All Chapters of พิศวาสรักเด็กหมอ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 2/4]: Chapter 21 - Chapter 30

"งั้นผมทำให้หายเจ็บนะ" หมอหนุ่มผละออกจากยอดอกของเธออ้อยอิ่งพูดขึ้นเสียงกระเส่า ที่มุมปากเขามีคราบน้ำลายเปรอะเปื้อน ร่างใหญ่เคลื่อนตัวไปด้านล่าง นิ้วยาวรีบเกี่ยวขอบกางเกงนอนขาสั้นให้ออกไปทางปลายเท้าพร้อมกับกางเกงในตัวน้อย มือแกร่งจับเข่าเล็กให้ตั้งขึ้นแล้วแยกออกจากกันกว้างแล้วแทรกร่างใหญ่โตของตัวเองเข้าไปนั่งกลางหว่างขาเนียน "หมอ..หมอจะทำอะไร?" แก้มใสถามเสียงสั่นเมื่อเห็นหมอหนุ่มก้มหน้าเข้าไปใกล้จุดบอบบางของเธอ หญิงสาวรีบออกแรงหุบขาเข้าอย่างหวาดระแวงแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงมือแข็งแรงของเขาได้จึงต้องยอมให้หมอหนุ่มสำรวจจุดบอบบางแดงของตัวเอง ใบหน้าร้อนวูบซึ่งผิดกับรอยแยกกลางตัวที่เย็นวาบเมื่อสัมผัสกับลมของพัดลม "ของคุณสวยมากเลยนะแก้มใส" หมอชวิณพูดเสียงกระเส่า สายตาคมจ้องมองกลีบอูมสีขาวที่โอบรอบรอยแยกสีแดงสีสวยเบื้องล่าง หมอหนุ่มถึงกับหายใจติดขัดขึ้นมาอย่างคุมไม่อยู่ เขาส่งลิ้นมาเลียริมฝีปากบางที่แห้งผากของตัวอย่างหื่นกระหาย ที่ผ่านมาเขาไม่เคยที่จะสนใจจุดทำรักของผู้หญิงคนใด แต่กับของหญิงสาวคนนี้ทำให้เขาอย่างลองชิมอยากลิ้มลอง "แดงหมดเลย ผมรักษาให้นะ" พูดจบใบหน้าหล่อก็ก้มวูบเข้าไปกลางหว่างขา

"ผมก็เสียว ซี้ด! ผมเข้าไปแรง ๆ ได้แล้วใช่ไหม?" หมอชวิณเอ่ยถามเสียงกระเส่าพลางดันช่วงไหล่ขึ้นให้สะโพกเตรียมพร้อมกับการที่จะกระแทกตามที่พูด ปลายลำท่อนยังจดจ่ออยู่แค่ครึ่งทางเท่านั้น "อื้อ!" แก้มใสกัดปากแน่นพยักหน้ารัวเร็ว มือเล็กกำมุมหมอนไว้แน่น แยกขาให้กว้างเพื่อรอรับความรุนแรงของเขา เมื่อคนตัวเล็กพยักหน้า หมอหนุ่มจึงส่งแรงไปที่สะโพกกระแทกอัดท่อนเอ็นพรวดเดียวสุดโคนแล้วดึงออกดันเข้ารุนแรงเหมือนคนเก็บกดมานาน "อ๊ะ อ๊ะ อ๊า!" แก้มใสร้องออกมาตามจังหวะกระแทกของคนตัวโต อกใหญ่ของเธอกระเพื่อมขึ้นลงรัวเร็ว หลังบางเสียดสีกับที่นอนรัวแรงจนเธอเจ็บแสบไปทั้งแผ่นหลัง แต่ความเสียวกระสันก็กลบความเจ็บแสบอันนั้นไปจนหมดสิ้น ปากน้อยอ้าปากค้างเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอด ปากอิ่มชาระริกเมื่ออารมณ์กระสันของเธอพุ่งถึงจุดสูงสุด โพรงเนื้อเต้นระริกอยากปลดปล่อยน้ำรักอยู่รอมร่อ"ใกล้แล้วใช่ไหมถึงตอดแรงแบบนี้ อ่า เสียวฉิบ!" หมอหนุ่มกัดฟันแน่นจนกรามด้านข้างปูดออกมาเห็นได้ชัด เขาปวดไปทั้งท่อนลำเมื่อโดนโพรงเนื้อร้อนบีบรัดรุนแรง "เสียว หนูเสียว" แก้มใสเอ่ยเสียงพร่า หางตามีหยดน้ำตาเกาะอยู่เพราะร่างกายกำลังทรมาน รูรักบีบร

