All Chapters of พิศวาสรักเด็กหมอ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 2/4]: Chapter 11 - Chapter 20

"อืม" หมอชวิณส่งเสียงครางในลำคอเมื่อได้ลิ้มรสปากน้อยได้สมดั่งใจ ลิ้นหนาชื้นแทรกเข้าไปตวัดดูดกลืนลิ้นเล็ก รสหวานจากโพรงปากนุ่มทำเอาไฟสวาทในตัวเขาลุกหือขณะที่ปากบางตักตวงดูดกลืนความหวานจากโพรงปาก มือก็กระตุกเชือกผูกเอวเสื้อคลุมของหญิงสาวให้หลุดออก พอสาบเสื้อคลุมไหลเลื่อนแยกจาก กันฝ่ามือใหญ่รีบเคลื่อนเข้ามาแทนที่ หมอหนุ่มลูบไล้หน้าท้องแบนอันเนียนนุ่มของเธอหนักมือตามอารมณ์หื่นกระหายของตนเองที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เลื่อนไล่ขึ้นมายังก้อนเนื้ออวบใหญ่ที่อยู่ในบราเซียร์ลายลูกไม้ที่กระเพื่อมขึ้นลงถี่ ๆ ตามลมหายใจของเจ้าของ "จะใส่มาทำไม?" หมอชวิณเอ่ยเสียงแตกพร่าหลังจากที่ละริมฝีปากออกจากปากแสนหวานของเธอแล้ว เขาก้มมองเนินอกเนียนที่ทะลักออกมาจากฟองน้ำด้วยอาการคอแห้งผาก กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองในขณะที่เลื่อนมือไปด้านหลังเพื่อปลดตะขอของสิ่งที่ปิดกั้นความสวยงามตรงหน้าให้หลุดออกจากกัน "หมะ..หมอ" แก้มใสใบหน้าร้อนฉ่าเมื่ออกอวบใหญ่ของตนเปลือยเปล่าต่อหน้าเขา หญิงสาวรีบยกมือเล็กมาปกปิดก้อนเนื้อใหญ่ของตัวเองไว้ แต่ฝ่ามือที่เล็กของเธอนั้นก็ไม่สามารถปิดอกที่ใหญ่เกินตัวของตัวเองได้เลย "เอามือออกหน่อยสิ"

"ผมไม่เคยพอแค่รอบเดียวนะครับ" หมอชวิณเอ่ยในตอนที่ยันตัวนั่งหลังตรงโดยที่ไม่ให้ท่อนเนื้อหลุดออกจากช่องรักนิ่มกลางตัวเธอ มือแกร่งจับที่โคนขาอ่อนเนียนในขณะที่สะโพกแกร่งขยับเนิบนาบ ดึงท่อนเอ็นออกจนเกือบสุดความยาวแล้วดันกลับเข้าไปจนสุดโคน "อื้อ! อึก!" แก้มใสเกร็งตัวเม้มปากแน่น เธอรู้สึกจุกเสียดทุกครั้งที่เขาส่งแก่นกายใหญ่เข้ามา เธอรับรู้ได้ว่าสิ่งนั้นเข้ามากระทุ้งที่ผนังมดลูกอย่างจัง ในขณะที่เธอกำลังทรมานแต่ร่างกายกลับยินดีโดยที่โพรงรักเต้นระริกยอมรับให้ตัวตนเขาเข้ามาอย่างยินดี "อา ตอดแรงฉิบ! " หมอหนุ่มส่งเสียงในลำคอทุ้มพร่า ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงไปมองยังจุดเชื่อมต่อเบื้องล่าง สายตาคมเป็นเป็นประกายในตอนที่ปลายบานหัวเห็ดกวาดเอาน้ำรักขาวข้นผสมสีแดงจาง ๆ ภายในโพรงเนื้อออกมา ยิ่งมองความกระสันอยากในตัวยิ่งเพิ่มขึ้นอีกระลอก มือหนาลูบวนอยู่ต้นขาเนียนนุ่มอย่างคนหื่นกระหายขณะที่สะโพกแกร่งสาดความใหญ่โตใส่ร่องเนื้อรุนแรงให้สมกับความกระสันในตัว "อ๊า! จุก หมะ..หมอ หนูจุก" แก้มใสร้องออกมาเสียงสั่น มือเล็กเอื้อมมาดันหน้าท้องแข็งของหมอหนุ่มเพื่อให้เขาผ่อนแรงกระแทกลง แต่ก็ต้องโดนมือหนาสอดนิ้วเข้ามาผสานกับ

