All Chapters of พิศวาสรักเด็กหมอ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 2/4]: Chapter 151 - Chapter 160

หนึ่งเดือนต่อมา "ขนาดหลับอยู่ก็ยังจะตอดแรง อ่า.." เสียงทุ้มแหบพร่าคุ้นหูดังขึ้นที่เบื้องหลังพร้อมกับอาการเสียววูบวาบในช่องทางรัก ทำให้แก้มใสที่เพิ่งหลุดพ้นจากห้วงนิทราขยับตัวเบียดสะโพกเข้าหาลำท่อนแข็งที่กำลังเคลื่อนเข้าเคลื่อนออกตัวเธออัตโนมัติ ท่อนขาเรียวของเธอพาดคาอยู่กับเอวหนาซึ่งไม่ต้องถามก็รู้ว่าคนตัวโตจับขาเธอให้ไปเกี่ยวกับเอวของตัวเองเพื่อเป็นการเปิดทางให้แก่นกายใหญ่เข้าไปตักตวงความสุขได้สะดวกขึ้น "พี่วิณ..อีกแล้วนะคะ อือ..เสียวจัง.." แก้มใสเอี้ยวหน้าไปซบกับซอกคอหนา จนสามารถได้ยินเสียงชีพจรตรงแอ่งบุ๋มน้อยที่อยู่ระหว่างไหปลาร้าของหมอหนุ่มชัดเจน เสียงเต้นตุบอย่างตื่นเต้นของมันพลอยทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจเธอเต้นเร็วตามไปด้วย แก้มใสมักจะถูกสามีปลุกด้วยวิธีนี้เสมอ ถ้าหากเขามีงานค้างแล้วต้องกลับดึกสักสองสามวัน พอเช้ามาหมอหนุ่มก็จะจับเธอทำรักในตอนเช้าเสมอ และมีบางครั้งเขาก็จะกวนการนอนของเธอตั้งเช้าตรู่แล้วลากยาวไปจนถึงเวลาเขาไปทำงาน เธอถึงจะได้นอนต่อด้วยอาการที่หมดเรี่ยวแรง "พี่ไม่ได้เอาหนูมาตั้งสองวันแล้ว โคตรอยากเลย อ่า.." หมอชวิณเอ่ยเสียงกระเส่าใกล้กับใบหูเล็ก พูดจบเขาก็งั

ตอนเย็น แก้มใสมารอน้องชายที่ห้างสรรพสินค้าใหญ่ รอให้คนขับรถที่คุณพิมลภาสส่งไปรับกายจากโรงเรียนมาส่งให้เธอ เมื่อน้องชายมาถึง แก้มใสพาเด็กชายไปหาซื้อหนังสือ และต่อด้วยการไปนั่งรับประทานไอศครีมร้านดังเพราะเด็กชายบ่นอยากรับประทานนานแล้ว ทั้งคู่ใช้เวลาส่วนตัวตามประสาพี่น้องจนคุ้มค่า เมื่อเห็นว่าถึงเวลาที่กายจะต้องกลับบ้านเธอจึงเดินไปส่งน้องชายยังลานจอดรถซึ่งคนขับรถได้จอดรอรับเด็กชายกลับ แก้มใสเดินกลับเข้าไปในห้างสรรพสินค้าใหญ่อีกรอบเพื่อไปซื้อของใช้จำเป็นส่วนตัวรวมทั้งโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ที่ผู้เป็นสามีบังคับให้ซื้อไม่เช่นนั้นเขาคงจะโอนเงินมาให้อีกจริง ๆ แน่ หนึ่งชั่วโมงต่อมา ณ โรงพยาบาล C ก๊อก ๆ "เชิญครับ" หมอชวิณเอ่ยอนุญาตเมื่อได้ยินเคาะที่ประตูพลางละสายตาจากแฟ้มเอกสารบนโต๊ะเงยหน้าขึ้นเพื่อที่มองผู้มาเยือน แล้วใบหน้าหล่อก็ต้องเปื้อนยิ้มเพราะเห็นหน้าสวยของภรรยาโผล่เข้ามาในตอนที่ประตูถูกเปิดออก "หนูมาแล้วค่ะ" แก้มใสฉีกยิ้มหวานให้คนตัวโตที่นั่งอยู่โต๊ะทำงาน เธอก้าวเข้ามาในห้องเต็มตัวแล้วทำการปิดประตูห้องอย่างเบามือ แก้มใสตั้งท่าจะเดินไปนั่งที่โซฟารับแขกเพราะเห็นว่าหมอหนุ่มยังท