"สบายตัวแล้วสินะ" หมอชวิณเอ่ยออกมาพลางมองหน้าใบสวยที่ผ่อนคลายแล้วของหญิงสาว สะโพกแกร่งชะลอความเร็วจนกลายเป็นความเนิบนาบแผ่วเบา มือใหญ่จับรวบขาเรียวสองข้างไว้ด้วยกันแล้วเหวี่ยงไปวางราบบนที่นอนน้อย แขนแข็งแรงสอดเข้าไปใต้ท้องเนียนแล้วรั้งขึ้นมาให้สะโพกกลมยกขึ้นสูงโดยที่ไม่ยอมให้จุดเชื่อมต่อหลุดออกจากกัน "หมอยังไม่พออีกเหรอ?" แก้มใสเอี้ยวหน้ากลับมาถามคนข้างหลัง ใบหน้าน้อยแนบลงไปนอนกับหมอนตรงหน้าส่วนสะโพกนั้นยกสูงปล่อยคนตัวใหญ่ได้เข้ามาเต็มที่ "ผมยังไม่เสร็จเลยนะครับคนสวย" หมอชวิณพูดบอกเธอพลางใช้เข่าแข็งดันเข่าเล็กให้ห่างออกจากกันจนกว้าง เมื่อจัดท่าได้ที่แล้วเขาก็เริ่มขยับสะโพกอีกครั้ง แล้วเริ่มเร่งจังหวะเร็วขึ้นเมื่อความกระสันเข้าครอบงำเขาอีกครา "อื้อ! อึก!" แก้มใสก้มหน้าใส่หมอนใบใหญ่ ฟันซี่เล็กกัดไปที่หมอนสะกดกลั้นเสียงร้องครางของตัวเองไว้ หญิงสาวเสียววูบวาบในช่องท้องในตอนที่ท่อนเนื้อร้อนชักออกดันเข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือเล็กดึงทึ้งมุมหมอนแทบจะให้มันขาดคามือ เรียวขาขาวสั่นระริกเมื่อต้องรองรับความใหญ่โตที่ส่งเข้ามาไม่ขาดสาย หากไม่ได้มือหนาช่วยประคองเอวไว้ตัวเธอคงทรุดลง "ห้องนี้ไม่ดีเลย

เมื่อทั้งคู่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว แก้มใสก็รีบเร่งให้หมอหนุ่มออกจากห้องเพื่อเธอจะได้รีบล็อกประตู เพราะเวลานี้ใกล้เวลาเข้างานของเธอแล้ว "คุณทำงานที่คาสิโน P ใช่ไหม?" หมอชวิณถามขณะที่เดินตามหลังคนตัวเล็กออกจากหอพัก เขาดูจากชุดฟอร์มที่สวมอยู่ก็จำได้ว่าเป็นชุดพนักงานประจำคาสิโนเพื่อนเขา "หมอรู้จักที่นั่นด้วยเหรอคะ?" แก้มใสชะลอฝีเท้าลงหันกลับมาถามคนด้านหลัง "คาสิโนนั่นเป็นของเพื่อนผม" หมอหนุ่มตอบสาวเท้าเดินมาตีคู่เสมอกับหญิงสาว "เสี่ยภาคินทร์น่ะเหรอคะ?" "ใช่" "อ้อ ค่ะ" แก้มใสพยักหน้ารับรู้ ทำไมโลกช่างกลมแบบนี้ แฟนของเสี่ยภาคินทร์ก็เป็นเพื่อนของเธอ แต่เธอไม่จำเป็นต้องบอกเขาถึงความสัมพันธ์ข้อนี้ เดี๋ยวเขาจะหาว่าเธออยากตีสนิทเจ้านายของตัวเอง "เดี๋ยวผมไปส่งนะ" หมอชวิณพูดขึ้นพลางรีบยกมือขึ้นโอบไหล่หญิงสาวเมื่อเหลือบไปเห็นรถมอเตอร์ไซค์ขับสวนมา เขารีบดึงร่างเล็กเข้ามาประชิดอกเพื่อให้พ้นรัศมีการเฉี่ยวชนของรถคันนั้น บรื้น! "เอ๊ะ!" แก้มใสที่ตกใจร้องออกมาเมื่อสัมผัสถึงแรงลมพัดผ่านตอนมอเตอร์ไซค์แล่นผ่านตัวเธอไป "ในซอยแท้ ๆ ทำไมขับเร็ว" หมอชวิณพูดตำหนิขึ้นมา สายตาคมมองตามหลังวัยรุ่นผู้เ

"หมอมาเที่ยวเหรอคะ?" แก้มใสเอ่ยทักตอนที่เข้าไปใกล้ร่างสูงแล้ว ที่เธอถามคำถามนี้เพราะเขาอาจจะมาเที่ยวที่ผับนี้แล้วอาจจะนั่งอยู่ที่ห้องวีไอพีด้านบนโดยที่เธออาจไม่ทันได้เห็นเขาก็อาจเป็นได้ "ผมมารอคุณ" หมอหนุ่มเอ่ยเสียงเข้มพอฟังดูดี ๆ จะพบว่ามีน้ำเสียงหงุดหงิดปนอยู่ "มารอหนู มารอทำไมคะ?" แก้มใสขมวดคิ้วเล็กเข้าหากันอย่างสงสัย ก็บอกแล้วว่าพรุ่งนี้เธอถึงจะย้ายของเข้าคอนโดเขา ก็ไม่มีเหตุอะไรที่ต้องมาเจอกันแล้ว "คุณทำผมหงุดหงิดอยู่นะแก้มใส" หมอหนุ่มพูดเสียงเครียด ลดวงแขนที่กอดอกลง ตวัดขายาวแยกออกจากกันกว้างแล้วเอื้อมมือมาดึงร่างเล็กเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด "หมอจะหงุดหงิดทำไมคะ ก็หนูบอกแล้วว่าค่อยย้ายพรุ่งนี้ วันนี้หนูเลิกงานดึกหมอไม่เห็นเหรอคะ?" แก้มใสอธิบายให้เขาฟัง พยายามแกะวงแขนแข็งแรงให้หลุดจากเอวคอด "มันดึกเกินไปผมไม่ชอบ" หมอชวิณตอบกระชับวงแขนแน่นขึ้นกว่าเดิม จนอกอวบเข้ามาเบียดอยู่กับอกแน่นเนื้อของเขา "หนูต้องทำงานนี่คะ หนูจำเป็นต้องหาเงินให้มากที่สุด งานอะไรหนูก็ทำทั้งนั้น" แก้มใสเอ่ยออกไป ร่างเล็กหยุดขัดขืนเพราะเห็นว่าถึงเธอดิ้นไปก็ไม่อาจจะหลุดพ้นจากวงแขนแข็งแรงนี้ไปได้ "ก็ผมบอกแล้วไ