All Chapters of พิศวาสรักเด็กหมอ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 2/4]: Chapter 31 - Chapter 40

หมอชวิณขับรถพาแก้มใสมาถึงยังคอนโดซึ่งไกลจากโรงพยาบาลไม่มากนัก เมื่อหมอหนุ่มขับรถมาจอดยังที่ประจำของตัวเอง เขาหันไปปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยของตัวเองซึ่งนั่นก็ทำให้หญิงสาวรีบทำตาม "เป็นไง ใกล้โรงพยาบาลดีไหม? คุณจะได้ไปหาน้องชายได้สะดวกไง ใกล้กว่าที่หอพักคุณตั้งเยอะ" หมอหนุ่มเอ่ย สายตามองไปยังหญิงสาวว่าจัดการปลดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้วหรือยัง "ใกล้ค่ะ แต่ว่าดูหรูจัง ให้หนูมาอยู่ที่นี่จะดีหรือคะ?" แก้มใสเอ่ยน้ำเสียงเบาลงในช่วงท้ายประโยค เธอไม่มั่นใจว่าที่นี่จะเหมาะกับเธอ ดวงตากลมมองสำรวจดูรถยนต์ที่จอดอยู่ ล้วนแต่เป็นรถหรูยี่ห้อดัง ๆ ทั้งนั้น ผู้ที่อาศัยอยู่ที่นี่คงมีแต่คนฐานะดี "ทำไมจะไม่ดี ผมให้คุณมาอยู่ที่นี่เองนะใครจะมาว่าอะไร ลงไปกันเถอะ" หมอชวิณพูดเอื้อมมือไปขยี้ศีรษะคนช่างกังวลอย่างเอ็นดูก่อนที่จะเปิดประตูแล้วลงจากรถไปทำให้หญิงสาวต้องรีบลงตามไป หมอหนุ่มพาแก้มใสขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนสุดของคอนโด พอเมื่อเธอก้าวขาออกจากลิฟต์เธอก็พบว่าชั้นนี้แบ่งไว้เพียงแค่สี่ห้องเท่านั้น ซึ่งมีทางเดินเป็นเส้นแบ่งกลางแยกเป็นฝั่งละสองห้อง ประตูห้องแต่ละประตูอยู่ห่างกันพอสมควรบ่งบอกให้รู้ว่าแต่ละห้องนั้น

"อือ" แก้มใสครางในลำคอเมื่อเธอรู้สึกเสียววาบที่ยอดอก หน้าท้องเย็นวาบจากไอเย็นของเครื่องปรับอากาศเกิดจากการที่ร่างกายไม่มีผ้าห่มปกปิด ความเปียกแฉะมาพร้อมกับแรงดูดดุนสุดสยิวทำให้หญิงสาวลืมตาโพล่งทันที "หมอ อื้อ!" แก้มใสเรียกชายที่ก่อกวนการนอนของเธอจากนั้นต้องร้องออกมาเพราะปากร้อนได้ขบเม้มดึงไตแข็งของยอดอกให้ยืดออกไปตามแรง "ไง ตื่นแล้วเหรอ?" หมอชวิณละปากออกจากอกใหญ่เงยหน้ามาทักทายเจ้าของทรวงอกที่เพิ่งเขาหยอกล้อเมื่อครู่ "ทะ..ทำอะไรคะ?" แก้มใสถามเสียงสั่นรีบหันไปดึงผ้าห่มมาปิดอกเปลือย นี่เธอนอนขี้เซาขนาดไหนเขาถึงได้แอบปลดกระดุมออกจนครบทุกเม็ด หนำซ้ำบราเซียร์ก็ถูกปลดตะขอออกแล้วดึงขึ้นมาค้างไว้บนเนินอก "ทักทายยามเช้าไง อรุณสวัสดิ์นะครับ" พูดจบหมอหนุ่มก็ตวัดผ้าห่มออกแล้วเหวี่ยงลงไปด้านล่างเตียง ปากบางฉกเข้าที่ยอดถันอีกครั้งแล้วครั้งนี้เขาออกแรงตวัดลิ้น ดูดเม้มยอดไตรุนแรงกว่าเมื่อครู่หลายเท่านัก "อ๊า! คะ ใครเขาทักทายกันแบบนี้คะ หยะ..อย่าดูดแรงสิคะ อ๊าย!" แก้มใสผวาเฮือกหยัดแผ่นหลังขึ้นดันอกอวบเข้าใส่ปากร้อนของหมอหนุ่มอัตโนมัติเมื่อความกระสันอยากของเธอถูกปากร้ายกาจของเขาปลุกให้ตื่นขึ้น ล

