All Chapters of พิศวาสรักเด็กหมอ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 2/4]: Chapter 141 - Chapter 150

"อือ" เสียงเล็กครางในลำคอของคนตัวนุ่มนิ่มที่หมอชวิณกกกอด ทำให้เขาต้องปรือตาขึ้นมองแล้วเขาก็พบกับใบหน้าสวยซึ่งกำลังแหงนหน้าเกยคางอยู่บริเวณมัดกล้ามแน่นเหนือยอดจุกเล็กสีชมพูของเขา เธอหลับตาพริ้มพ่นลมหายใจอุ่นใส่ซอกคอของเขาด้วยจังหวะสม่ำเสมอ "นอนเหมือนเด็ก" หมอหนุ่มหัวเราะขึ้นในลำคอเมื่อได้เห็นใบหน้าเล็กอันขาวกระจ่างใสไร้ซึ่งจุดตำหนิ ในยามที่เธอหลับช่างดูอ่อนเยาว์ประกอบท่านอนของเธอที่ช่างเหมือนท่านอนของเด็กน้อยไม่ผิดเพี้ยน ถ้าหากว่าเขาไม่เห็นก้อนเนื้ออวบใหญ่ที่เคลื่อนไหวขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจซึ่งกำลังเบียดอยู่กับแผงอกแข็ง เขาก็จะคิดว่ากำลังนอนกอดเด็กสาวแรกรุ่นอยู่เป็นแน่ "หนาว" แก้มใสเอ่ยเสียงยานคางเมื่อชายผ้าห่มถูกเท้าเล็กของตัวเองเกี่ยวลงไปด้านล่างจนทำให้ไหล่เปลือยของเธอออกมาสัมผัสกับความเย็นเยือกของเครื่องปรับอากาศ แทนที่เธอจะดึงชายผ้าห่มขึ้นปิดไหล่ของตนเอง เธอกลับออกแรงกระชับวงแขนที่กอดสวมอยู่กับเอวหนา ยกขาก่ายไปที่ต้นขาแกร่ง สอดเข่าเล็กไปยังหว่างขาทั้งสองของเขา เบียดกายนุ่มเข้าหาไออุ่นจากร่างกายคนตัวโตจนทำให้ทุกส่วนของเรือนร่างตั้งแต่เนินอกอวบไปจนถึงเท้าเล็กได้สัมผัสกับผิวแข็งแกร

หมอชวิณและแก้มใสกลับมาถึงบ้านในช่วงเย็น การอ่อนล้าที่ต้องเดินทางไกล ทั้งคู่จึงตกลงกันว่าจะไปรับกายในวันพรุ่งนี้พร้อมทั้งแจ้งจะเรื่องแต่งงานให้นายแพทย์ชรัญและคุณพิมลภาให้รับทราบ เมื่อขึ้นมาถึงห้องนอน ร่างสูงของหมอหนุ่มก็เดินลิ่วไปยังลิ้นชักซึ่งมีแผงยาคุมกำเนิดของหญิงสาวอยู่ในนั้น มือหนาดึงลิ้นชักออกแล้วหยิบแผงยาขึ้นมาถือ ตั้งท่าจะเดินไปยังถังขยะที่ตั้งอยู่มุมห้องแต่ก็ต้องชะงักเพราะมีเสียงเล็กของแก้มใสทักขึ้นเสียก่อน "พี่วิณจะทำอะไรคะ?" แก้มใสเดินเข้ามาใกล้หมอหนุ่ม เอียงหน้ามองสิ่งที่อยู่ในมือใหญ่แล้วเลยขึ้นมองหน้าสลับกันไปมา "จะเอาไปทิ้ง หนูไม่ต้องกินมันแล้ว" หมอหนุ่มตอบขณะที่ก้าวขาจะเดินเลยคนตัวเล็กไปแต่เขาต้องหยุดอยู่กับที่เพราะมือเล็กของเธอมาจับที่ข้อมือของเขารั้งเอาไว้เสียก่อน "ถ้ากินย้อนหลังจะเป็นอะไรไหมคะ? เผื่อป้องกันได้" แก้มใสมองแผงยาอย่างอาลัยอาวรณ์ เธอก็พอจะรู้อยู่ว่าถ้าลืมก็สามารถมีวิธีที่จะรับประทานต่อได้ "หนูไม่อยากมีลูกกับพี่เหรอ?" หมอชวิณถามเสียงจริงจังไร้ซึ่งการหยอกล้อเหมือนที่ผ่านมา จริงอยู่ที่การลืมรับประทานยาคุมสามารถรับประทานต่อได้ทันทีที่นึกขึ้นได้ แต่ต้องใช

