สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2의 모든 챕터: 챕터 151 - 챕터 160

เช้าวันถัดมาหลังอวิ๋นซีตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดศีรษะได้นั่งคิดทบทวน ว่าอาการดังกล่าวของตนเกิดจากสาเหตุอันใดพอคิดไปคิดมาก็จำได้ลาง ๆ ว่ามีบุรุษคนหนึ่งที่นางเผลอลวนลามจึงรีบถามม่ายเซียนที่รอปรนนิบัตินางทันที“ม่ายเซียนเมื่อคืนที่โถงรับรองแขกนอกจากพวกข้าสี่คนที่อยู่ที่นั่นแล้ว ยังมีแขกหรือคนรู้จักขององค์ชายสิบมาพบบ้างหรือไม่?”“หือ ไม่มีใครนะเพคะหม่อมฉันไปฉลองกับเหล่าสหายกลับมาก็พบว่า องค์ชายสิบกำลังจะมาส่งองค์หญิงที่เรือนพอดีองค์หญิงถามทำไมหรือเพคะ”‘ไม่มี! นั่นก็หมายความว่าคนที่ข้าลวนลามตอนเมาก็คือ...อร้ายยย นี่ข้าทำเช่นนั้นไปได้ยังไงเนี่ย’“เอ่อ ข้าแค่คงตาลายเพราะดื่มมากไปหน่อยเลยถามดูไม่มีอะไร” อวิ๋นซีออกจากภวังค์ตอบม่ายเซียนอย่างขอไปที แต่ใบหน้าของนางที่แดงระเรื่อยังคงมีให้เห็นอยู่เช่นนั้น“หม่อมฉันเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้วองค์หญิงไปแช่สักหน่อยเถิดเพคะ ป่านนี้องค์ชายสิบและคุณชายทั้งสองคงรอท่านรับมื้อเช้าก่อนออกเดินทางที่ห้องทานอาหารแล้วก็เป็นได้เพคะ” ม่ายเซียนไม่ลืมเตือนอวิ๋นซีว่าวันนี้เป็นนางที่บอกกับทุกคนว่าจะเดินทางกลับหมู่บ้านชิงสุ่ย“จริงด้วย! ข้าเกือบลืมเรื่องนี้แล้วเชียวเจ้าช่วยเ

ด้านอวิ๋นซีที่ถูกรุมล้อมก็พากันกลับมานั่งเช่นเดิมและตอบคำถาม ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องการทำงานทั้งหมดในเผ่าเหยียนซาพร้อมภาพประกอบ ซึ่งเจ้าภาพประกอบที่นำออกมายิ่งทำให้คนตระกูลจางอยากไปที่นั่นบ้างเช่นกัน“อาซวนเจ้าเล่นเลื่อนหิมะเก่งใช้ได้เลยนะ ถ้าพวกเราไปเที่ยวที่นั่นเจ้าช่วยสอนพ่อกับแม่เล่นบ้างล่ะ” จางเจิ้นแค่เห็นบุตรชายเล่นเลื่อนหิมะลงจากภูเขาก็รู้สึกตื่นเต้นตามไปด้วย“ได้สิขอรับข้าเล่นไม่นานก็สูสีกับครูฝึกแล้ว ถ้าท่านพ่อได้ลองเล่นเจ้าเลื่อนหิมะนี้แล้วล่ะก็ท่านจะต้องชอบมากแน่ ๆ” เฟยซวนเอ่ยอย่างโอ้อวดกับผู้เป็นบิดาผู้เฒ่าจางแม้จะตื่นเต้นกับกิจกรรมเลื่อนหิมะแต่ด้วยอายุที่มากของตนก็ไม่กล้าเสี่ยงบาดเจ็บ“ฮ้ายย ส่วนตากับยายขอไปเดินเที่ยวชมบรรยากาศทั่วไปก็พอแล้วล่ะ ขืนไปเล่นเหมือนพวกเจ้ามีหวังกระดูกกระเดี้ยวหักกันพอดี”“คิ ๆ ๆ พวกท่านไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะใครอยากเล่นเลื่อนหิมะก็ไปเล่นได้ หรือจะเดินซื้อของฝากที่ชาวบ้านทำขายก็ทำได้เช่นกัน อยากไปเมื่อใดก็บอกซีซีแล้วพวกเราค่อยไปพร้อมกันทั้งหมดเป็นอย่างไรเจ้าคะ”“เรื่องนี้ก็ยกให้ซีซีจัดการตามที่เจ้าเห็นควรเถิดลูกแม่ แต่สิ่งสำคัญที่สุดของเจ้าย่อมเป็นการ

วันต่อมาคนบ้านตระกูลจางต่างลุกขึ้นมาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ทำจากผ้าไหมเนื้อดีเป็นครั้งแรก แต่นี่มิใช่การโอ้อวดความร่ำรวยต่อสายตาผู้อื่น การที่พวกเขาต้องแต่งกายดีกว่าทุกครั้งนั่นเป็นเพราะไม่อยากทำให้บุตรหลาน ผู้มีตำแหน่งเป็นถึงองค์หญิงต้องอับอายขายหน้าคนในเมืองหลวงการกำชับเรื่องงานเฟิงหยางมอบหน้าที่ให้กับเหล่านายช่างทั้งหลาย คอยดูแลการส่งสินค้าหรือการรับงานจากลูกค้าตามราคาที่เหมาะสมกับงาน ซึ่งคนงานที่อวิ๋นซีนำออกมาพวกเขาไม่มีทางทรยศนางอยู่แล้วกระทั่งเข้าสู่ยามเว่ยครอบครัวตระกูลจางพร้อมองครักษ์ของแต่ละคน ก็พากันเดินผ่านประตูวิเศษไปโผล่บริเวณที่โล่งของถนนเส้นรองนอกอำเภอจิ่งซู่ พร้อมด้วยรถม้าคันใหญ่สองคันรวมถึงม้าของเหล่าองครักษ์ทั้งหลายอวิ๋นซีที่คำนวณวันเวลามาเป็นอย่างดีจึงค่อย ๆ เคลื่อนขบวนเดินทางไปสู่ถนนเส้นหลัก ซึ่งประจวบเหมาะกับการมาถึงขององค์ชายสิบอย่างพอดี ขบวนทั้งสองมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวงพร้อมกันแต่กระนั้นยังมีการทักทายเล็กน้อยองค์ชายสิบขยับม้าของตนเข้าไปใกล้รถม้าของครอบครัวอวิ๋นซีช้า ๆ เพื่อทักทายผู้อาวุโสและบิดามารดาของนาง“หลายเดือนมานี้หวังว่าพวกท่านทุกคนจะสบายดีนะ”“คุณช