"คุณ ตื่นได้แล้ว" เสียงทุ้มดังเข้ามาในโสตประสาทของแก้มใส หญิงสาวรู้สึกถึงผ้าเปียกชื้นมาสัมผัสกับใบหน้า ความเย็นยะเยือกทำเธอสะดุ้งทุกครั้งที่ผ้าผืนนั้นเปลี่ยนที่ "อือ หนาว.." แก้มใสครางออกมาเสียงสั่น มือน้อยรีบดึงชายผ้าห่มตวัดขึ้นมาคลุมร่างจนเหลือแค่ใบหน้าเล็กโผล่ออกมา ร่างบางพลิกตะแคงข้างนอนงอคุดคู้เพื่อหาความอบอุ่นให้ร่างกาย "ตื่นได้แล้วครับ" เสียงทุ้มดังเข้ามาใกล้ แก้มใสรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นเป่ารดอยู่กับแก้มของเธอ หญิงสาวรีบเปิดเปลือกตาขึ้นทันทีนึกขึ้นได้ว่านี่ไม่ใช่ห้องเธอ แล้วเธอก็พบว่าใบหน้าหล่อของหมอชวิณห่างจากหน้าเธอเพียงแค่นิ้วเดียว "หมอ" แก้มใสเอ่ยชื่อเขาเสียงแผ่วเบา มือเล็กที่จับผ้าห่มอยู่กำเข้าหากันแน่นกว่าเดิมอย่างกับกลัวว่าหมอหนุ่มจะแย่งไป แต่แล้วเมื่อเธอขยับตัวก็ต้องเบ้หน้าขึ้นเมื่อรู้สึกเจ็บแสบที่จุดบอบบางกลางตัว เหมือนตรงนั้นของเธอจะบวมเสียจนขาสองข้างไม่สามารถขยับมาแนบชิดกันได้ "อูย.." เสียงเล็กร้องออกมาในขณะที่คิ้วเล็กขมวดเข้าหากัน เมื่อคืนคนตัวใหญ่ตรงหน้าไม่ยอมปรานีเธอเลย "คุณไม่สบาย ผมทำอาหารมาให้ กินแล้วจะได้กินยา" หมอชวิณเคลื่อนตัวออกห่างในขณะที่ปากพูดกับหญิง

เมื่อแก้มใสจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย เธอเดินลงมาด้วยชุดเดิมของเมื่อวานเพราะไม่มีชุดให้เปลี่ยน เมื่อลงมาเกือบสุดขั้นบันไดหญิงสาวก็ได้ยินเสียงหมอชวิณดังแว่วเข้ามา "อืม เดี๋ยวผมเข้าไป ฝากจัดการให้ด้วยนะครับ ครับ แค่นี้นะครับ" หมอชวิณพูดจบก็เลื่อนโทรศัพท์มือถือสีดำออกจากใบหูแล้วกดวางสาย จังหวะนั้นก็เป็นเวลาที่แก้มใสเดินเข้ามาใกล้พอดี "เดี๋ยวไปโรงพยาบาลกัน" หมอชวิณเอ่ยในขณะที่หย่อนโทรศัพท์ลงใส่กระเป๋ากางเกง "มีอะไรหรือคะ?" "น้องคุณจะผ่าตัดคุณต้องเข้าไปเซ็นรับรองไง" "กายจะได้ผ่าตัดวันนี้เหรอคะ?" "ใช่ ในเมื่อคุณให้ผมกินแล้วผมก็ต้องทำตามข้อตกลงไง" หมอหนุ่มโน้มตัวลงพูดเสียงทุ้มนุ่ม "...." แก้มใสไม่โต้ตอบ หลุบสายตาลงมองยังลูกกระเดือกแหลม เธอไม่กล้าที่จะสบสายตาคมของคนตรงหน้า "ที่สำคัญ คุณอร่อยมากจนผมอยากจะกินซ้ำเลยล่ะ เสียดายที่วันนี้ผมมีผ่าตัดไม่อย่างนั้นคุณคงไม่ได้ออกไปจากบ้านหลังนี้แน่ หึหึ" หมอชวิณเดินย่างสามขุมเข้ามาจนกับร่างเล็กของแก้มใส สายตาคมที่มองมานั้นไม่ต้องเอ่ยเป็นคำพูดก็รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ "หนะ..หนูต้องรีบไปโรงพยาบาลไม่ใช่หรือคะ? เรารีบไปดีกว่าค่ะ" แก้มใสก้าวถอยห่างจา

"หมอจะไปห้องหนูจริง ๆ เหรอคะ ห้องหนูแคบนะคะ หมอจะอึดอัดเปล่า ๆ " แก้มใสพูดขึ้นในขณะที่เดินไปยังลานจอดรถซึ่งมีรถของหมอชวิณจอดอยู่ "ผมอยากไป" หมอหนุ่มพูดขึ้นแล้วกดรีโมทปลดล็อกรถคันหรูของตัวเอง "แล้วอย่ามาบ่นนะคะว่าห้องหนูเล็ก" แก้มใสถอนหายใจหลังพูดจบ ก็ในเมื่อห้องของเธอนั้นเล็กกว่าห้องครัวของเขาเสียอีก เพราะถ้าหาห้องใหญ่กว่านี้รายได้ของเธอก็ไม่พอกับค่าใช้จ่าย ขอแค่มีที่ซุกหัวนอนก็พอใจแล้ว แก้มใสเลยต้องยอมพาคนตัวโตไปห้องเช่าเล็กของตัวเอง ซอยเข้าหอพักของเธอเป็นซอยเล็ก ซึ่งรถคันใหญ่ของหมอเข้าไปไม่ได้ เลยต้องจอดไว้หน้าปากซอย ระหว่างทางมีไปรายทางเป็นระยะไม่ถึงกับมืดมากแต่ก็ไม่สว่างเพียงพอ เวลานี้คนส่วนใหญ่จะเข้าที่พักกันแล้ว มีเพียงสุนัขจรจัดสี่ห้าตัวออกมาคุ้ยถังขยะเพื่อหากินประทังชีวิตตัวเอง "ซอยมืดมากเลยนะแก้มใส" หมอชวิณที่เดินตามหลังคนตัวเล็กพูดขึ้น สายตาคมสอดส่องไปตามทางเพื่อสังเกตการณ์สภาพแวดล้อมความเป็นอยู่ของผู้หญิงด้านหน้าของเขา พลันคิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากัน เมื่อเห็นชายสองคนนั่งดื่มสุราหน้าร้านขายของชำที่อยู่ลึกเข้าไปในซอย ถึงจะอยู่ไกลจากตรงนี้พอสมควรแต่ว่าถ้าคนที่คิดจะทำอะไรไม