เมื่อแก้มใสอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว ร่างบางอยู่ในเสื้อผ้าชุดเดิมเพราะที่นี่ยังไม่มีเสื้อผ้าให้เธอได้เปลี่ยน เมื่อเธอออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าหมอชวิณอยู่ในชุดที่เตรียมจะไปทำงาน ร่างสูงสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวพับแขนขึ้นครึ่งท่อนแขนกางเกงสแล็กส์สีดำที่โดนรีดจนเรียบกริบ เขากำลังถือแก้วกาแฟมายังโต๊ะอาหารในตอนที่หญิงสาวเดินมาถึงโต๊ะพอดี "คุณดื่มกาแฟไหม?" หมอหนุ่มเอ่ยถามพลางวางแก้วลงบนโต๊ะ เบื้องหน้าของแต่ละคนมีจานอาหารเช้าอยู่ ภายในจานประกอบไปด้วยไข่ดาว ไส้กรอก เบคอน ซึ่งเป็นอาหารแบบชาวตะวันตก หญิงสาวเดาว่าเขาคงจะทำแบบนี้ทานประจำถึงได้มีอาหารประเภทนี้อยู่ในตู้เย็น "ไม่ดื่มค่ะ" แก้มใสตอบเสียงใส ก่อนจะหย่อนสะโพกลงนั่งยังเก้าอี้ตำแหน่งที่มีจานอาหารเช้าวางอยู่ "งั้นกินอาหารเช้านี่ก่อนผมทำไว้ให้ ในตู้ยังไม่มีอาหารสด เดี๋ยวตอนเย็นเราค่อยแวะซื้อกันนะ" หมอชวิณบอกขณะที่หย่อนสะโพกลงนั่งยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามหญิงสาว "คืนนี้หมอก็จะค้างที่นี่เหรอคะ?" แก้มใสขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย ไหนเขาบอกว่านาน ๆ ถึงจะมานอนที่นี่ไงเธอถึงยอมมาอยู่ "ค้างสิ นี่มันห้องผมนะครับ" "ก็ไหนหมอบอกว่าไม่ค่อยได้มานอนที่นี่ไงคะ วัน

หมอชวิณตามมาช่วยแก้มใสในตอนเวลาบ่ายโมง เมื่อมาถึงก็พบว่าแก้มใสนั้นเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเรียบร้อยแล้ว ส่วนของใช้อย่างอื่นหมอชวิณบังคับให้ทิ้งไว้ที่นี่เพราะที่คอนโดของเขานั้นมีครบหมดแล้ว "หมอคะ หนูเสียดาย ขอเอาไปด้วยไม่ได้เหรอคะ?" แก้มใสทำอิดออดไม่ยอมเพราะรู้สึกเสียดายข้าวของตามประสาคนที่รู้จักคุณค่าของเงิน เพราะของทั้งหมดเธอเป็นคนหาเงินซื้อเองทุกบาททุกสตางค์"เอาไปก็ไม่ได้ใช้จะเอาไปทำไม?" หมอชวิณเอ่ยเสียงดุ "แต่ว่า.." หญิงสาวทำตาละห้อยมองกองเครื่องใช้อย่างตัดใจไม่ลง"เฮ้อ คุณนี่น้า" หมอชวิณถอนหายใจออกมา มือหนาล้วงไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมา กดนู่นกดนี่ไม่นานก็มีเสียงข้อความดังขึ้นที่โทรศัพท์ของหญิงสาวติ๊ง! แก้มใสละสายตาจากกองข้าวของพวกนั้น หญิงสาวควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพาย เมื่อเธอปลดล็อกหน้าจอ เธอก็ตาโตเมื่อเห็นจำนวนเงินที่ถูกโอนเข้าบัญชีของเธอ"โอ๊ะ! เงินอะไรคะเนี่ย?" แก้มใสร้องออกมาอย่างตกใจ หมอชวิณโอนเงินเข้าบัญชีพร้อมเพย์ซึ่งผูกบัญชีกับเบอร์โทรศัพท์ของหญิงสาว เขาเลยไม่ต้องถามหาเลขที่บัญชีของหญิงสาวให้ยาก จำนวนที่เขาให้มานั้นมากกว่าเงินเดือนที่เธอทำงานอยู่ถึงสี่เท่า"ค่าเ

หลังจากที่หมอชวิณเข้าห้องผ่าตัดไปแล้ว แก้มใสก็ขึ้นหากาย น้องชายของตัวเองและอยู่คุยกับน้องจนกระทั่งหมดเวลาเยี่ยม "คุณแก้มใสคะ พี่ว่าควรจะให้น้องกายพักผ่อนได้แล้วนะคะ" พี่นวลเดินเข้ามาเตือนหญิงสาว "อ้อ ค่ะ" แก้มใสหันไปมองนาฬิกาที่แขวนติดผนังก็พบว่าเป็นเวลา 20.00 น. แล้ว สมควรให้น้องชายได้พักเสียที "กาย พี่กลับก่อนนะ เดี๋ยวพี่มาหาใหม่ เชื่อฟังน้านวลนะจะได้หายไว ๆ " แก้มใสหันกลับน้องชาย เธอบอกกับเขาขณะที่ใช้มือเล็กลูบศีรษะเล็กเบามือ "ฮะ" กายรับคำอย่างคนว่าง่าย กายเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่ายไม่เคยงอแง ตั้งแต่ที่พ่อกับแม่เสียชีวิตไป พี่สาวเขาก็ทำงานหนักมาตลอด เขาเห็นใจพี่สาวแต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ พยายามทำตัวเชื่อฟังจะได้ไม่เป็นภาระไปมากกว่านี้ หลังจากที่ออกมาจากห้องฟักฟื้นของน้องชาย แก้มใสก็คิดถึงหมอชวิณทันที เขาจะผ่าตัดเสร็จหรือยัง คิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงรีบควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าเพื่อที่จะโทรหาหมอหนุ่ม แต่ยังไม่ทันที่เธอจะกดโทรออกก็มีสายเรียกเข้าจากหมอชวิณเสียก่อน หมอหนุ่มให้เธอลงไปเอาคีย์การ์ดห้องที่ห้องทำงานเขา เพราะเขานั้นยังคงต้องอยู่ดูอาการคนไข้ที่เพิ่งผ่าตัดไป แก้มใสจึงต้อ