All Chapters of พิศวาสรักเด็กฝาก (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 3/4]: Chapter 11 - Chapter 20

“เมื่อคืนคุณป้าโทรหาพลอยแล้วถามว่าพักที่ไหน พลอยก็บอกว่าพักที่หอพักพนักงานแค่นั้นเองค่ะ” จะให้เธอพูดต่อได้อย่างไรว่า คุณนายภาวรรณโอดโอยว่าจะให้เธอช่วยเป็นหูเป็นตาให้ท่านได้อย่างไรในเมื่อเธออยู่คนละที่กับลูกชายของท่าน จากนั้นท่านก็บอกว่าจะจัดการเองและได้วางสายไปและนี่ก็คงเป็นวิธีของท่านแน่ ๆ “น่าหงุดหงิดชะมัด ไปกันได้แล้วผมยังมีงานค้างอยู่” ภูริชเอ่ยเสียงดุก่อนจะเดินผละจากร่างเล็กไปอย่างหัวเสียเพราะนี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องวางมือจากงานมาจัดการเรื่องของหญิงสาวให้เรียบร้อยเสียก่อนตามความต้องการของผู้เป็นมารดา ชายหนุ่มสาวเท้าก้าวยาว ๆ ตรงไปยังรถยนต์คันใหญ่โดยไม่รอคนด้านหลังจึงทำให้พลอยลลินณ์ต้องรีบวิ่งตามเจ้านายขี้โมโหไปโดยลืมเรื่องกระเป๋าสะพายตัวเองเสียสนิทภูริชพาพลอยลลินณ์มายังบ้านหลังใหญ่ซึ่งอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวบริเวณกว้าง หลังบ้านติดกับหาดทรายสีขาวสะอาดตาซึ่งมีน้ำทะเลสีใสกำลังหยอกล้อกับทรายละเอียดทำให้เกิดฟองคลื่นเชื้อชวนให้หยุดยืนมอง สวนหย่อมหลังบ้านมีต้นไม้ขนาดใหญ่ยืนต้นช่วยสร้างร่มเงาในยามที่แสงแดดร้อนสาดส่อง พลอยลลินณ์หยุดยืนมองผืนชายหาดกว้างผ่านกระจกกว้างของระเบียงบ้านอย่า

เมื่อจัดการห้องหับให้เพื่อนครบทุกคนแล้ว ภูริชจึงขอตัวไปจัดการงานต่อโดยที่มีร่างบางตามติดไปกับเขาด้วยทุกที่ จนกระทั่งใกล้ถึงเวลาเริ่มงาน ทั้งคู่จึงได้แยกกันไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดที่เหมาะสำหรับงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ พลอยลลินณ์นัดแนะกับมุกดาให้ช่วยดูแลการทำผมแต่งหน้าให้ มุกดาเป็นผู้จัดการฝ่ายบุคคลของโรงแรมแห่งนี้และพ่วงด้วยแฟนสาวของวัชระอีกตำแหน่ง เมื่อถึงเวลานัด พลอยลลินณ์ก็ตรงดิ่งไปยังห้องแต่งตัวของพนักงานซึ่งมุกดาได้จัดเตรียมชุดไว้ให้ตามคำขอของวัชระแล้ว ก่อนหน้านี้พลอยลลินณ์เคยบ่นว่าไม่รู้ต้องแต่งตัวมากน้อยขนาดไหนสำหรับงานเลี้ยงหรูหราแบบนี้เพราะเธอไม่เคยร่วมงานงานใหญ่ขนาดนี้เลยสักครั้ง วัชระจึงได้เสนอตัวเป็นผู้จัดหาชุดให้เพราะแฟนสาวของเขาเชี่ยวชาญทางด้านนี้ “น้องพลอยสวยมากเลยค่ะ พี่คิดแล้วว่าชุดนี้ต้องเหมาะกับหุ่นสวย ๆ ของน้องพลอย” มุกดาชมเปราะเมื่อจัดการแต่งตัวให้ตุ๊กตามีชีวิตของเธอเสร็จแล้ว เธอจับร่างบางหมุนซ้ายหมุนขวาเพื่อสำรวจความเรียบร้อย ใบหน้าสวยของพลอยลลินณ์ทำให้เธอไม่ต้องเหนื่อยอะไรมากมาย แค่แต่งเติมสีสันเบา ๆ ก็ขับความสวยงามของหญิงสาวให้เด่นชัดขึ้นมาแล้ว“ขอบคุณพี่มุกมากนะคะ ว่