สองวันถัดมา หลังจากที่หมอชวิณพาแก้มใสไปบอกข่าวดีกับพ่อแม่แล้ว คุณพิมลภาก็ได้ไปหาฤกษ์หายามให้ลูกชายทันที และฤกษ์งามยามดีก็คือสัปดาห์หน้า วันนี้คุณพิมลภาจึงได้พาลูกชายและว่าที่ลูกสะใภ้มาลองชุดวิวาห์ยังร้านดังกลางใจเมืองที่ขึ้นชื่อว่าแพงหูฉี่ร้านหนึ่งก็ว่าได้และแน่นอนว่าร้านหรูระดับนี้ก็ต้องมีการต้อนรับขับสู้อย่างดีแน่นอน "นี่เป็นแคตตาล๊อกชุดใหม่ล่าสุดของทางร้านเราค่ะ" พนักงานสาวของร้านนั่งลงคุกเข่าด้านหน้าโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟาที่มีคุณพิมลภา หมอชวิณและแก้มใสนั่งอยู่ เธอเอ่ยพลางเปิดหน้าชุดแต่งงานฟูฟ่องสีขาวให้ทั้งสามคนดู "หนูแก้มใสเลือกเลยลูก ชอบชุดไหนก็บอกพนักงานเขาไป เขาจะได้เอาชุดมาให้ลอง" คุณพิมลภาบอกจากนั้นก็หยิบแคตตาล๊อกไปวางบนตักเล็กของว่าที่ลูกสะใภ้คนสวยพลางเปิดหน้าให้หญิงสาวได้เลือก "เอ่อ ชุดคงจะแพงน่าดูเลยนะคะคุณแม่" แก้มใสพูดขึ้นขณะที่ดวงตาสวยมองไปยังชุดสวยพวกนั้นด้วยแววตาฉายความกังวล ความจริงเธอสามารถใส่ชุดตามร้านข้างนอกก็ได้ เธอได้บอกความต้องการไปแล้วแต่คุณพิมลภาไม่ยอม ท่านบอกว่าไม่อยากโดนคนอื่นนินทาว่าร้าย ว่าเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนปล่อยให้ลูกสะใภ้ใส่ชุดไร้แบรนด์ เธอจึงจำใจต

และแล้ว วันแต่งงานของทั้งคู่ก็มาถึง งานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสใหญ่โตถูกจัดขึ้นที่โรงแรมหรูระดับห้าดาวเหมาะสมกับฐานะของลูกชายเจ้าของโรงพยาบาล งานเลี้ยงดำเนินการไปอย่างเรียบร้อยไม่มีการขาดตกบกพร่องด้วยฝีมือออร์แกไนเซอร์ชื่อดังที่คุณพิมลภาเป็นผู้จัดการจ้างมา หลายคนอิจฉาเจ้าสาวป้ายแดงคนนี้เพราะนอกจากจะได้สามีหน้าตาหล่อเหลา หน้าที่การงานดีแล้ว เธอยังได้แม่สามีที่เอ็นดูลูกสะใภ้เป็นอย่างยิ่ง ดูได้จาก ท่านที่คอยช่วยดูแลอาหารการกินของน้องชายแก้มใสแล้ว เมื่อใดที่ท่านได้มาอยู่ใกล้ ๆ เจ้าสาวของลูกชายและเห็นว่าเครื่องประดับหลุดเลื่อนท่านก็จะช่วยขยับจับให้เข้าที่เข้าทาง แววตาที่ท่านส่งไปให้ลูกสะใภ้เต็มไปด้วยความรักความเอ็นดูซึ่งผู้คนในงานก็ต่างเห็นกันถ้วนหน้าเหมือนกับว่าท่านเป็นมารดาของเจ้าสาวก็ไม่ปาน หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการบนเวที คู่บ่าวสาวก็ได้เดินลงมาทักทายและขอบคุณแขกเหรื่อตามโต๊ะ พร้อมทั้งให้ช่างภาพได้เก็บภาพร่วมกับคนที่เข้ามาพูดคุยแสดงความยินดีรวมแล้วเป็นพัน ๆ รูป กว่างานเลี้ยงจะเลิกลาก็กินเวลาเกือบครึ่งคืน "เมื่อยขาจัง" แก้มใสเอ่ยบ่นพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งที่ขอบเตียงกว้างภายในห้องสวีตซึ่งถูกเ

ร่างใหญ่รีบขยับเข้ามาแทรกกลางหว่างขาเรียวเมื่อเขาไม่อาจอดทนต่อความปวดหนึบที่แก่นกายได้อีกต่อไป หมอชวิณจับเข้าที่ข้อพับเล็กของคนที่กำลังนอนเกร็งมองมาทางเขาด้วยสายตาหวานเยิ้มเต็มไปด้วยความปรารถนา เขาดันข้อพับหญิงสาวขึ้นจนสุด เผยให้เห็นกลีบอูมเบ่งบานซึ่งเปิดทางรอท่อนเนื้อได้เข้าไปได้อย่างสะดวก "ของหนูยังแดงอยู่เลย อา.." หมอหนุ่มพูดเสียงกระเส่าตอนที่ก้มหน้ามองไปยังร่องเนื้อสีแดง ใช้มือข้างที่ว่างจับแก่นกายไปถูไถขึ้นลงที่รอยแยกสีแดงช้ำผลพวงมาจากการที่โดนเขากระทำเมื่อคืน จับปลายนุ่มหัวเห็ดป้ายเอาน้ำเชื่อมที่โพรงเนื้อเร่งขับออกมาเพียงเพราะโดนท่อนเนื้อสัมผัส เสียงทุ้มครางขึ้นอย่างเสียวซ่านเมื่อปลายหัวมนที่ไวต่อการรู้สึกยู่ย่นไปมาเหตุเพราะเขาจับมันไปถูกับร่องแฉะแรง ๆ จนน้ำหล่อลื่นของเธอเคลือบส่วนหัวเห็ดแวววาว "อย่าจ้องนานสิ หนูอายนะ อื้อ!" แก้มใสพูดต่อเสียงดัง รีบเลื่อนมือไปเพื่อปิดจุดบอบบางที่โดนคนด้านบนใช้ปลายนุ่มของแก่นกายหยอกล้อ แต่ยังไม่ทันที่มือเธอจะเคลื่อนที่ไปถึง คนตัวโตก็ดันลำท่อนใหญ่เข้ามาในตัวโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างบางสะดุ้งเกร็งเมื่อส่วนปลายบานมากระทุ้งโดนผนังมดลูกอย่างจั