"อ้อก! แหวะ.." เสียงโอ้กอ้ากที่ดังขึ้นภายในห้องน้ำ ทำให้หมอชวิณรู้สึกตัวตื่นด้วยความมึนงง ลืมตาขึ้นมองยังตำแหน่งที่ภรรยานอนประจำ แล้วสติสัมปชัญญะก็เริ่มกลับมาเต็มที่เมื่อไม่เห็นคนตัวนุ่มนอนอยู่ตรงนั้น ร่างใหญ่รีบลนลานลุกขึ้นเมื่อนึกได้ว่าเสียงที่ออกมาจากห้องน้ำเป็นเสียงของภรรยาตนเอง หมอชวิณสาวเท้ายาว ๆ ไม่กี่ก้าวก็ถึงประตูห้องน้ำ เขารีบเปิดเข้าไปก็พบว่าคนตัวเล็กกำลังโก่งคออาเจียนอยู่กับชักโครก ถึงแม้ว่าไม่มีอะไรจะออกมาแล้วแต่หญิงสาวก็ยังไม่หยุดอาเจียน "เป็นไงบ้าง หน้าซีดหมดแล้ว" หมอหนุ่มตรงเข้าลูบที่แผ่นหลังเล็กอย่างเบามือ มืออีกข้างช่วยเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงไปปรกใบหน้าเล็กขึ้นมาทัดหูให้อย่างเบามือ "หนูเป็นอะไรก็ไม่รู้ค่ะ คลื่นไส้แต่เช้าเลย" แก้มใสพูดขึ้นเสียงเบา เอื้อมมือไปปุ่มกดชักโครกบ่งบอกว่าเธอนั้นได้หยุดอาเจียนแล้ว "วันนี้ไปโรงพยาบาลกับพี่ ไปตรวจกัน" หมอชวิณเอ่ยในตอนที่หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กส่งให้หญิงสาวเมื่อเธอนั้นได้ทำการบ้วนปากล้างเอาน้ำรสขมออกจากปากแล้ว "เดี๋ยวก็หายมั้งคะ ไม่ต้องไปตรวจก็ได้มั้ง.." แก้มใสพูดขึ้นแล้วรับผ้ามาจากมือใหญ่ เช็ดที่มุมปากเล็กของตัวเอง เพราะตอนนี้อา

หนึ่งเดือนต่อมาเสียงอาเจียนของว่าที่คุณแม่ในทุก ๆ เช้าจะเป็นเหมือนนาฬิกาปลุกให้หมอชวิณตื่นนอน เพราะเธอจะมีอาการคลื่นไส้เวลาเดิมตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา โชคดีที่เธอจะมีอาการแค่ช่วงเช้า ส่วนระหว่างวันจะมีแค่อาการเหนื่อยล้าและอาการง่วงเหงาหาวนอนเท่านั้น ถ้าหากว่ามีอาการคลื่นไส้และอาเจียนทั้งวันมีหวังว่าเธอคงถูกหามส่งโรงพยาบาลในสักวันแน่ ๆ เหตุเพราะร่างกายสูญเสียน้ำและอ่อนเพลียเกินไป "เหนื่อยไหมครับ? พี่สงสารหนูจัง" หมอชวิณที่เดินมาตามเสียงอาเจียนของภรรยา เขาเคลื่อนมือยกขึ้นลูบหลังให้อย่างอ่อนโยน ก้มตัวลงมองหน้าเล็กของหญิงสาวที่ซีดเซียวจากอาการเวียนศีรษะ สายตาเขาดูเป็นห่วงปนความอ่อนโยนอบอุ่นจนเธอสัมผัสได้"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูก็หายแล้ว" แก้มใสที่ตอนนี้ตั้งครรภ์ได้สองเดือนกว่ายิ้มแห้ง ๆ ให้สามี คนตัวโตไม่เคยปล่อยให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวเลยสักครั้ง เขาจะตื่นและตามมาในห้องน้ำคอยถามไถ่อาการทุกวัน "หายหรือยัง?" หมอหนุ่มที่ยังคงลูบหลังให้แม่ของลูกถามขึ้นเสียงนุ่ม อีกมือข้างที่ว่างถือผ้าผืนเล็กเพื่อคอยส่งให้หญิงสาวในตอนที่เสร็จธุระซึ่งเป็นปกติเหมือนทุก ๆ วันที่เขาปฏิบัติมา "หายแล้วค่ะ" แก้

กว่าแก้มใสจะหายจากอาการคลื่นไส้ในตอนเช้า อายุครรภ์ของเธอก็ล่วงเลยไปจนเข้าเดือนที่ห้า ในเช้านี้หมอชวิณจึงได้กอดคนตัวนุ่มในตอนที่รู้สึกตัวตื่น ร่างกายมีน้ำมีนวลขึ้นของว่าที่คุณแม่ทำให้เขากอดเธอได้เต็มไม้เต็มมือมากขึ้น "วันนี้ก็ไม่เวียนหัวใช่ไหม?" หมอหนุ่มที่นอนซ้อนหลังอยู่เอ่ยถามเธอ ซึ่งทั้งคู่นอนในท่าตะแคงข้างหันหน้าไปทางเดียวกัน ภรรยาสาวของเขาไม่ลุกไปอาเจียนมาสี่ห้าวันแล้ว ขณะที่เอ่ยถามหมอหนุ่มก็เลื่อนมือไปลูบที่หน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นมาแล้วอย่างอ่อนโยนราวกลับจะกล่อมให้ลูกเป็นเด็กดีไม่ทำให้แม่ต้องเหนื่อยอีก แต่ว่ามือใหญ่กลับไม่หยุดแค่หน้าท้องเนียน เขาเลื่อนต่ำลงไปหาจุดสงวนที่อยู่ในกางเกงในตัวน้อย ลากปลายนิ้วกรีดไปมาในร่องกลางกลีบอูมผ่านเนื้อผ้า "ไม่..ไม่เวียนแล้ว อา..พะ..พี่วิณ" แก้มใสตอบสามีเสียงสั่น แล้วเธอก็เผลอครางออกมาเมื่อนิ้วร้ายกาจไปกดขยี้ตรงตำแหน่งติ่งเนื้อเล็กที่ซ่อนอยู่ในกลีบเนื้อ มือเล็กเลื่อนมาจับที่หัวไหล่หนาเพื่อหาที่พึ่งพิง จิกเล็บลงบนกล้ามเนื้อแข็งระบายความเสียวซ่านเมื่อคนด้านหลังออกแรงขยี้หนักมือขึ้น เหมือนกับว่าตอนนี้ร่างกายของเธอจะไวต่อการสัมผัสกว่าตอนที่ไม่ได้