"ว้าว! พวกเธอสวยจัง" แป้งหอมเอ่ยขึ้นเสียงสดใสทันทีที่เห็นเพื่อนหญิงสองคนออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด ส่วนตัวเธอนั้นได้ทำการเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว "เราว่ามันโป๊ไปนะ" แก้มใสพูดขณะที่พยายามดึงระบายกระโปรงที่ปิดแค่เพียงแก้มก้นให้มันยืดลง ลำพังแค่ช่วงบนที่เนินเนื้ออกที่ใหญ่ล้นทะลักออกมาจากฟองน้ำก็ดูโชว์มากพอแล้ว แล้วยังมีช่วงล่างที่อวดเรียวขาขาวเนียนนี่อีก ทำให้เธอรู้สึกเก้อเขินที่ต้องออกไปอวดหุ่นให้คนด้านนอกได้เห็น "นั่นสิ เราก็ว่ามันโป๊นะแป้งหอม" พลอยลลินณ์เอ่ยเสริมคำพูดของแก้มใส พยายามดึงส่วนของขากางเกงว่ายน้ำลง ถึงไม่ได้เว้าสูงไปตามง่ามขาแต่มันรัดจนสามารถเห็นส่วนนูนของจุดสงวนได้ชัดเจน รู้สึกกระดากอายที่ต้องใส่ชุดกึ่งเปลือยแบบนี้และกำลังจะเปลี่ยนใจกลับไปใส่ชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นตามเดิมก็ถูกแป้งหอมเร่งเร้า "ไม่โป๊ ๆ ไปเล่นน้ำกันเถอะ" แป้งหอมพูดขึ้นแล้วเดินอ้อมมาด้านคนทั้งคู่ รีบดันหลังบางของเพื่อนทั้งสองอย่างเร่งรีบ เพราะกลัวว่าถ้าชักช้าเพื่อนสองคนอาจจะเปลี่ยนใจไม่ยอมใส่ชุดว่ายน้ำเป็นเพื่อนตนเองก็ได้ พลอยลลินณ์และแก้มใสจึงต้องรีบคว้าเสื้อยืดสีขาวมาสวมทับชุดว่ายน้ำ จะให้เธอเดินออกไปทั้งชุ

หกโมงเย็น ภูริชและธันวาย้ายมานั่งยังริมสระว่ายน้ำ โดยโต๊ะเตี้ยตรงหน้ามีเครื่องดื่มยี่ห้อที่พวกเขาดื่มกันประจำวางอยู่ ทั้งสองนั่งกันมาประมาณหนึ่งชั่วโมงแล้วแต่ก็ไม่มีวี่แววของคนที่พาหญิงคนรักขึ้นไปทำโทษลงมากันเลยสักคน จนในที่สุดภูริชก็ทนไม่ไหวจนต้องโทรไปตามเพื่อนทั้งสองคน เสี่ยภาคินทร์อ้างว่าภรรยาสาวของตัวเองตั้งท้อง พอรับประทานอาหารก็มักจะง่วงนอนเร็วเลยต้องอยู่เป็นเพื่อนภรรยาบนห้อง ภูริชจึงได้ต่อสายไปหาหมอชวิณเป็นคนถัดไป"มึงไม่คิดจะลงมาข้างล่างจริง ๆ เหรอวะ?" ภูริชเอ่ยถามทันทีที่หมอหนุ่มกดรับสาย 'ไม่ล่ะ กูจะนั่งชมวิวอยู่บนห้อง' เสียงหมอชวิณตอบกลับมา "กูก็นั่งอยู่ตรงสระว่ายน้ำเนี่ย ลงมาชมวิวข้างล่างก็ได้ กูอยู่กับไอ้ธันสองคนเนี่ย" 'วิวมึงไม่สวยเท่าวิวกูหรอก บนห้องกูวิวดีจะตาย' "แม่ง พอมีเมียก็พากันหายหัวกันหมด" ภูริชบ่นให้เพื่อนที่สถานภาพไม่โสดทั้งสองคน และในตอนนั้นเองเสียงของธันวาก็แทรกการสนทนาของทั้งคู่ "เฮ้ย นั่นผู้ช่วยมึงหรือเปล่าวะ เหมือนเธอเมาเลยว่ะ" เสียงของธันวาทำให้ความสนใจมุ่งไปยังจุดที่สายตาของเพื่อนมองไป แล้วภูริชก็เห็นพลอยลลินณ์กำลังยืนโอนเอนและมีอนุวัฒน์ถือแก้วเครื่

ซ่า..ภูริชวางร่างบางไว้ใต้ฝักบัวและเปิดน้ำให้ราดตัวของเธอหวังช่วยดับความร้อนในกายร่างบาง แต่หากว่ามันกลับไม่ได้ผลและเหมือนกับว่าอาการของเธอจะหนักขึ้นกว่าเดิม เป็นเพราะฤทธิ์ยาร้ายและฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ในเลือดทำให้เธอกล้าที่จะถอดเสื้อของตัวเองต่อหน้าเขาเพื่อดับความร้อนรุ่มในร่างกายและภายในอกของตัวเอง"พลอยปวด..ปวดตรงนี้ ช่วยพลอยที.." พูดไม่พูดเปล่ายังเอื้อมมือไปจับมือหนาให้ไปวางตรงตำแหน่งเนินเนื้ออูม ผวาเข้ากอดร่างใหญ่เบียดอกอวบที่ยังมีบราเซียร์ห่อหุ้มเข้าใส่ลำตัวเขาไปมาจนก้อนเนื้อกลิ้งไปตามแรงเคลื่อนไหวของเจ้าของ ชายหนุ่มจึงเนื้อตัวเปียกปอนไปกับเธอด้วย"แล้วอย่ามาว่าผมทีหลังนะ แม่งยั่วขนาดนี้ใครมันจะทนไหววะ" ภูริชเอ่ยเสียงทุ้มพร่า รีบจับขอบกางเกงขาสั้นของหญิงสาวและรูดลงไปพร้อมกับกางเกงในตัวน้อยของเธอและใช้เท้าดันต่อลงไปจนถึงข้อเท้าเล็ก เกี่ยวมันออกไปจนพ้นปลายเท้าโดยที่หญิงสาวก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีร่างใหญ่เข้าประชิดกับร่างเนียนนุ่มโดยที่เธอก็เคลื่อนวงแขนขึ้นโอบต้นคอเขาอย่างเต็มใจ ปากหนาฉกวูบเข้าที่ปากเอิ่บอิ่มรุนแรงอย่างคนที่หมดสิ้นความอดทน ลิ้นหนาแทรกรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากน้อย ตวัด