ภายหลังกลับมาถึงจวนอวิ๋นซีจึงชวนองค์ชายสิบให้อยู่รับมื้อเที่ยง ทั้งยังเอ่ยชวนอีกฝ่ายไปเยี่ยมชมกิจการแผ่นประดับผนัง ซึ่งนางคิดว่าจะนำลูกแก้วทัศนีย์ที่มีหิมะและบ้านรวมถึงคนตัวจิ๋วไปวางขายเพิ่ม“พี่จื้ออวี่ท่านอยากไปดูกิจการแผ่นประดับผนังของซีซีที่เปิดเพิ่มในเมืองหลวงหรือไม่เจ้าคะ”“เอาสิ ขนาดเปิดขายที่อำเภอหลินชุนกับตำบลกู่ซานลูกค้ายังแย่งกัน พี่คิดว่าที่เมืองหลวงคงจะคึกคักยิ่งกว่าที่นั่นเป็นแน่”“ความเห็นของพี่จื้ออวี่เหมือนกับข้าเพราะที่เมืองหลวงเราตั้งราคาขายซึ่งแพงกว่าต่างเมืองพอสมควร หลายเดือนที่ผ่านมาได้แต่เห็นยอดเงินครั้งนี้จึงอยากไปดูให้เห็นกับตาขอรับ” จื่อหานกล่าวด้วยอารมณ์ตื่นเต้นเฟิงหยางยังจำได้ว่าบุตรสาวเคยบอกทุกคนไว้ถึงสินค้าชนิดใหม่ ที่น่าดึงดูดมากกว่าแผ่นประดับผนังจึงลองถามต่อหน้าทุกคน“ซีซีเมื่อตอนนั้นเจ้าบอกว่านอกจากแผ่นประดับผนังขนาดต่างๆ แล้ว ยังมีสินค้าที่คาดว่าผู้คนจะให้ความสนใจเป็นพิเศษมิใช่หรือพอจะมีตัวอย่างให้พวกเราดูสักชิ้นหรือไม่”“ตัวอย่างหรือเจ้าคะย่อมมีให้พวกท่านได้ดูอยู่แล้วล่ะ” อวิ๋นซีพูดจบก็ลุกไปหยิบกล่องใบหนึ่งมาวางบนโต๊ะโดยให้บิดาเป็นคนเปิดมันอีกทีเฟิ

ยามกลับมาถึงจวนองค์ชายสิบได้เอ่ยขอตัวกลับเพื่อไปทำงานตามหน้าที่ของตนยังค่ายทหาร เขาปล่อยให้อวิ๋นซีได้ดูแลคนในครอบครัวที่ยังไม่หายจากอาการตกตะลึงเรื่องการประมูลลูกแก้วทัศนีย์ซึ่งอวิ๋นซีก็มิได้รั้งองค์ชายสิบให้อยู่ต่อเพราะนางย่อมรู้และเข้าใจว่า ปัจจุบันบุรุษผู้ที่กำลังจะกลายเป็นว่าที่คู่หมั้นมีตำแหน่งขุนนางพ่วงท้าย นางจะทำให้เขาถูกพวกขุนนางคนอื่นตำหนิได้อย่างไร“เสี่ยวซีพี่ต้องกลับไปจัดการเรื่องงานกับแม่ทัพใหญ่ที่ค่ายทหารก่อนนะ ถ้าไม่มีปัญหาอะไรพี่อาจได้หยุดพักหลายวันเป็นการชดเชย”“พี่จื้ออวี่อย่าคิดมากท่านเป็นขุนนางมีหน้าที่ต้องทำจะมัวขลุกอยู่กับซีซีได้อย่างไร ไว้ท่านว่างถ้างานไม่ยุ่งก็มาหาซีซีที่จวนได้ทุกเมื่อนะ หรือตอนเย็นท่านกลับจากทำงานจะแวะมารับมื้อเย็นด้วยกันทุกวันก็ได้อีกเหมือนกันเจ้าค่ะ”“เจ้าช่างเข้าใจพี่เสียจริงถ้าพี่กลับมาทันมื้อเย็นไว้จะแวะมาฝากท้องกับอาหารอร่อย ๆ ที่จวนของเจ้านะ”“เจ้าค่ะแล้วเจอกันนะเจ้าคะ”“อย่าลืมนอนพักบ้างล่ะวันนี้ตื่นเช้าเกินไป”องค์ชายสิบรับเอารอยยิ้มที่สดใสจากอวิ๋นซีและไม่ลืมกำชับให้นางงีบเอาแรงเพราะตื่นผิดเวลา จากนั้นจึงกระโดดขึ้นหลังม้าคู่ใจซึ่งมี