อศอกพร้อมส่ายหน้า เพื่อบอกกับนางกลาย ๆ ว่าอย่าได้ขัดใจอวิ๋นซีเป็นอันขาด ถึงอย่างไรที่นี่ก็มีเจ้าของจวนเป็นถึงองค์ชายต่อให้มีใครบุกรุกย่อมต้องผ่านพวกตนไปก่อน“พวกเจ้าออกไปเถิดมีพวกข้าสามคนอยู่เสี่ยวซีจะมีอันตรายไ